คือ เราสงสัยว่าพ่อแม่บางคน ที่มีลูกเค้าอยากมีลูกจริงๆหรือเปล่า แล้วถ้ามีลูกแล้วเค้ามั่นใจหรอว่าจะดูแลลูกได้ดี หรือแค่อารมณ์ชั่ววูบ แบบอยาก....แล้วปรากฏว่าดันท้องขึ้นมา ทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากต้องเลี้ยง อยากรู้ว่าเค้าคิดอะไรกันอยู่ ในตอนที่กำลังเป็นพ่อแม่คน เค้าดีใจหรือยินดีไหม?ที่ลูกของเค้ากำลังจะเกิด หรือรู้สึกแค่ว่ามันเป็นความรับผิดชอบ เป็นภาระ? เค้ามั่นใจไหมว่าจะเลี้ยงลูกได้ดี เราไม่เข้าใจ คือเวลาเราผิดนิดผิดหน่อย เค้าก็จะด่าว่าเรา เอาเราไปนินทาให้เพื่อนบ้านฟัง อย่างบางทีเรากำลังวาดรูปเล่นอยู่ แม่ก็ใช้ให้ไปล้างจาน เราบอกแปปนึง เค้าก็บอกว่าไม่ได้ไปเดี๋ยวนี้ กูเป็นแม่ใช้ทำอะไรก็ต้องทำ...? หรือเค้าอยากได้คนใช้ พอเราไม่ทำให้(ในตอนที่เราวาดรูปอยู่) เค้าก็จะด่าว่าเราสารพัด กูให้เมิงเกิดมาก็ดีแค่ไหนแล้วห้ะ! วันๆอยู่แต่ในบ้านไม่เคยคิดจะทำอะไร จะเกิดมาทำ

อะไรห้ะ!? คือเรารู้สึกว่ามันไร้สาระมากอ่ะ แม่เราทำอาชีพค้าขาย เวลาลูกค้าไม่ซื้อเค้าก็จะด่าว่า อีค*ายยยดังๆ แล้ววางของแรงๆ เราแบบแบะปากมองบน มีครั้งนึง เค้าเจอลูกค้าต่อราคาเยอะๆ พอลูกค้าจ่ายเงินมาให้ ราคาทั้งหมดมัน500 แล้วเค้าให้มา 1,000 แม่ก็หาตังทอนนานมาก ลูกค้าก็ลืมว่าต้องทอนตัง เค้าก็บอกThank you(ลูกค้าต่างชาติ) แม่เราก็แบบยิ้มมมแล้วพูดแท้งกิ้ว เรานี่ตกใจมากเลยลุกไปแล้ว ถามว่าแม่ทำไมไม่ทอนตังให้ลูกค้า ? แม่เราก็ทำเสียงใหญ่ๆต่ำๆ เหมือนกลัวคนอื่นได้ยิน แล้วบอกว่า หุบปากไปอีนัง** ไม่ต้องมาเสื*ก เรารู้สึกแย่ รู้สึกผิดกับลูกค้าหลายๆคนที่มาซื้อของกับแม่อ่ะ เอาจริง ตอนเค้าไปซื้อของบางทีตัวเค้าก็แค่อยากรู้ราคา ไม่ได้อยากซื้ออ่ะ แต่พอเจอลูกค้าแบบนี้เค้าชอบด่าตามหลังลูกค้าไปตลอดเลย ยังดีที่ต่างชาติบางคนฟังภาษาไทยไม่ออก เราอายจริงๆที่มีแม่แบบนี้
เราเรียนสอบได้ที่สาม เค้าก็ไม่เคยชมเรา แต่พอพี่ชายเราสอบได้ที่สาม พ่อแม่แบบ โอ้ยยยลูกชายของพ่อแม่ ไหนมาให้พ่อกอดสิ้นแม่กอดหน่อย อีนี่ก็ยืนมอง แบบ โหยยยยยแหม๋ ครอบครัวนี่อบอุ่นจริง เหมือนมีแค่สามคนพ่อแม่ลูกอ่ะจริง แหวะ ล่าสุดสอบได้ที่1 เราถามเค้าว่าเก่งไหม เค้าตอบเก่งๆ ส่วนทางพี่เราดรอปเรียนเพราะมีปัญหาที่รร. ......แต่ไม่ว่าเราจะทำดีแค่ไหน สอบได้ที่เท่าไร พยายามจนตาย แต่ก็ยังสู้พี่ชายไม่ได้อยู่ดี
