ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ ทำยังไงให้ผปค.มั่นใจว่าเราสามารถออกไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนได้คะ
เราเรียนรร.ประจำ เพื่อนที่อยู่รร.มีมาหลายจังหวัด บางทีปิดเทอมเราก็อยากเจอเพื่อนบ้าง แต่ผปค.ไม่เข้าใจและไม่ให้ไป ทั้งๆที่จังหวัดก็อยู่ข้างๆกันเลย
เรารู้ว่าท่านห่วงเรา แต่เราก็อยากเผชิญโลกเองบ้าง เรารู้ว่าโลกภายนอกอันตรายแค่ไหน แต่ถ้าไม่เคยให้เราได้สัมผัสมัน ในอนาคตเราจะไปไหนมาไหนคนเดียวได้?
เราแค่อยากไปผจญภัยเองดูบ้าง คือมันไม่จำเป็นทุกครั้งที่เราออกไปผจญโลกข้างนอกแล้วจะเจอแต่ความโหดร้ายหรือได้สิ่งไม่ดีกลับมา เราเชื่อเสมอว่า มันคือปสก.ที่มีค่ามากๆ
แต่ทำไมผปค.ถึงไม่เข้าใจจุดๆนี้คะ ผปค.บอกว่า เข้าใจ แต่เขาเข้าใจเราแค่ไหนคะ? ห่วงเราได้นะ แต่เราก็อยากเรียนรู้ด้วยตัวเอง เราฟังจากปากคนอื่นมาเยอะแล้ว เราแค่อยากลองก้าวออกจากบ้านด้วยตัวเราเองบ้าง มันจะอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอคะ?
เคยถามแม่ว่า แล้วเมื่อไหร่จะไปได้ แม่บอกว่าโตแล้ว เราต้องโตขนาดไหนคะ เราไปอยู่รร.ประจำได้ โดยไม่มีพ่อมีแม่ เราก็ว่าเราก็เอาตัวรอดได้ในระดับนึงแล้วนะ เราต้องโตขนาดไหนอะคะ ถามแม่แม่ก็ตอบมาว่า แล้วคิดว่าตัวเองโตแค่ไหนล่ะ เราก็ตอบว่า หนูก็ไม่ใช่คนที่ไว้ใจคนง่ายๆ ไม่ให้ใครหลอกไปไหนได้หรอก แม่ก็บอกมาว่าแล้วรู้ได้ไง 'คำพูดคนหวานๆ เราก็อาจจะหลงเชื่อก็ได้' พอฟังประโยคนี้แทนที่เราจะดีใจที่แม่ห่วงเรา แต่ทำไมเรารู้สึกว่าแม่มองว่าเรา เอาตัวไม่รอดได้ขนาดนั้นกันนะ? เรามันแย่มากเลยเหรอ?
ทำยังไงคะ ทำยังไงให้พ่อแม่เชื่อมั่นในตัวเราได้บ้าง แบบลูกฝรั่ง เขาเอาตัวรอดได้ เพราะเขาได้ผจญภัย ได้เรียนรู้ความผิดพลาดด้วยตัวเขาเอง แต่กับเราต้องมาฟังคนอื่นเล่าความผิดพลาดของเขาเอง ทั้งๆที่เราอาจจะไม่ได้ผิดพลาดแบบเขาก็ได้ แต่เราต้องพึ่งบารมีพ่อแม่จนตายงั้นเหรอคะ
ทำยังไงให้พ่อแม่มั่นใจในตัวเรา
เราเรียนรร.ประจำ เพื่อนที่อยู่รร.มีมาหลายจังหวัด บางทีปิดเทอมเราก็อยากเจอเพื่อนบ้าง แต่ผปค.ไม่เข้าใจและไม่ให้ไป ทั้งๆที่จังหวัดก็อยู่ข้างๆกันเลย
เรารู้ว่าท่านห่วงเรา แต่เราก็อยากเผชิญโลกเองบ้าง เรารู้ว่าโลกภายนอกอันตรายแค่ไหน แต่ถ้าไม่เคยให้เราได้สัมผัสมัน ในอนาคตเราจะไปไหนมาไหนคนเดียวได้?
เราแค่อยากไปผจญภัยเองดูบ้าง คือมันไม่จำเป็นทุกครั้งที่เราออกไปผจญโลกข้างนอกแล้วจะเจอแต่ความโหดร้ายหรือได้สิ่งไม่ดีกลับมา เราเชื่อเสมอว่า มันคือปสก.ที่มีค่ามากๆ
แต่ทำไมผปค.ถึงไม่เข้าใจจุดๆนี้คะ ผปค.บอกว่า เข้าใจ แต่เขาเข้าใจเราแค่ไหนคะ? ห่วงเราได้นะ แต่เราก็อยากเรียนรู้ด้วยตัวเอง เราฟังจากปากคนอื่นมาเยอะแล้ว เราแค่อยากลองก้าวออกจากบ้านด้วยตัวเราเองบ้าง มันจะอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอคะ?
เคยถามแม่ว่า แล้วเมื่อไหร่จะไปได้ แม่บอกว่าโตแล้ว เราต้องโตขนาดไหนคะ เราไปอยู่รร.ประจำได้ โดยไม่มีพ่อมีแม่ เราก็ว่าเราก็เอาตัวรอดได้ในระดับนึงแล้วนะ เราต้องโตขนาดไหนอะคะ ถามแม่แม่ก็ตอบมาว่า แล้วคิดว่าตัวเองโตแค่ไหนล่ะ เราก็ตอบว่า หนูก็ไม่ใช่คนที่ไว้ใจคนง่ายๆ ไม่ให้ใครหลอกไปไหนได้หรอก แม่ก็บอกมาว่าแล้วรู้ได้ไง 'คำพูดคนหวานๆ เราก็อาจจะหลงเชื่อก็ได้' พอฟังประโยคนี้แทนที่เราจะดีใจที่แม่ห่วงเรา แต่ทำไมเรารู้สึกว่าแม่มองว่าเรา เอาตัวไม่รอดได้ขนาดนั้นกันนะ? เรามันแย่มากเลยเหรอ?
ทำยังไงคะ ทำยังไงให้พ่อแม่เชื่อมั่นในตัวเราได้บ้าง แบบลูกฝรั่ง เขาเอาตัวรอดได้ เพราะเขาได้ผจญภัย ได้เรียนรู้ความผิดพลาดด้วยตัวเขาเอง แต่กับเราต้องมาฟังคนอื่นเล่าความผิดพลาดของเขาเอง ทั้งๆที่เราอาจจะไม่ได้ผิดพลาดแบบเขาก็ได้ แต่เราต้องพึ่งบารมีพ่อแม่จนตายงั้นเหรอคะ