สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกนะคะ ถ้าผิดพลาดอะไร หรือทำให้ใครไม่พอใจต้องขออภัยด้วยค่ะ
เราเป็นวัยรุ่นคนนึงที่ค่อนข้างแตกต่างจากวัยรุ่นส่วนใหญ่ เราชอบไปดูหนังคนเดียว เพราะเราชอบดูหนังและหนังบางเรื่อง เพื่อนในกลุ่มก็ไม่อยากดู เราชอบเดินชอปปิ้งคนเดียว เพราะไม่อยากให้ใครมารอเราเลือกของ (ซึ่งนานมากๆ) เรากินชาบูคนเดียวได้ เพราะเราอยากกิน แต่เพื่อนในกลุ่มอยากลดความอ้วน เราทำผมสีแดง (แดงออกน้ำตาลนะคะ ไม่ใช่แดงแม่สี) เพราะเราชอบ แล้วเราก็เป็นคนผิวเหลือง อยากจะทำสีแดงมาช่วยลดโทนเหลืองของตัวเอง เราจ่ายเงินซื้อของที่เราชอบ แม้ว่ามันจะเป็นของที่ใช้งานอะไรไม่ได้
สิ่งเหล่านี้มันคือตัวเราและเป็นสิ่งที่เราชอบ ซึ่งมันทำให้เราถูกมองว่า "แปลก" เพราะเราทำอะไรที่แตกต่างจากกลุ่มเพื่อน ด้วยสังคมที่มีแต่ความห่วงใยที่เราอยู่ตอนนี้ มักจะแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ไปไหนก็ไปด้วยกัน คิดแบบเดียวกัน แต่งตัวคล้ายๆกัน ทำให้เราถูกมองว่าเราเป็นคนแปลกขึ้นมาโดยปริยาย แต่คุณรู้ไหมคะ ว่าเราไม่เคยมองว่าเราแปลกประหลาดหรือผิดปกติอะไร จนกระทั่งพวกคุณถามเราด้วยความใส่ใจ (อยากรู้อยากเห็น) แล้วมองเราด้วยสีหน้าที่แทนคำพูดของคุณว่า "บ้าหรือเปล่า?"
พอเราถูกมองว่าแปลก เราก็เริ่มที่ไม่อยากจะทำกิจกรรมอะไรกับใคร จากเดิมที่เราเคยเป็นคนชอบทำกิจกรรม ชอบตอบคำถาม ชอบลองทำอะไรใหม่ๆจากชีวิตประจำวันแบบเดิมๆ ชอบจินตนาการ กลับกลายเป็นว่า เราไม่กล้าที่จะคิด ตอบคำถาม หรือพูดออกมา เพราะกลัวว่าความคิดเรา จะทำให้คนอื่นมองว่าเราแปลก
สิ่งที่เราจะบอกคือ การที่เราทำอะไรแตกต่างจากสิ่งที่พวกคุณเป็น อาจจะเป็นสิ่งที่คุณไม่ชอบ เป็นเรื่องที่คิดว่าคุณไม่ทำแน่นอน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคน "แปลกประหลาด"
เราอยากให้ทุกคนเข้าใจว่าทุกคนมีความแตกต่างกัน มีความชอบต่างกัน ถนัดต่างกัน คิดต่างกัน ไม่ใช่ว่าทุกคนจะต้องเป็นไปในแบบที่คุณต้องการหรือต้องเป็นเหมือนคุณ หรือถ้าหากคุณไม่เข้าใจ หรือไม่ชอบในสิ่งที่คนแตกต่างไปจากคุณ ก็อยากให้คุณให้เกียรติกัน ไม่ใช่แสดงออกมาจนคนๆนั้นรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้มแข็งต่อสายตาที่ถูกเหยียดหยาม หรือคำพูดทำลายความมั่นใจ ทุกคนมีสิทธิที่จะแสดงความเป็นตัวตนของตัวเองออกมา ตราบใดที่ตัวตนนั้นไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร
ที่กล่าวมาทั้งหมด อาจจะดูไม่ค่อยมีสาระและจับใจความไม่ได้ (เราเขียนไม่ค่อยเก่ง ต้องขอโทษด้วยค่ะ) แต่เราอยากให้สังคมมีความอิสระในการแสดงออกจริงๆ เพราะการถูกมองว่า "แปลก" ด้วยเหตุผลว่าเขาต่างจากคุณ มันไม่ใช่เรื่องสนุก และมันทำให้คนไม่กล้าคิด ไม่กล้าแสดงออก และถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบที่ถูกสั่งสอนมา ถ้าเป็นอย่างนั้น สังคมเราจะพัฒนาและก้าวมาเป็นผู้นำได้อย่างไร ในเมื่อคนที่คิดต่างออกไป คือคนที่ "แปลก"
ขอบคุณค่ะ
อยากให้ทุกคนหันมาให้เกียรติ และยอมรับในความแตกต่างของแต่ละคน
เราเป็นวัยรุ่นคนนึงที่ค่อนข้างแตกต่างจากวัยรุ่นส่วนใหญ่ เราชอบไปดูหนังคนเดียว เพราะเราชอบดูหนังและหนังบางเรื่อง เพื่อนในกลุ่มก็ไม่อยากดู เราชอบเดินชอปปิ้งคนเดียว เพราะไม่อยากให้ใครมารอเราเลือกของ (ซึ่งนานมากๆ) เรากินชาบูคนเดียวได้ เพราะเราอยากกิน แต่เพื่อนในกลุ่มอยากลดความอ้วน เราทำผมสีแดง (แดงออกน้ำตาลนะคะ ไม่ใช่แดงแม่สี) เพราะเราชอบ แล้วเราก็เป็นคนผิวเหลือง อยากจะทำสีแดงมาช่วยลดโทนเหลืองของตัวเอง เราจ่ายเงินซื้อของที่เราชอบ แม้ว่ามันจะเป็นของที่ใช้งานอะไรไม่ได้
สิ่งเหล่านี้มันคือตัวเราและเป็นสิ่งที่เราชอบ ซึ่งมันทำให้เราถูกมองว่า "แปลก" เพราะเราทำอะไรที่แตกต่างจากกลุ่มเพื่อน ด้วยสังคมที่มีแต่ความห่วงใยที่เราอยู่ตอนนี้ มักจะแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ไปไหนก็ไปด้วยกัน คิดแบบเดียวกัน แต่งตัวคล้ายๆกัน ทำให้เราถูกมองว่าเราเป็นคนแปลกขึ้นมาโดยปริยาย แต่คุณรู้ไหมคะ ว่าเราไม่เคยมองว่าเราแปลกประหลาดหรือผิดปกติอะไร จนกระทั่งพวกคุณถามเราด้วยความใส่ใจ (อยากรู้อยากเห็น) แล้วมองเราด้วยสีหน้าที่แทนคำพูดของคุณว่า "บ้าหรือเปล่า?"
พอเราถูกมองว่าแปลก เราก็เริ่มที่ไม่อยากจะทำกิจกรรมอะไรกับใคร จากเดิมที่เราเคยเป็นคนชอบทำกิจกรรม ชอบตอบคำถาม ชอบลองทำอะไรใหม่ๆจากชีวิตประจำวันแบบเดิมๆ ชอบจินตนาการ กลับกลายเป็นว่า เราไม่กล้าที่จะคิด ตอบคำถาม หรือพูดออกมา เพราะกลัวว่าความคิดเรา จะทำให้คนอื่นมองว่าเราแปลก
สิ่งที่เราจะบอกคือ การที่เราทำอะไรแตกต่างจากสิ่งที่พวกคุณเป็น อาจจะเป็นสิ่งที่คุณไม่ชอบ เป็นเรื่องที่คิดว่าคุณไม่ทำแน่นอน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคน "แปลกประหลาด"
เราอยากให้ทุกคนเข้าใจว่าทุกคนมีความแตกต่างกัน มีความชอบต่างกัน ถนัดต่างกัน คิดต่างกัน ไม่ใช่ว่าทุกคนจะต้องเป็นไปในแบบที่คุณต้องการหรือต้องเป็นเหมือนคุณ หรือถ้าหากคุณไม่เข้าใจ หรือไม่ชอบในสิ่งที่คนแตกต่างไปจากคุณ ก็อยากให้คุณให้เกียรติกัน ไม่ใช่แสดงออกมาจนคนๆนั้นรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้มแข็งต่อสายตาที่ถูกเหยียดหยาม หรือคำพูดทำลายความมั่นใจ ทุกคนมีสิทธิที่จะแสดงความเป็นตัวตนของตัวเองออกมา ตราบใดที่ตัวตนนั้นไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร
ที่กล่าวมาทั้งหมด อาจจะดูไม่ค่อยมีสาระและจับใจความไม่ได้ (เราเขียนไม่ค่อยเก่ง ต้องขอโทษด้วยค่ะ) แต่เราอยากให้สังคมมีความอิสระในการแสดงออกจริงๆ เพราะการถูกมองว่า "แปลก" ด้วยเหตุผลว่าเขาต่างจากคุณ มันไม่ใช่เรื่องสนุก และมันทำให้คนไม่กล้าคิด ไม่กล้าแสดงออก และถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบที่ถูกสั่งสอนมา ถ้าเป็นอย่างนั้น สังคมเราจะพัฒนาและก้าวมาเป็นผู้นำได้อย่างไร ในเมื่อคนที่คิดต่างออกไป คือคนที่ "แปลก"
ขอบคุณค่ะ