แม่เราชอบไหว้พระ พระไทยพระจีนนางไหว้หมด แต่เราชอบทำทานให้คนที่เค้าขอทานสะมากกว่า เราสงสารเค้าแต่เวลาอยู่กับแม่ ตั้งแต่เด็กเค้าชอบบอกว่าไม่ต้องทำ อย่าไปทำ คนพวกนี้มันรวย เวลาเพื่อนแม่ที่ขายของเ้ามาเล่าว่าลูกสาวเค้าขายของได้เท่านี้ๆนะแถมได้ทิปมาอีก ส่วนทางด้านแม่เราก็อิจฉา ก็จะพูดชมลูกสาวเค้าว่าโหเก่งจังง จากนั้นก็เริ่มเปิดบทสนทนานินทาเรา โอ้พระเจ้า สนุกมั้ยคุณแม่ เค้าชอบบ่นว่าเราเอาแต่อยู่บ้าน ไปรร่งเรียนสบายๆกลับมาบ้านก็นั่งเล่นนอนเล่นไม่ทำอะไร
นั่งทำการบ้าน=นั่งเล่นนอนเล่น ไม่ทำอะไร=ตอนเราทำเค้าไม่เห็นและคิดว่าสิ่งที่เราทำมันเล็กน้อย เช่นล้างจานกรอกน้ำ ซึ่งมันก็น้อยจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่ไม่ทำ
เค้ามักจะพูดกรอกหูเราเสมอว่า ดูกูเนี่ยเลี้ยงมาตั้งแต่ตี*เท่าฝาหอย จนตัวขนาดนี้ เคยสำนึกบุญคุณกูบ้างไหมห้ะ ตอนกูแก่ก็เลี้ยงกูให้ดีอย่างนี้ด้วย ....เค้าต้องการอะไร เค้าบอกว่าเค้าเลี้ยงเรามาดี ตรงไหนอ่ะ ที่เราเห็นเค้ามีแต่ด้านแย่ๆทั้งนั้นเลย อย่างพ่อเรา ขนาดพ่อมีแม่แล้วตอนเราเด็กๆยังไปเที่ยวหญิงหากินอยู่เลย ทางด้านแม่เค้าก็ไม่ยอม ประชดประชัน ไปนอนกับลูกจ้างที่ร้าน เราก็แบบจ้าาาา ที่เรารู้เพราะ พ่อมาเล่าให้ฟังแล้วพาเราไปหน้าห้องของลูกจ้างที่นอนกับแม่ แล้วก็มีเรื่องกัน
แม่อราไม่ชอบแม่ของพ่อ เราเรียกท่านว่าอาม่า อาม่ามีลูกทั้งหมดเกือบ10คน พ่อเราเป็นคนสุดท้อง ตอนอาม่าคลอดพ่อออกมา ตอนนั้นอาม่าไม่เหลืออะไรแล้ว จนต้องไปนอนที่วัดแล้วพาพ่อกับพี่คนอื่นๆไปด้วย กลางคืนเค้านั่งปัดยุงให้ลูกๆ เค้าตั้งใจเลี้ยงลูกอย่างดี เค้าไม่เคยด่าไม่เคยว่าไม่เคยตีพ่อหรือพี่ๆเลย อาม่าเค้ารักลูกมากๆ แต่พอทุกคนโตแล้วมีงานทำมีครอบครัว กลับไม่มีใครเลี้ยงอาม่าสักคน เราสงสารอาม่ามากๆเราไปหาอาม่าที่บ้านนับครั้งได้ เค้าอยู่ที่บ้านคนเดียวไม่มีใครดูแล สภาพบ้านตอนนั้นมีแต่อึเต็มไปหมด เค้าก็ยิ้มออกมาแล้วถามว่านี่ใครหรอ ใช่(ชื่อเรา)หรือป่าว เราดีใจมาก เราอยากเข้าไปหาเค้า