เราคบกันเป็นเพื่อนเป็นเพื่อนมา3ปี เข้าปีที่4แล้ว หลายคนก็ชอบแซวเรากับเพื่อนไงว่าคบกันหรอ เราก็ปฎิเสธจนเบื่อแล้วตอนนี้ คนสงสัยเยอะมากนี้คบกันแค่3ปีจริงดิ? เหมือนเป็นเพื่อนกันมา10ปี20ปี ชอบมีคนมาทำให้เราแตกแยกบ้าง เข้าใจกันผิดบ้าง แต่ก่อนก็ทะเลาะกันอยู่ พอรู้ความจริงมันก็ทำให้เราเข้าใจกัน ไว้ใจกันมากขึ้น ม.1เราอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มพวกเรามีความสุขมาก พอม.2 ม.3ขึ้นไปเราเริ่มรู้สึกว่า อีกฝ่ายเปลี่ยนไป แต่ก็ยังบอกเราเสมอว่า เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอน เราก็ยิ้มตอบให้ แต่ในใจนี้กังวลหลายอย่าง ไม่มั่นใจเหมือนแต่เดิม เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะครั้งนั้นรึป่าวที่เราทะเลาะกันหนักสุดตอนปิดใหญ่เทอมม.2
ตอนนั้นทะเลาะกันถึงขั้นที่เราคิดว่า เราเลิกเป็นเพื่อนกันดีไหม? พิมไปก็น้ำตาไหลไปด้วย เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนั้นเลย ตอนนั้นเราตัดใจ น้อยใจมากจริงๆ เราเป็นคนไม่ชอบ คนที่ไม่รักษาสัญญามากที่สุด แต่เพื่อนสนิทคนนี้ก็ทำตลอด บางครั้งเค้าบอกจะมา แต่ก็ไม่มา เรารอเค้าได้เสมอ ครั้งแรกๆเราก็คิดว่าไม่เป็นไรหรอก เค้ามีเหตุผลอยู่ พอเค้าผิดสัญญากับเราหลายๆครั้ง หลายๆเรื่อง เราก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยที่เป็นแบบนี้ เราไม่ชอบคนแบบไหน เราบอกไปแล้ว แต่ที่เรายอมเพราะเธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดไง อยู่บ้านเราแทบไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะด้วยซ้ำ คนที่บ้านก็บอกว่ามีหน้าเดียวหรอ เราฝืนยิ้มมากจริงๆ เราไม่มีความสุขจะพูดอย่างนั้นก็ได้ แต่พออยู่กับเพื่อนคนนี้มันเหมือนเติมเต็มความเป็นของตัวเองจริงๆนะ เราไม่เคยมีแฟนทั้งคู่ มีผช.มาจีบบ้าง คุยบ้าง แต่ไม่มีคนไหนเลยที่เราหรือเพื่อนคุยด้วยแล้วสบายใจ ตอนนั้นเพื่อนเราก็ทักมา คุยกันดีๆได้ไหม? จะเอาแบบนี้จริงๆใช่มะ? เราอ่านแต่ไม่ตอบ เราไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ เราคาดหวังทุกครั้งเวลาเค้าสัญญาอะไร และเค้าก็ไม่เคยทำได้เลย เราผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า จนเริ่มบอกกับตัวเองว่าพอได้รึยัง ข้ามไปตอนเปิดเรียนม.3 ตอนเย็นเราก็นั่งคุยกัน ตอนนั้นแหละที่เรารู้สึกว่า เราทั้งคู่ไม่เหมือนเดิม จากแต่ก่อนที่แค่เจอหน้ากันก็คุยกันทุกเรื่องคุยไม่รู้จักหมด