คือนี่เป็นกระทู้แรกของจขกท.ไม่รู้จะเริ่มยังไงเหมือนกันค่ะ เอาเป็น
ตอนนี้จขกท.กำลังขึ้นม.3และตอนนี้ปิดเทอมอยู่ คือเพื่อนก็ไม่ติดต่อกันเท่าไหร่หรอกเพราะตัวจขกท.เป็นคนเงียบๆพูดคุยไม่เก่งเท่าคนอื่นและประเด็นหลักคือต้องอยู่ในโอวาสพ่อแม่ ตอนเเรกจขกท.ก็ไม่คิดอะไรที่เพื่อนในกลุ่มไปสนิทกับเพื่อนคนอื่นที่จขกท.ไม่รู้จัก เพราะเออคิดว่าเพื่อนเรามันเฟรนลี่ มันเข้ากับคนอื่นได้ง่าย และมันตรงข้ามกับจขกท.อย่างสิ้นเชิง พ่อมาวันนึง เพื่อนในกลุ่มคนนึงก็แอดเพื่อนทุกคนยกเว้นเรา ว่าไปวัดกันวันไหน!!?นี่แหละ อืมมมมมคืออะไรไปไหนทำไมเราไม่รู้ ตอนนั้นเสียความรู้สึกอย่างแรงแต่ก็พยายามคิดบวกๆๆๆว่าเพื่อนอาจคิดว่าชวนเราไปก็ไปไม่ได้ แต่จขกท.ก็อยากถามนะอยากถามมากๆแต่กลัวว่าไม่อยากให้เราไปด้วย คือกลัวคำตอบแหละ ที่นี้ก็พยายามปล่อยผ่านไปพอเปิดเฟสก็เจอเพื่อนในกลุ่มอ่ะแชร์โพสต์โพสต์นึงมาแล้วคือ...แท็กทุกคนในกลุ่มหมดยกเว้นเราแม้แต่เพื่อนที่เราไม่รู้จักคนที่พูดไปก่อนหน้านี้ แล้วกลับมาคิดเรื่องเดิมอีกคิดมากกว่าเดิมด้วยว่าเราไม่มีค่าในสายตาเพื่อนเลยหรอ เพื่อนไม่ต้องการเราหรอ จากนั้นก็ร้องไห้หนักมาก แต่แค่นั้นยังไม่พอยังมีเรื่องครอบครัวมาอีก(ชีวิตนี่เศร้าดีเนอะ)
คือ พ่อแม่จขกท.ส่งให้ไปเรียนกีต้าร์ตั้งแต่กันยาปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ตอนแรกก็อยากเรียนนะเพราะคิดว่าอาจจะค้นพบว่านี่เป็นเป็นสิ่งที่ตัวเองชอบ(คือเอาจริงๆจขกท.คิดว่าช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงที่ต้องค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร รักอะไรอะค่ะ เพราะมันอาจจะเป็นตัวเลือกอาชีพในอนาคตได้)แต่พอมาถึงตอนนี้คิดว่าเป็นอะไรที่..เรียกว่าไม่ชอบเลยก็ได้เพราะเรียนมา3คอส(เขียรงี้รึป่าว)แล้ว คือความรู้สึกในตอนนี้โคตร(ขออนุญาตใช้คำหยาบนะคะ)ท้อแล้วก็เหนื่อยมากเลย เพราะตอนนี้รู้ตัวเลยว่าไม่ชอบมัน แต่พ่อกับแม่ชอบมาพูดว่าเรียนมา3คอสแล้วยังเล่นเหมือนคนพึ่งหัดเล่นอยู่เลย และ บอกว่าเห็นไอคนนู้นคนนี้มันเรียนไปถึงไหนแล้ว อืมมมมไอสองคำพูดนี่แหละที่ทำให้ท้อแบบไม่เคยท้อมาก่อน เข้าใจนะว่าที่พูดอย่านั้นเพื่อให้ลูกมีแรงฮึดสู้ แต่เขาไม่รู้หรอกว่ามันทำลายความรู้สึกของลูกมากแค่ไหน แล้วก็ร้องไห้อีกแล้วจ้า คือนี่คือความรู้สึกที่อึดอัดมากอะ พ่อกับแม่ชอบถามตอนจะต่อคอสใหม่ว่าอยากเรียนต่อมั้ย ทั้งๆที่น่าจะรู้อยู่แล้วว่าไม่เพราะท่าทีเราแสดงออกอยู่แบ้ว เวลาซ้อมก็ซ้อมแบบขอไปที ใจอ่ะไม่อยากเรียนแน่นอนอยู่แล้วแต่ก็ตอบไปว่าเรียน เพราะถ้าตอบว่าไม่เค้าจะถามว่าทำไม พอเราบอกเหตุผลไปเค้าจะด่าเรา ด่าว่า
บ้าง โง่บ้าง ไม่มีสมองบ้าง ตอนนี้จขกท.ร้องไห้เพราะเรื่องงี่เง่านี่ปล่อยมาก คือเราไม่อยากใส่หน้ากากอีต่อไป อยากเป็นตัวของตัวเอง ไม่อยากทำเป็นเด็กไร้เดียงสาที่แบบขนาดดูหนังฉากพระเอกกับนางเอกจูบกันก็ทำเป็นอย่างอื่นแล้วไม่สนใจ เป็นแบบอ่อนต่อโลกอ่ะอยากทำในสิ่งที่เราชอบบ้าง(จขกท.ชอบวาดรูปค่ะ)ไม่ใช่ทำในสิ่งที่พ่อแม่อยากให้เป็น คือการที่โตขึ้นแล้วรับราชการอาชีพมั่นคง โดยที่การรับราชการไม่อยู่ในหัวเราแต่แรกเลย เราที่จะทำอาชีพที่เป็นอิสระ เป็นนายของตัวเองไม่ใช่เป็นลูกน้องใคร เพราะคิดว่านั้นเป็นสิ่งที่เราชอบจริงๆ อยากให้พ่อแม่รู้ว่าสิ่งที่เค้าทำอยู่มันเป็นการกำหนดชีวีตเรา
