“เรากับแฟนคบกันมา 4 ปีและแต่งงานกันในช่วงปลายปีที่แล้ว”
เราไม่ได้คาดหวังอะไรจากเค้ามาก ขอแค่เค้าดูแลเรา ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจก็พอ
แต่เวลาผ่านไป ความรักก็เปลี่ยนเป็นความเคยชิน น่าเบื่อหน่าย นับวันบทสนทนาระหว่างเรากับแฟนยิ่งลดน้อยลงทุก วันล่าสุดแทบจะไม่คุยกันเลยทั้งที่เราอยู่ด้วยกัน
เวลาเค้ากลับจากทำงานเค้าจะกลับมาพร้อมกับความหงุดหงิดด้วยเรื่องอะไรสักอย่าง จะเล่าให้ฟังก็ไม่เล่าเอาแต่ทำหน้าคิ้วขมวดใส่
เราก็พยามพูด พยามเอาใจให้อารมย์ดี แต่เค้าก็เหวี่ยงเรากลับด้วยเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับงานบ้านเช่น การเอาน้ำเข้าตู้เย็น และหาเรื่องตำหนิเราสารพัด
ถ้าออกไปกินข้าวนอกบ้านเค้าก้อจะทำสีหน้าแบบไม่พอใจ ไม่มีความสุขตลอดเวลา เหมือนเค้าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาก
สุดท้ายต่างคนต่างเงียบ บรรยากาศการอยู่ด้วยกันมันอึมครึมมาก พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เค้าทำคือการได้นั่งจดจ่ออยู่กับบการเล่นเกมแบบเอาเป็นเอาตาย จริงจังมาก บางทีก็หัวร้อน บางทีก็ดูมีความสุข เล่นจนดึกไปทำงานเฉียดสายทุกวัน ตกเย็นก็มาบ่นเหนื่อยกะเรา เราก็เห็นใจเค้า สงสารเค้าตอยดูแลเค้าตั้งแต่ซักถุงเท้า เสื้อผ้าซักรีดให้ทุกอย่าง แต่เค้ากลับไปนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นเกมแบบไฟใหม้บ้านก็คงเผาเค้าไปด้วย เราก็ได้แต่คิดในใจ “ไหนบอกว่าเหนื่อยวะ??
แล้วพอเวลาเรามีปัญหาอะไรเราก็ต้องแก้ด้วยเองหมดจะไปขอความช่วยเหลือ ให้ช่วยตัดสินใจอะไรเค้าจะบอกแค่ว่า”แล้วแต่เลย” แต่พอเวลาเค้ามีปัญหาเค้าก็จะมาโยนให้เราช่วยแก้ เราก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเค้าไปด้วยเพราะเราคิดว่าเรื่องของเค้าก็คือเรื่องของเราเช่นกันจนปัญหาหลายอย่างเบาบางลงไป
แล้วเวลาไปไหนมาไหนเราก็ไปเอง เพราะที่บ้านมีรถยนต์แค่คันเดียวคือเค้าก็ขับไปทำงาน ส่วนเราก็นั่ง 2 แถวเพราะบ้านใกล้กับที่ทำงานไม่ว่าจะไปห้างหรือไปซื้อของเข้าบ้านเราก็ต้องไปเองคนเดียวเพราะเค้าไม่ชอบที่ที่คนเยอะๆไม่ชอบรถติด ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบการวนรถหาที่จอดนานๆ ถ้าไปก็จะต้องรีบไป รีบกลับ
แรกๆที่เป็นแบบนี้เราก็โวยวาย เราขอให้เค้าสนใจเราหน่อย เราอยากใช้เวลาช่วงเลิกงานด้วยกันแค่ ดูหนัง พูดคุยกันบ้างก็ยังดี แต่แล้วก็จบลงด้วยการทะเลาะกัน