แต่แม่บอกไม่ต้องไปอย่าไปมันสกปรกแล้วทำท่ารังเกียจ ถึงเราจะไปหาเค้าไม่บ่อยแต่เราก็รักและเคารพเค้ามากจริงๆ เราแสดงออกไม่เก่ง แต่เค้าก็เหมือนจะเข้าใจเรา เค้าชอบยิ้มมาให้เรา เราไม่เคยได้คุยจริงๆกับเค้าสักครั้ง แม่เราบอกว่าเค้าไม่เต็ม มีครั้งนึง่พี่ชายพ่อบอกพ่อว่าถ้าเอาอาม่าไปเลี้ยงจะให้ตัง พ่อเลยยอมแต่แม่ก็ไม่ยอมให้อาม่ามาอยู่ที่บ้าน เลยเช่าอีกหลังนึงให้เค้าอยู่ อาม่าแก่มากๆ เราสงสัยว่าเค้าไม่เสียใจน้อยใจบ้างหรอที่ลูกเค้าทำอย่างนี้ เราหวังว่าถ้าเราโตกว่านี้ ถ้าเราทำงานได้ ถ้าเรามีตัง เราจะเลี้ยงเค้า เราจะดูแลเค้าให้ดี แต่เราทำไม่ได้ เพราะเค้าเสียไปแล้ว ........
ตอนที่เค้าอยู่โรงพยาบาล พ่อพาเราไปเยี่ยมเค้า ขนาดเวลาแบบนี้เค้ายังยิ้มมาให้เราแล้วเรียกชื่อเราเหมือนเดิม เค้าอยู่คนเดียวมาตลอด เราสงสารเค้าเราอยากเป็นลูกของเค้า ถ้าเราเป็นลูกเค้าเราอยากจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด เค้าเป็นคนเดียวที่เรารู้สึกรักจากใจจริง เราอยากกอดเค้าอยากบอกรักอยากให้กำลังใจ แต่เราทำไม่ได้ เราไม่กล้าเราอาย เพราะสภาพแวดล้อมในบ้านไม่ค่อยมีใครกอดกันหรือบอกรักกัน ทำให้เราแสดงออกไม่เก่ง เราอยากมีความกล้ามากกว่านี้ เราอยากบอกรักอาม่าสักครั้ง อยากไปหาไปเล่นไปคุยด้วยบ่อยๆ แต่ตอนนี้เราทำไม่ได้แล้ว เรารู้สึกว่าพ่อแม่ไม่เคยรักเราเลย ทำอะไรก็โดนด่าโดนว่าตลอด เราฝืน เราอึดอัด และอดทนมาตลอด แต่อาม่าก็มักจะยิ้มมาให้เราเสมอ เราเกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเราเป็นเด็ก เราต้องทำตามผู้ใหญ่ตลอด
แม่ชอบบ่นว่าเราเอาแต่อยู่บ้าน มีช่วงนึงเราติดการ์ตูนเรื่องสแลมดั้งเนื้อหาเกี่ยวกับบาส เราเลยอยากไปสวนแถวบ้านไปดูพวกพี่เค้าซ้อมบาสกันจริงๆ แต่เราบอกแม่ไปว่าไปเดินเล่น เราไปนั่งดูได้แค่สักพัก พอดูนาฬิกาดันผ่านไป2ชม.แล้ว พอกลับบ้านแม่เราถามไปไหนมา เราเลยบอกความจริงไป ทีนี้เค้าก็ไปเล่าให้พ่อกับพี่ว่าเราไปหาผู้ชาย แอบไปหาผู้ชายแล้วก็โกหกเค้า เราไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไร เราได้ยินหมดทุกอย่างที่เค้าพูด แต่เค้าไม่รู้หรอก เราอยากรีบโตไวๆ มีหลายอย่างมากที่เราอยากทำแต่เพราะเป็นเด็กเราเลยทำไม่ได้ เราพยายามเรียนให้ได้เกรดดีๆ เราเข้าสายวิทย์คณิต แต่เราชอบศิลปะ กลับมาบ้านเราก็เอาแต่นั่งวาดรูป เราเป็นคนชอบฝัน เราฝันถึงวันที่เรามีความสุข วันที่เราไม่ต้องทนทรมานอย่างนี้ เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องสนว่าใครจะด่าว่าเรายังไง เพราะมันคือชีวิตของเรา วันที่เราจะเป็นอิสระ ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตไปวันๆ ทุกวันแทบไม่มีความหมาย เรายิ้มบ่อยมากแต่รอยยิ้มที่มาจากใจจริงๆ นับครั้งได้ เราดูเหมือนมีความสุขดี แต่ไม่ใช่เลย เราทรมานกับความรู้สึกที่เศร้า เหงาและโดดเดี่ยว หลายครั้งที่เพื่อนพูดถึงครอบครัวเค้าดูมีความสุข แต่เราไม่รู้จะพูดอะไร เค้าให้เขียนจดหมายถึงครอบครัว เพื่อนเราเขียนกันเต็มแผ่น แต่เราไม่รู้จะเขียนอะไร เค้าเคยรักเราจริงๆไหม เราเกิดมาจากความรักของคนสองคนใช่ไหม เรามีค่าพอที่จะอยู่บนโลกนี้หรือเปล่า วันนึงมีคนเสียชีวิตมากมาย ถ้าหากว่าเราเป็นหนึ่งในนั้น จะมีใครร้องไห้เสียใจไหม เราไม่รู้จริงๆว่าควรทำยังไงต่อไป เราก็แค่อยากได้รับความรักจริงๆอีกสักครั้ง
ขอบคุณ
พ่อแม่รักเราจริงไหม?
เราเรียนสอบได้ที่สาม เค้าก็ไม่เคยชมเรา แต่พอพี่ชายเราสอบได้ที่สาม พ่อแม่แบบ โอ้ยยยลูกชายของพ่อแม่ ไหนมาให้พ่อกอดสิ้นแม่กอดหน่อย อีนี่ก็ยืนมอง แบบ โหยยยยยแหม๋ ครอบครัวนี่อบอุ่นจริง เหมือนมีแค่สามคนพ่อแม่ลูกอ่ะจริง แหวะ ล่าสุดสอบได้ที่1 เราถามเค้าว่าเก่งไหม เค้าตอบเก่งๆ ส่วนทางพี่เราดรอปเรียนเพราะมีปัญหาที่รร. ......แต่ไม่ว่าเราจะทำดีแค่ไหน สอบได้ที่เท่าไร พยายามจนตาย แต่ก็ยังสู้พี่ชายไม่ได้อยู่ดี
แม่เราชอบไหว้พระ พระไทยพระจีนนางไหว้หมด แต่เราชอบทำทานให้คนที่เค้าขอทานสะมากกว่า เราสงสารเค้าแต่เวลาอยู่กับแม่ ตั้งแต่เด็กเค้าชอบบอกว่าไม่ต้องทำ อย่าไปทำ คนพวกนี้มันรวย เวลาเพื่อนแม่ที่ขายของเ้ามาเล่าว่าลูกสาวเค้าขายของได้เท่านี้ๆนะแถมได้ทิปมาอีก ส่วนทางด้านแม่เราก็อิจฉา ก็จะพูดชมลูกสาวเค้าว่าโหเก่งจังง จากนั้นก็เริ่มเปิดบทสนทนานินทาเรา โอ้พระเจ้า สนุกมั้ยคุณแม่ เค้าชอบบ่นว่าเราเอาแต่อยู่บ้าน ไปรร่งเรียนสบายๆกลับมาบ้านก็นั่งเล่นนอนเล่นไม่ทำอะไร
