ระบายเรื่อง พ่อ แต่อย่าว่าพ่อเรานะแค่ให้คำปรึกษาก้อพอ

ก่อนอื่นเลยพ่อเราเนี่ยอายุ44 คงยังไม่ทองมาก
เราอยู่ในช่วงวัยรุ่น เรามีอะะไรก้อจะคุยด้วยตลอด แต่แม่เราเสียแล้วตั้งแต่6ขวบ ครอบครัวเราเปนคริสเตียน  พ่อไม่ดื่มเหล้า สูบ ไม่เสพติดอะไรนะ
แต่พ่องานเยอะมาก มาก มาก แต่ก้อยังมีเวลาให้เรามั้ง เราคุยด้วยเรื่องอะไรก็ชอบมองในแง่ลบ อะไรๆก้ดูถูกแง่ลบๆๆๆ นิดหน่อยก็หัวร้อนใส่ เราไม่โอเค
พ่อเราชอบมองเราในแง่ร้ายมาก แต่ไม่ด่าเราแต่ว่าในทางอ้อมมันเจ็บกว่า ไม่เคยเข้าใจเราเลย ตัดสินเออเองไปหมด เราจะพูด พ่อก้อไม่ต้องพูด แล้วก้อเข้าใจในสิ่งที่มันไม่ใช่อย่างงั้น เราไม่ไหว เก็บกดมานานแล้ว พี่สาวเรา ยิ่วโดนเยอะมากกว่า แต่เราอยู่ห้องกับพ่อไงโอกาสทะเลาะมันเยอมาก ครอบครัวเหมือนจะอบอุ่นแต่ไม่อบอุ่นนะเอาอะไรให้ดูอย่างภมูอกภุมิใจมากแต่แค่เออๆ เราเสียใจ เราเคยคิดะวิธีแก้ปัญหาอ่ะ เราว่าเราจะแยกห้อง แต่ห้องดันไม่พอ เราอยากยุ่งกับพ่อให้น้อยที่สุด อยากอยู่คนเดียว ใครจะว่าโลกส่วนตัวสูงเราก้อยอมรับนะ แต่เราจะโตมาเป็นที่ดีและสอนลูกดีไ่เหมือนพ่อเราแน่นอน
เราอิจฉาลูกคนอื่นๆที่พ่อแม่อ่อนโยนกับลูกไรงี้ มันไม่มีโมเม้นอบอุ่นที่ตามหาเลย   เรา แบบ เก้บ กด อ่ะ