ครับ ตามนั้นเลย พี่ชายโตแล้วครับ อยู่ ม.5 ช่วงกลับ รร. ก็หมกอยู่แต่บนบ้าน เล่นแต่เกมอย่างเดียว ล่าสุดปิดเทอมไม่มีสักวันที่ห่างโทรศัพท์
ส่วนพ่อก็แก่แล้ว อายุ 40 กว่า รู้สึกว่าตั้งแต่ได้โทรศัพท์มาจะเห่อหนักมาก ไม่คุยกับแม่ นั่งดูแต่ยูทูป ก้มหน้าก้มตากระทั่งกินข้าว ไม่สนใจงานบ้าน เห็นแล้วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต
ส่วนผม ธุรส่วนตัวในโทรศัพท์คืองานออนไลน์ ต้องทำเพื่อหาเงิน วัน ๆ เลยอยู่แต่กับโทรศัพท์ ล่าสุดแม่นั่งซึมแล้วพูดว่า โทรศัพท์แย่งคนที่แม่รักไปหมดเลย วินาทีแรกที่ได้ยินก็ตกใจ ย้อนคิดถึงตัวเอง นี่เราเห็นแก่ตัวขนาดลืมความรู้สึกของแม่ไปเลยเหรอ พี่พูดยังไงก็หน้าหนาไม่เลิกเกม ส่วนพ่อเป็นคนอารมณ์ พูดนิดพูดหน่อย ปึงปัง เขวี้ยงนู่นเขวี้ยงนี้ นั่นเลยทำให้ผมค่อนข้างไม่สนิทกับพ่อ ไม่ชอบคนนิสัยแบบนี้ สงสารที่สุดก็คือแม่ หลายครั้งที่แม่มาพูดกับผมว่า ถ้าโตได้ทำงานอย่าลืมแม่นะ อย่าทิ้งแม่ไว้คนเดียวนะ ผมรู้เลยว่าแม่เริ่มกลัวว่าจะได้อยู่คนเดียว ตอนนี้พี่ไม่ต้องเลิกเกมก็ได้ ขอแค่ให้พ่อโตซักที เลิกไร้เดียงสาแล้วหันมาสนใจชีวิต นี่จึงเป็นเหตุที่ผมอยากต่อ ม.ให้เร็วที่สุด อยากรีบเรียนรีบจบใช้หนี้ให้แม่ ถึงตอนนั้นแม่กับพ่อจะต่างคนต่างอยู่ผมก็ไม่คิดอะไร เพราะพ่อก็วางแพลนจะไปปลูกบ้านไว้ใช้ชีวิตตอนแก่ ผมก็หวังว่าถ้าเรียนจบได้งานทำจนตั้งตัวจะพาแม่ไปอยู่สองคน ตอนนี้เครียดมาก ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว ไม่อยากให้มีเรื่องเครียดไปเกี่ยวกับการเรียน ชีวิตตอนนี้ยอมรับ อยู่โรงเรียนมีความสุขกว่าอยู่ที่บ้าน อยู่โรงเรียนผมยิ้มหัวเราะได้เต็มที่ กลับย้านมาต้องมาเจอแม่เหนื่อยกับงาน ต้องมาเจอพ่อติดแต่โทรศัพท์ แทบไม่มีเลยรอยยิ้ม