นั่งทำการบ้าน=นั่งเล่นนอนเล่น ไม่ทำอะไร=ตอนเราทำเค้าไม่เห็นและคิดว่าสิ่งที่เราทำมันเล็กน้อย เช่นล้างจานกรอกน้ำ ซึ่งมันก็น้อยจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่ไม่ทำ
เค้ามักจะพูดกรอกหูเราเสมอว่า ดูกูเนี่ยเลี้ยงมาตั้งแต่ตี*เท่าฝาหอย จนตัวขนาดนี้ เคยสำนึกบุญคุณกูบ้างไหมห้ะ ตอนกูแก่ก็เลี้ยงกูให้ดีอย่างนี้ด้วย ....เค้าต้องการอะไร เค้าบอกว่าเค้าเลี้ยงเรามาดี ตรงไหนอ่ะ ที่เราเห็นเค้ามีแต่ด้านแย่ๆทั้งนั้นเลย อย่างพ่อเรา ขนาดพ่อมีแม่แล้วตอนเราเด็กๆยังไปเที่ยวหญิงหากินอยู่เลย ทางด้านแม่เค้าก็ไม่ยอม ประชดประชัน ไปนอนกับลูกจ้างที่ร้าน เราก็แบบจ้าาาา ที่เรารู้เพราะ พ่อมาเล่าให้ฟังแล้วพาเราไปหน้าห้องของลูกจ้างที่นอนกับแม่ แล้วก็มีเรื่องกัน
แม่อราไม่ชอบแม่ของพ่อ เราเรียกท่านว่าอาม่า อาม่ามีลูกทั้งหมดเกือบ10คน พ่อเราเป็นคนสุดท้อง ตอนอาม่าคลอดพ่อออกมา ตอนนั้นอาม่าไม่เหลืออะไรแล้ว จนต้องไปนอนที่วัดแล้วพาพ่อกับพี่คนอื่นๆไปด้วย กลางคืนเค้านั่งปัดยุงให้ลูกๆ เค้าตั้งใจเลี้ยงลูกอย่างดี เค้าไม่เคยด่าไม่เคยว่าไม่เคยตีพ่อหรือพี่ๆเลย อาม่าเค้ารักลูกมากๆ แต่พอทุกคนโตแล้วมีงานทำมีครอบครัว กลับไม่มีใครเลี้ยงอาม่าสักคน เราสงสารอาม่ามากๆเราไปหาอาม่าที่บ้านนับครั้งได้ เค้าอยู่ที่บ้านคนเดียวไม่มีใครดูแล สภาพบ้านตอนนั้นมีแต่อึเต็มไปหมด เค้าก็ยิ้มออกมาแล้วถามว่านี่ใครหรอ ใช่(ชื่อเรา)หรือป่าว เราดีใจมาก เราอยากเข้าไปหาเค้า แต่แม่บอกไม่ต้องไปอย่าไปมันสกปรกแล้วทำท่ารังเกียจ ถึงเราจะไปหาเค้าไม่บ่อยแต่เราก็รักและเคารพเค้ามากจริงๆ เราแสดงออกไม่เก่ง แต่เค้าก็เหมือนจะเข้าใจเรา เค้าชอบยิ้มมาให้เรา เราไม่เคยได้คุยจริงๆกับเค้าสักครั้ง แม่เราบอกว่าเค้าไม่เต็ม มีครั้งนึง่พี่ชายพ่อบอกพ่อว่าถ้าเอาอาม่าไปเลี้ยงจะให้ตัง พ่อเลยยอมแต่แม่ก็ไม่ยอมให้อาม่ามาอยู่ที่บ้าน เลยเช่าอีกหลังนึงให้เค้าอยู่ อาม่าแก่มากๆ เราสงสัยว่าเค้าไม่เสียใจน้อยใจบ้างหรอที่ลูกเค้าทำอย่างนี้ เราหวังว่าถ้าเราโตกว่านี้ ถ้าเราทำงานได้ ถ้าเรามีตัง เราจะเลี้ยงเค้า เราจะดูแลเค้าให้ดี แต่เราทำไม่ได้ เพราะเค้าเสียไปแล้ว ........
