เราอายุ 3X โสด
แม่อายุ 7X
ที่บ้านอยู่ 2 คน เราลูกคนเดียว เรามีปัญหาที่ทะเลาะกับแม่บ่อยๆ คือ เรื่องงานของเรา เราเป็นฟรีแลนซ์ ทำงานที่บ้าน เดือนๆ หนึ่งรับงานหลายๆ เจ้าที่เราทำงานหนักขนาดนี้เพราะ เราติดหนี้หลักเกือบล้าน เราพยายามเคลียร์หนี้สิน เลยทำงานอย่างหนักมาก เพราะเราเป็นฟรีแลนซ์ เวลาทำงานค่อนข้างไม่เป็นเวลา คือเวลาในการตื่นของเราส่วนใหญ่อยู่หน้าคอม เพื่อทำงาน งานเราเป็นพวกออกแบบ มันต้องใช้คอม แต่แม่เราบ่นว่าเราเล่นแต่คอมอยู่บ้านไม่หาทำการ ทำงาน ห๊ะ เราอธิบายแม่บ่อยมากเรื่องนี้ คือเราไม่ใช่พวกเล่นเกมในคอมด้วยซ้ำ เราจะเล่นเกมโง่ๆ แบบเกมส์เพชร หรือเกมส์ง่ายๆ แบบฆ่าเวลา ไม่ใช่เล่นเกมส์จริงจัง ก็ดูหนังออนไลน์บ้าง อยู่บ้านเราทำงานบ้านนะ แต่รีบๆ ทำไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ แม่ก็บ่น เรารีบมานั่งทำงาน ยิ่งถ้าบางงานเร่งๆ นี้ไม่ได้นอนเลย เราอยู่กับคอมตั้งแต่สมัยเรียน แม่บ่นเราตั้งแต่ตอนนั้นแหละ เราจบมาด้วยเกียรตินิยม แต่แม่ก็ยังเข้าใจว่าการเราอยู่หน้าคอมคือเล่นเกมส์ จนตอนนี้เราทำงานกับคอมแม่เราเข้าใจว่าแบบนั้นมาตลอด ตอนแรกเราเป็นพนักงานทำงานในออฟฟิศ แต่พอแม่ป่วยเป็นโรคหัวใจเราเลยลาออกมาทำฟรีแลนซ์เพราะคนเป็นโรคหัวใจต้องมีคนอยู่ดูแลตลอดเวลา ค่ารักษาาตอนนั้นหลักล้าน แต่เรามีเงินเพียงหลักแสน เราไปขอยืมเงินจากหลายๆ คนมา จ่ายค่ารักษาให้แม่ เมื่อก่อนแม่ใช้สิทธิข้าราชการของพ่อเวลาป่วยเข้ารพ. พอพ่อเสียทุกอย่างจ่ายเต็ม จะทำประกันให้แม่คงไม่ทันแล้ว เราแบกรับภาระทุกสิ่ง แต่อยู่ที่บ้านแม่บ่นเราเรื่องงานเราตลอด เราอธิบายต่างๆ นานา ว่าอยู่บ้านทำงานได้นะ เอาคลิปต่างๆ นานา บทความทั้งหลายให้ดู เข้าอ่านแล้วแบบแล้วไง ทำไมเราไม่ออกไปทำงาน คนทำงานเข้าต้องออกไปทำงานนอกบ้าน จบตั้งป. โท ทำไมหมกตัวในบ้าน เราบอกว่าอยู่ดูแลแม่ แม่บอกว่าเราอ้างมากกว่า อยากเล่นคอมอยู่บ้าน อ่าว ผิดอีก ตอนเราทำงานประจำเราได้น้อยกว่าฟรีแลนซ์นะ ตอนนี้เราสามารถรับงานได้หลายเจ้า อยู่บ้านได้ดูแลแม่ แต่แม่กลับคิดว่าเราไม่โอเค ทั้งๆ ที่ค่าใช้ในบ้านเราเป็นคนจ่ายหมด หนี้เราก็จ่าย เราให้แม่ใช้เดือนละ 15,000 ทุกเดือน แม่ไม่ต้องจ่ายค่าอะไรเลย เราจ่ายหมด เราไม่ออกไปไหนเลย อยู่แต่กับแม่ มา 2 ปีแล้วนะ แม่บ่นเรามาตลอดไม่หยุด เราไม่ออกไปไหนเลย อย่างมากก็รพ.