ทำไมต้องทำเป็นเข้มเเข็งทั้งที่มันไม่ไหวเเล้ว

ในใจน่ะเหรอ โคตรเหนื่อยโคตรเศร้าโคตรรู้สึกผิดโคตรเสียใจโคตรผิดหวังมีเเต่ปัญหารุมร้อมเเต่ตัดภาพมาที่ภายนอกกลับต้องมาทำตัวร่าเริงต้องยิ่มต้องไม่เครียดต้องรับทุกอย่างให้ได้ทั้งๆที่เราต้องไปร้องให้คนเดียวเพื่อที่จะให้น้ำตามันช่วยเยียวยาความในใจให้ได้ปลดปล่อยบ้าง