เพราะเค้าหาข้ออ้างที่จะเล่นเกมต่อไป เค้าให้เหตุผลว่าเค้าทำงานเหนื่อย เวลาทำงานก็ไม่ได้เล่นเลย และตามด้วยเหตุผลต่างๆนานายกมาอ้าง ซึ่งมันทำให้เราเสียใจและโมโหมาก เค้าบอกว่าเรางี่เง่า ชอบทำตัวมีปัญหา เป็นภาระให้เค้า เราเสียใจนะ เสียใจมากแต่เราก็อภัยให้เค้าได้เหมือนครั้งที่ผ่านมา พยามเข้าใจเค้า
เราพยามเคารพสิทธิ์ของการอยู่ร่วมกันมากขึ้นเพราะเราไม่อยากทะเลาะอีก เราถึงกับก็ไปหาหนังสือเกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่มาอ่าน มันช่วยได้ แต่ไม่นานเราก็ทะเลาะกันอีกด้วยเรื่องเดิม เพราะบางทีเราก็รู้สึกว่าเราแคร์ เราดูแลเค้าฝ่ายเดียวเรารับผิดชอบตัวเอง รับผิดชอบเค้าและยังต้องทำงาน แต่เค้ากลับไม่มีแม้คำขอบคุณ ไม่มีการพูดคุยใดๆ เราเหนื่อยกับการหลอกตัวเองไปวันๆ ว่าเราสองคนยังรักกันอยู่ เราเหนื่อยที่จะหาเหตุผลให้เราต้องอยู่กับเค้าต่อไป เราอยากมีคู่ชีวิตแค่คนเดียว เราเคยคิดอยากจะเลิกกับเค้าแล้วคบคนใหม่ไปเลยแต่เราก็รู้สึกผิด อีกอย่างเราคิดว่า ถึงเลิกกับเค้าแล้วไปคบคนอื่นก็คงเป็นแบบเดิมซ้ำๆ เพราะธรรมชาติของผู้ชายพอแต่งงานมีคู่ชีวิตก็จะเป็นคล้ายๆกันแบบนี้
เราผิดมั้ยที่คิดแบบนี้ เราเหนื่อยและกำลังสับสนว่าจะเลือกอยู่คนเดียวหรือเลือกทนต่อไปดี
อยู่กับสามีแต่เหมือนอยู่คนเดียว ทนคบต่อหรือว่าเลิกดี
เราไม่ได้คาดหวังอะไรจากเค้ามาก ขอแค่เค้าดูแลเรา ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจก็พอ
แต่เวลาผ่านไป ความรักก็เปลี่ยนเป็นความเคยชิน น่าเบื่อหน่าย นับวันบทสนทนาระหว่างเรากับแฟนยิ่งลดน้อยลงทุก วันล่าสุดแทบจะไม่คุยกันเลยทั้งที่เราอยู่ด้วยกัน
เวลาเค้ากลับจากทำงานเค้าจะกลับมาพร้อมกับความหงุดหงิดด้วยเรื่องอะไรสักอย่าง จะเล่าให้ฟังก็ไม่เล่าเอาแต่ทำหน้าคิ้วขมวดใส่
เราก็พยามพูด พยามเอาใจให้อารมย์ดี แต่เค้าก็เหวี่ยงเรากลับด้วยเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับงานบ้านเช่น การเอาน้ำเข้าตู้เย็น และหาเรื่องตำหนิเราสารพัด
ถ้าออกไปกินข้าวนอกบ้านเค้าก้อจะทำสีหน้าแบบไม่พอใจ ไม่มีความสุขตลอดเวลา เหมือนเค้าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาก
สุดท้ายต่างคนต่างเงียบ บรรยากาศการอยู่ด้วยกันมันอึมครึมมาก พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เค้าทำคือการได้นั่งจดจ่ออยู่กับบการเล่นเกมแบบเอาเป็นเอาตาย จริงจังมาก บางทีก็หัวร้อน บางทีก็ดูมีความสุข เล่นจนดึกไปทำงานเฉียดสายทุกวัน ตกเย็นก็มาบ่นเหนื่อยกะเรา เราก็เห็นใจเค้า สงสารเค้าตอยดูแลเค้าตั้งแต่ซักถุงเท้า เสื้อผ้าซักรีดให้ทุกอย่าง แต่เค้ากลับไปนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นเกมแบบไฟใหม้บ้านก็คงเผาเค้าไปด้วย เราก็ได้แต่คิดในใจ “ไหนบอกว่าเหนื่อยวะ??