จบแล้ววว คือขอคำแนะนำหน่อยนะคะเคลียดมากเลย อาจยาวไปหน่อยแต่ขอบคุณร่วงหน้าด้วยนะคะ
ปัญหาชีวิตวัยรุ่น เรื่องครอบครัวและเพื่อน
ตอนนี้จขกท.กำลังขึ้นม.3และตอนนี้ปิดเทอมอยู่ คือเพื่อนก็ไม่ติดต่อกันเท่าไหร่หรอกเพราะตัวจขกท.เป็นคนเงียบๆพูดคุยไม่เก่งเท่าคนอื่นและประเด็นหลักคือต้องอยู่ในโอวาสพ่อแม่ ตอนเเรกจขกท.ก็ไม่คิดอะไรที่เพื่อนในกลุ่มไปสนิทกับเพื่อนคนอื่นที่จขกท.ไม่รู้จัก เพราะเออคิดว่าเพื่อนเรามันเฟรนลี่ มันเข้ากับคนอื่นได้ง่าย และมันตรงข้ามกับจขกท.อย่างสิ้นเชิง พ่อมาวันนึง เพื่อนในกลุ่มคนนึงก็แอดเพื่อนทุกคนยกเว้นเรา ว่าไปวัดกันวันไหน!!?นี่แหละ อืมมมมมคืออะไรไปไหนทำไมเราไม่รู้ ตอนนั้นเสียความรู้สึกอย่างแรงแต่ก็พยายามคิดบวกๆๆๆว่าเพื่อนอาจคิดว่าชวนเราไปก็ไปไม่ได้ แต่จขกท.ก็อยากถามนะอยากถามมากๆแต่กลัวว่าไม่อยากให้เราไปด้วย คือกลัวคำตอบแหละ ที่นี้ก็พยายามปล่อยผ่านไปพอเปิดเฟสก็เจอเพื่อนในกลุ่มอ่ะแชร์โพสต์โพสต์นึงมาแล้วคือ...แท็กทุกคนในกลุ่มหมดยกเว้นเราแม้แต่เพื่อนที่เราไม่รู้จักคนที่พูดไปก่อนหน้านี้ แล้วกลับมาคิดเรื่องเดิมอีกคิดมากกว่าเดิมด้วยว่าเราไม่มีค่าในสายตาเพื่อนเลยหรอ เพื่อนไม่ต้องการเราหรอ จากนั้นก็ร้องไห้หนักมาก แต่แค่นั้นยังไม่พอยังมีเรื่องครอบครัวมาอีก(ชีวิตนี่เศร้าดีเนอะ)
คือ พ่อแม่จขกท.ส่งให้ไปเรียนกีต้าร์ตั้งแต่กันยาปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ตอนแรกก็อยากเรียนนะเพราะคิดว่าอาจจะค้นพบว่านี่เป็นเป็นสิ่งที่ตัวเองชอบ(คือเอาจริงๆจขกท.คิดว่าช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงที่ต้องค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร รักอะไรอะค่ะ เพราะมันอาจจะเป็นตัวเลือกอาชีพในอนาคตได้)แต่พอมาถึงตอนนี้คิดว่าเป็นอะไรที่..เรียกว่าไม่ชอบเลยก็ได้เพราะเรียนมา3คอส(เขียรงี้รึป่าว)แล้ว คือความรู้สึกในตอนนี้โคตร(ขออนุญาตใช้คำหยาบนะคะ)ท้อแล้วก็เหนื่อยมากเลย เพราะตอนนี้รู้ตัวเลยว่าไม่ชอบมัน แต่พ่อกับแม่ชอบมาพูดว่าเรียนมา3คอสแล้วยังเล่นเหมือนคนพึ่งหัดเล่นอยู่เลย และ บอกว่าเห็นไอคนนู้นคนนี้มันเรียนไปถึงไหนแล้ว อืมมมมไอสองคำพูดนี่แหละที่ทำให้ท้อแบบไม่เคยท้อมาก่อน เข้าใจนะว่าที่พูดอย่านั้นเพื่อให้ลูกมีแรงฮึดสู้ แต่เขาไม่รู้หรอกว่ามันทำลายความรู้สึกของลูกมากแค่ไหน แล้วก็ร้องไห้อีกแล้วจ้า คือนี่คือความรู้สึกที่อึดอัดมากอะ พ่อกับแม่ชอบถามตอนจะต่อคอสใหม่ว่าอยากเรียนต่อมั้ย ทั้งๆที่น่าจะรู้อยู่แล้วว่าไม่เพราะท่าทีเราแสดงออกอยู่แบ้ว เวลาซ้อมก็ซ้อมแบบขอไปที ใจอ่ะไม่อยากเรียนแน่นอนอยู่แล้วแต่ก็ตอบไปว่าเรียน เพราะถ้าตอบว่าไม่เค้าจะถามว่าทำไม พอเราบอกเหตุผลไปเค้าจะด่าเรา ด่าว่า
จบแล้ววว คือขอคำแนะนำหน่อยนะคะเคลียดมากเลย อาจยาวไปหน่อยแต่ขอบคุณร่วงหน้าด้วยนะคะ