ตอนที่เค้าอยู่โรงพยาบาล พ่อพาเราไปเยี่ยมเค้า ขนาดเวลาแบบนี้เค้ายังยิ้มมาให้เราแล้วเรียกชื่อเราเหมือนเดิม เค้าอยู่คนเดียวมาตลอด เราสงสารเค้าเราอยากเป็นลูกของเค้า ถ้าเราเป็นลูกเค้าเราอยากจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด เค้าเป็นคนเดียวที่เรารู้สึกรักจากใจจริง เราอยากกอดเค้าอยากบอกรักอยากให้กำลังใจ แต่เราทำไม่ได้ เราไม่กล้าเราอาย เพราะสภาพแวดล้อมในบ้านไม่ค่อยมีใครกอดกันหรือบอกรักกัน ทำให้เราแสดงออกไม่เก่ง เราอยากมีความกล้ามากกว่านี้ เราอยากบอกรักอาม่าสักครั้ง อยากไปหาไปเล่นไปคุยด้วยบ่อยๆ แต่ตอนนี้เราทำไม่ได้แล้ว เรารู้สึกว่าพ่อแม่ไม่เคยรักเราเลย ทำอะไรก็โดนด่าโดนว่าตลอด เราฝืน เราอึดอัด และอดทนมาตลอด แต่อาม่าก็มักจะยิ้มมาให้เราเสมอ เราเกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเราเป็นเด็ก เราต้องทำตามผู้ใหญ่ตลอด
แม่ชอบบ่นว่าเราเอาแต่อยู่บ้าน มีช่วงนึงเราติดการ์ตูนเรื่องสแลมดั้งเนื้อหาเกี่ยวกับบาส เราเลยอยากไปสวนแถวบ้านไปดูพวกพี่เค้าซ้อมบาสกันจริงๆ แต่เราบอกแม่ไปว่าไปเดินเล่น เราไปนั่งดูได้แค่สักพัก พอดูนาฬิกาดันผ่านไป2ชม.แล้ว พอกลับบ้านแม่เราถามไปไหนมา เราเลยบอกความจริงไป ทีนี้เค้าก็ไปเล่าให้พ่อกับพี่ว่าเราไปหาผู้ชาย แอบไปหาผู้ชายแล้วก็โกหกเค้า เราไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไร เราได้ยินหมดทุกอย่างที่เค้าพูด แต่เค้าไม่รู้หรอก เราอยากรีบโตไวๆ มีหลายอย่างมากที่เราอยากทำแต่เพราะเป็นเด็กเราเลยทำไม่ได้ เราพยายามเรียนให้ได้เกรดดีๆ เราเข้าสายวิทย์คณิต แต่เราชอบศิลปะ กลับมาบ้านเราก็เอาแต่นั่งวาดรูป เราเป็นคนชอบฝัน เราฝันถึงวันที่เรามีความสุข วันที่เราไม่ต้องทนทรมานอย่างนี้ เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องสนว่าใครจะด่าว่าเรายังไง เพราะมันคือชีวิตของเรา วันที่เราจะเป็นอิสระ ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตไปวันๆ ทุกวันแทบไม่มีความหมาย เรายิ้มบ่อยมากแต่รอยยิ้มที่มาจากใจจริงๆ นับครั้งได้ เราดูเหมือนมีความสุขดี แต่ไม่ใช่เลย เราทรมานกับความรู้สึกที่เศร้า เหงาและโดดเดี่ยว หลายครั้งที่เพื่อนพูดถึงครอบครัวเค้าดูมีความสุข แต่เราไม่รู้จะพูดอะไร เค้าให้เขียนจดหมายถึงครอบครัว เพื่อนเราเขียนกันเต็มแผ่น แต่เราไม่รู้จะเขียนอะไร เค้าเคยรักเราจริงๆไหม เราเกิดมาจากความรักของคนสองคนใช่ไหม เรามีค่าพอที่จะอยู่บนโลกนี้หรือเปล่า วันนึงมีคนเสียชีวิตมากมาย ถ้าหากว่าเราเป็นหนึ่งในนั้น จะมีใครร้องไห้เสียใจไหม เราไม่รู้จริงๆว่าควรทำยังไงต่อไป เราก็แค่อยากได้รับความรักจริงๆอีกสักครั้ง
ขอบคุณ