พอมาวันนี้มันอึดอัดไปหมดไม่รู้จะคุยอะไร ทั้งๆที่คืนดีกันแล้ว จากนั้นต่อมาเราก็เริ่มกลับมาคุยกันอีกครั้ง ความสัมพันก็เหมือนเริ่มเหมือนแต่ก่อน เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกเลยตั้งแต่ม.2 แต่เรายังสนิทกันเหมือนเดิมจนม.3 (ปัจจุบันม.4แล้วก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน) ถึงเราจะเจอเพิ่อนคนอื่นมากมายแต่เพื่อนคนนั้นยังเป็น1เสมอ แต่สิ่งที่เค้าทำเราคิดมากมาตลอดเลยคืออะไรนะหรอ คนเรามันก็อยากคุยอยากเจอกันบ้างอะเนอะ คนเคยอยู่ด้วยกัน แต่นี้อยู่นร.เดียวกันแท้ๆเราทัก แต่กลับเดินไปเลย ยิ้มให้แต่หน้าเฉยๆไร้ความรู้สึกตอบ ปิดเทอมตอนนี้ทักแชทไปหาบ้าง ถามคำตอบคำจนเรารู้สึกว่ารำคาญรึป่าว ไม่ทักไปก็ไม่คิดจะทักมา เราไม่ใช่คนติดแชทขนาดนั้นหรอกนะ แต่นี้ไม่เคยทักมาเลยจะ3-4เดือนแล้ว อาทิตย์หนึ่งได้คุยกันสักรอบสองรอบก็ยังดี เราเฉยๆไปแล้วกับเรื่องนี้ ขนาดในรร.เจอหน้าเรายังไม่ทัก ในแชทหรอ? อย่าคาดหวังเลยนะมันเจ็บเปล่าๆ มันรู้สึกแย่มากจริงๆ เวลาเราสองคนก็ไม่ตรงกันอยู่แล้ว ปิดเทอมนี้เราทำงานพาสทามตั้งแต่เช้าจน5โมง ส่วนมากจะมีโอก็ปาไป2-3ทุ่ม ส่วนเพื่อนเราทำงานตั้งแต่5โมงถึง3ทุ่มขายของ จะเอาเวบาไหนไปคุยกัน เปิดเรียนก็ต้องตั้งใจเรียนอีก เวลาจะเจอก็น้อยมาก มันเลยทำให้เราคิดมาก เห้อออ ใครเคยมีปัญหาใกล้เคียงกับเราแบบนี้แนะนำหน่อยค่ะ เราท้อเหลือเกินหนักใจหลายเรื่องแล้ว😔 เรานี้ใครอยู่ด้วยก็ไม่มีความสุขมั้งคะ ครอบครัวก็ไม่เข้าใจเราอยู่แล้ว นี้เรื่องเพื่อนอีกทนเก็บความรู้สึกแบบนี้มานานแล้วจริงๆค่ะ
น้อยใจเพื่อนบ่อยครั้ง เป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ตอนนี้ไม่รู้ว่าเค้ายังรู้สึกเหมือนเดิมรึป่าว
ตอนนั้นทะเลาะกันถึงขั้นที่เราคิดว่า เราเลิกเป็นเพื่อนกันดีไหม? พิมไปก็น้ำตาไหลไปด้วย เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนั้นเลย ตอนนั้นเราตัดใจ น้อยใจมากจริงๆ เราเป็นคนไม่ชอบ คนที่ไม่รักษาสัญญามากที่สุด แต่เพื่อนสนิทคนนี้ก็ทำตลอด บางครั้งเค้าบอกจะมา แต่ก็ไม่มา เรารอเค้าได้เสมอ ครั้งแรกๆเราก็คิดว่าไม่เป็นไรหรอก เค้ามีเหตุผลอยู่ พอเค้าผิดสัญญากับเราหลายๆครั้ง หลายๆเรื่อง เราก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยที่เป็นแบบนี้ เราไม่ชอบคนแบบไหน เราบอกไปแล้ว แต่ที่เรายอมเพราะเธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดไง อยู่บ้านเราแทบไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะด้วยซ้ำ คนที่บ้านก็บอกว่ามีหน้าเดียวหรอ เราฝืนยิ้มมากจริงๆ เราไม่มีความสุขจะพูดอย่างนั้นก็ได้ แต่พออยู่กับเพื่อนคนนี้มันเหมือนเติมเต็มความเป็นของตัวเองจริงๆนะ เราไม่เคยมีแฟนทั้งคู่ มีผช.