ที่พาแม่ไปตรวจ หรือไปธุระแบบธนาคาร แต่รีบไปรีบกลับ เที่ยวไม่เที่ยว เวลาซื้อของเข้าบ้านหรือของที่อยากได้สั่งออนไลน์ตลอด อาหารบางวันทำเองง่ายๆ บางวันสั่งดิลิเวอรี่ เพื่อนอยากเจอมาหาที่บ้านเอง เพื่อนแต่งงานไม่เคยไปเลย โอนเงินใส่ซองตลอด เราไม่ออกไปไหน เหมือนไม่มีสังคม แต่ถ้าหาคนมาดูแลแม่ แม่ไม่ไว้ใจ แล้วเราว่าเราดูแลเองได้ จ้างก็แพง ต้องรีบใช้หนี้ให้หมดไวๆ ตอนนี้เราอยู่บ้านไม่สบายใจเอามากๆ แม่พูดจาว่าเราเป็นลูกไม่มีคุณภาพ ไม่เหมือนลูกบ้านอื่น ดูไม่ภูมิใจในตัวเราเลย นี่เราแย่ขนาดนั้นเชียว เราไม่เคยทำตัวไม่ดีเลยนะ ตอนมัธยมอยู่กลุ่มเด็กเรียน มหาลัยป.ตรี กับป.โท เพื่อนเราเป็นแก๊งค์กินเหล้า แต่เราไม่เคยกินเหล้าหรือเข้าผับเลย ไม่เคยมีแฟน มีคนมาจีบแต่ไม่ชอบ เรียนจบก็มีงานทำ แต่พอแม่ป่วยเลยลาออกมาทำฟรีแลนซ์ ไม่มีจุดเป็นคนแย่ๆ เลยนะ ไม่รู้ทำไงแล้ว แต่เราก็มีแม่คนเดียว ต้องดูแลให้ดี ถ้าคนที่เป็นคุณแม่แล้วมาตอบคอมเมนต์นี้จะดีมากๆ อยากรู้มุมมองแม่ท่านอื่น ไม่รู้ว่าแม่คนอื่นๆ จะเป็นแบบแม่เราไหม?
เราเป็นลูกที่แย่มากเลยหรอค่ะ?
แม่อายุ 7X
ที่บ้านอยู่ 2 คน เราลูกคนเดียว เรามีปัญหาที่ทะเลาะกับแม่บ่อยๆ คือ เรื่องงานของเรา เราเป็นฟรีแลนซ์ ทำงานที่บ้าน เดือนๆ หนึ่งรับงานหลายๆ เจ้าที่เราทำงานหนักขนาดนี้เพราะ เราติดหนี้หลักเกือบล้าน เราพยายามเคลียร์หนี้สิน เลยทำงานอย่างหนักมาก เพราะเราเป็นฟรีแลนซ์ เวลาทำงานค่อนข้างไม่เป็นเวลา คือเวลาในการตื่นของเราส่วนใหญ่อยู่หน้าคอม เพื่อทำงาน งานเราเป็นพวกออกแบบ มันต้องใช้คอม แต่แม่เราบ่นว่าเราเล่นแต่คอมอยู่บ้านไม่หาทำการ ทำงาน ห๊ะ เราอธิบายแม่บ่อยมากเรื่องนี้ คือเราไม่ใช่พวกเล่นเกมในคอมด้วยซ้ำ เราจะเล่นเกมโง่ๆ แบบเกมส์เพชร หรือเกมส์ง่ายๆ แบบฆ่าเวลา ไม่ใช่เล่นเกมส์จริงจัง ก็ดูหนังออนไลน์บ้าง อยู่บ้านเราทำงานบ้านนะ แต่รีบๆ ทำไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ แม่ก็บ่น เรารีบมานั่งทำงาน ยิ่งถ้าบางงานเร่งๆ นี้ไม่ได้นอนเลย เราอยู่กับคอมตั้งแต่สมัยเรียน แม่บ่นเราตั้งแต่ตอนนั้นแหละ เราจบมาด้วยเกียรตินิยม แต่แม่ก็ยังเข้าใจว่าการเราอยู่หน้าคอมคือเล่นเกมส์ จนตอนนี้เราทำงานกับคอมแม่เราเข้าใจว่าแบบนั้นมาตลอด