แล้วพอเวลาเรามีปัญหาอะไรเราก็ต้องแก้ด้วยเองหมดจะไปขอความช่วยเหลือ ให้ช่วยตัดสินใจอะไรเค้าจะบอกแค่ว่า”แล้วแต่เลย” แต่พอเวลาเค้ามีปัญหาเค้าก็จะมาโยนให้เราช่วยแก้ เราก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเค้าไปด้วยเพราะเราคิดว่าเรื่องของเค้าก็คือเรื่องของเราเช่นกันจนปัญหาหลายอย่างเบาบางลงไป
แล้วเวลาไปไหนมาไหนเราก็ไปเอง เพราะที่บ้านมีรถยนต์แค่คันเดียวคือเค้าก็ขับไปทำงาน ส่วนเราก็นั่ง 2 แถวเพราะบ้านใกล้กับที่ทำงานไม่ว่าจะไปห้างหรือไปซื้อของเข้าบ้านเราก็ต้องไปเองคนเดียวเพราะเค้าไม่ชอบที่ที่คนเยอะๆไม่ชอบรถติด ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบการวนรถหาที่จอดนานๆ ถ้าไปก็จะต้องรีบไป รีบกลับ
แรกๆที่เป็นแบบนี้เราก็โวยวาย เราขอให้เค้าสนใจเราหน่อย เราอยากใช้เวลาช่วงเลิกงานด้วยกันแค่ ดูหนัง พูดคุยกันบ้างก็ยังดี แต่แล้วก็จบลงด้วยการทะเลาะกัน
เพราะเค้าหาข้ออ้างที่จะเล่นเกมต่อไป เค้าให้เหตุผลว่าเค้าทำงานเหนื่อย เวลาทำงานก็ไม่ได้เล่นเลย และตามด้วยเหตุผลต่างๆนานายกมาอ้าง ซึ่งมันทำให้เราเสียใจและโมโหมาก เค้าบอกว่าเรางี่เง่า ชอบทำตัวมีปัญหา เป็นภาระให้เค้า เราเสียใจนะ เสียใจมากแต่เราก็อภัยให้เค้าได้เหมือนครั้งที่ผ่านมา พยามเข้าใจเค้า
เราพยามเคารพสิทธิ์ของการอยู่ร่วมกันมากขึ้นเพราะเราไม่อยากทะเลาะอีก เราถึงกับก็ไปหาหนังสือเกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่มาอ่าน มันช่วยได้ แต่ไม่นานเราก็ทะเลาะกันอีกด้วยเรื่องเดิม เพราะบางทีเราก็รู้สึกว่าเราแคร์ เราดูแลเค้าฝ่ายเดียวเรารับผิดชอบตัวเอง รับผิดชอบเค้าและยังต้องทำงาน แต่เค้ากลับไม่มีแม้คำขอบคุณ ไม่มีการพูดคุยใดๆ เราเหนื่อยกับการหลอกตัวเองไปวันๆ ว่าเราสองคนยังรักกันอยู่ เราเหนื่อยที่จะหาเหตุผลให้เราต้องอยู่กับเค้าต่อไป เราอยากมีคู่ชีวิตแค่คนเดียว เราเคยคิดอยากจะเลิกกับเค้าแล้วคบคนใหม่ไปเลยแต่เราก็รู้สึกผิด อีกอย่างเราคิดว่า ถึงเลิกกับเค้าแล้วไปคบคนอื่นก็คงเป็นแบบเดิมซ้ำๆ เพราะธรรมชาติของผู้ชายพอแต่งงานมีคู่ชีวิตก็จะเป็นคล้ายๆกันแบบนี้
เราผิดมั้ยที่คิดแบบนี้ เราเหนื่อยและกำลังสับสนว่าจะเลือกอยู่คนเดียวหรือเลือกทนต่อไปดี