มาจีบบ้าง คุยบ้าง แต่ไม่มีคนไหนเลยที่เราหรือเพื่อนคุยด้วยแล้วสบายใจ ตอนนั้นเพื่อนเราก็ทักมา คุยกันดีๆได้ไหม? จะเอาแบบนี้จริงๆใช่มะ? เราอ่านแต่ไม่ตอบ เราไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ เราคาดหวังทุกครั้งเวลาเค้าสัญญาอะไร และเค้าก็ไม่เคยทำได้เลย เราผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า จนเริ่มบอกกับตัวเองว่าพอได้รึยัง ข้ามไปตอนเปิดเรียนม.3 ตอนเย็นเราก็นั่งคุยกัน ตอนนั้นแหละที่เรารู้สึกว่า เราทั้งคู่ไม่เหมือนเดิม จากแต่ก่อนที่แค่เจอหน้ากันก็คุยกันทุกเรื่องคุยไม่รู้จักหมด พอมาวันนี้มันอึดอัดไปหมดไม่รู้จะคุยอะไร ทั้งๆที่คืนดีกันแล้ว จากนั้นต่อมาเราก็เริ่มกลับมาคุยกันอีกครั้ง ความสัมพันก็เหมือนเริ่มเหมือนแต่ก่อน เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกเลยตั้งแต่ม.2 แต่เรายังสนิทกันเหมือนเดิมจนม.3 (ปัจจุบันม.4แล้วก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน) ถึงเราจะเจอเพิ่อนคนอื่นมากมายแต่เพื่อนคนนั้นยังเป็น1เสมอ แต่สิ่งที่เค้าทำเราคิดมากมาตลอดเลยคืออะไรนะหรอ คนเรามันก็อยากคุยอยากเจอกันบ้างอะเนอะ คนเคยอยู่ด้วยกัน แต่นี้อยู่นร.เดียวกันแท้ๆเราทัก แต่กลับเดินไปเลย ยิ้มให้แต่หน้าเฉยๆไร้ความรู้สึกตอบ ปิดเทอมตอนนี้ทักแชทไปหาบ้าง ถามคำตอบคำจนเรารู้สึกว่ารำคาญรึป่าว ไม่ทักไปก็ไม่คิดจะทักมา เราไม่ใช่คนติดแชทขนาดนั้นหรอกนะ แต่นี้ไม่เคยทักมาเลยจะ3-4เดือนแล้ว อาทิตย์หนึ่งได้คุยกันสักรอบสองรอบก็ยังดี เราเฉยๆไปแล้วกับเรื่องนี้ ขนาดในรร.เจอหน้าเรายังไม่ทัก ในแชทหรอ? อย่าคาดหวังเลยนะมันเจ็บเปล่าๆ มันรู้สึกแย่มากจริงๆ เวลาเราสองคนก็ไม่ตรงกันอยู่แล้ว ปิดเทอมนี้เราทำงานพาสทามตั้งแต่เช้าจน5โมง ส่วนมากจะมีโอก็ปาไป2-3ทุ่ม ส่วนเพื่อนเราทำงานตั้งแต่5โมงถึง3ทุ่มขายของ จะเอาเวบาไหนไปคุยกัน เปิดเรียนก็ต้องตั้งใจเรียนอีก เวลาจะเจอก็น้อยมาก มันเลยทำให้เราคิดมาก เห้อออ ใครเคยมีปัญหาใกล้เคียงกับเราแบบนี้แนะนำหน่อยค่ะ เราท้อเหลือเกินหนักใจหลายเรื่องแล้ว😔 เรานี้ใครอยู่ด้วยก็ไม่มีความสุขมั้งคะ ครอบครัวก็ไม่เข้าใจเราอยู่แล้ว นี้เรื่องเพื่อนอีกทนเก็บความรู้สึกแบบนี้มานานแล้วจริงๆค่ะ