ตอนแรกเราเป็นพนักงานทำงานในออฟฟิศ แต่พอแม่ป่วยเป็นโรคหัวใจเราเลยลาออกมาทำฟรีแลนซ์เพราะคนเป็นโรคหัวใจต้องมีคนอยู่ดูแลตลอดเวลา ค่ารักษาาตอนนั้นหลักล้าน แต่เรามีเงินเพียงหลักแสน เราไปขอยืมเงินจากหลายๆ คนมา จ่ายค่ารักษาให้แม่ เมื่อก่อนแม่ใช้สิทธิข้าราชการของพ่อเวลาป่วยเข้ารพ. พอพ่อเสียทุกอย่างจ่ายเต็ม จะทำประกันให้แม่คงไม่ทันแล้ว เราแบกรับภาระทุกสิ่ง แต่อยู่ที่บ้านแม่บ่นเราเรื่องงานเราตลอด เราอธิบายต่างๆ นานา ว่าอยู่บ้านทำงานได้นะ เอาคลิปต่างๆ นานา บทความทั้งหลายให้ดู เข้าอ่านแล้วแบบแล้วไง ทำไมเราไม่ออกไปทำงาน คนทำงานเข้าต้องออกไปทำงานนอกบ้าน จบตั้งป. โท ทำไมหมกตัวในบ้าน เราบอกว่าอยู่ดูแลแม่ แม่บอกว่าเราอ้างมากกว่า อยากเล่นคอมอยู่บ้าน อ่าว ผิดอีก ตอนเราทำงานประจำเราได้น้อยกว่าฟรีแลนซ์นะ ตอนนี้เราสามารถรับงานได้หลายเจ้า อยู่บ้านได้ดูแลแม่ แต่แม่กลับคิดว่าเราไม่โอเค ทั้งๆ ที่ค่าใช้ในบ้านเราเป็นคนจ่ายหมด หนี้เราก็จ่าย เราให้แม่ใช้เดือนละ 15,000 ทุกเดือน แม่ไม่ต้องจ่ายค่าอะไรเลย เราจ่ายหมด เราไม่ออกไปไหนเลย อยู่แต่กับแม่ มา 2 ปีแล้วนะ แม่บ่นเรามาตลอดไม่หยุด เราไม่ออกไปไหนเลย อย่างมากก็รพ.ที่พาแม่ไปตรวจ หรือไปธุระแบบธนาคาร แต่รีบไปรีบกลับ เที่ยวไม่เที่ยว เวลาซื้อของเข้าบ้านหรือของที่อยากได้สั่งออนไลน์ตลอด อาหารบางวันทำเองง่ายๆ บางวันสั่งดิลิเวอรี่ เพื่อนอยากเจอมาหาที่บ้านเอง เพื่อนแต่งงานไม่เคยไปเลย โอนเงินใส่ซองตลอด เราไม่ออกไปไหน เหมือนไม่มีสังคม แต่ถ้าหาคนมาดูแลแม่ แม่ไม่ไว้ใจ แล้วเราว่าเราดูแลเองได้ จ้างก็แพง ต้องรีบใช้หนี้ให้หมดไวๆ ตอนนี้เราอยู่บ้านไม่สบายใจเอามากๆ แม่พูดจาว่าเราเป็นลูกไม่มีคุณภาพ ไม่เหมือนลูกบ้านอื่น ดูไม่ภูมิใจในตัวเราเลย นี่เราแย่ขนาดนั้นเชียว เราไม่เคยทำตัวไม่ดีเลยนะ ตอนมัธยมอยู่กลุ่มเด็กเรียน มหาลัยป.ตรี กับป.โท เพื่อนเราเป็นแก๊งค์กินเหล้า แต่เราไม่เคยกินเหล้าหรือเข้าผับเลย ไม่เคยมีแฟน มีคนมาจีบแต่ไม่ชอบ เรียนจบก็มีงานทำ แต่พอแม่ป่วยเลยลาออกมาทำฟรีแลนซ์ ไม่มีจุดเป็นคนแย่ๆ เลยนะ ไม่รู้ทำไงแล้ว แต่เราก็มีแม่คนเดียว ต้องดูแลให้ดี ถ้าคนที่เป็นคุณแม่แล้วมาตอบคอมเมนต์นี้จะดีมากๆ อยากรู้มุมมองแม่ท่านอื่น ไม่รู้ว่าแม่คนอื่นๆ จะเป็นแบบแม่เราไหม?