แมรี่รออย่างใจจดใจจ่อขณะที่เอียนกำลังทำการสะกดจิตลิเดีย มี่เองไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอกำลังทำนั้นถูกไหม แต่ในเมื่อหมอไม่ว่าอะไรและประเทศลิเดียเพิ่งยอมรับการสะกดจิตอย่างเป็นทางการเมื่อไม่นานมานี้ มันก็น่าสนใจที่จะลองทำแบบนี้ดูสักครั้ง เธอรู้สึกเป็นห่วงลิเดียมาก แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรมากไปกว่านี้ จะส่งกลับไปอยู่บ้านก็คิดว่ายังไม่เหมาะ ที่สำคัญที่สุดก็คือเธออยากจะรักษาลิเดียให้ดีที่สุด หมอกับหลินเองก็คงคิดเช่นนี้เหมือนกัน
เกือบหนึ่งชั่วโมง เอียนออกมาจากห้อง แมรี่พาเขาไปคุยที่ห้องรับรองสองต่อสอง
“เป็นยังไงบ้างคะ”
เอียนนิ่งไปนิดก่อนที่จะหันไปมองเธอ
“เคสนี้น่าสนใจมาก”
แมรี่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอได้แต่จ้องหน้าเอียนอย่างไม่ละสายตา”
“ความจริงแล้วลิเดียเป็นคนที่จิตแข็งมากนะ เธอไม่น่าจะมีอาการประสาทหลอนได้”
เอียนไม่พูดตรง ๆ ว่าลิเดียน่าจะเป็นคนที่มองเห็นวิญญาณ แต่หมอไม่เข้าใจจึงคิดว่าหล่อนประสาทหลอน เมื่อมีบางคนรู้ข้อมูลนี้จึงเล่นเกมส์กับหล่อนตลอดสามวันนั้น เอียนเองไม่อยากบอกอะไรแมรี่ไปมากกว่านั้น แต่ในความคิดของเขา เขาสงสัยมากว่าทำไมปีเตอร์จึงหาคฤหาสน์หลังนั้นไม่พบ
“ผมว่าคฤหาสน์หลังนั้นมีอยู่จริงนะ”
แมรี่ดูตกใจมากกับคำพูดของเอียน
“แต่หมอออกไปหาจนทั่วแล้วนะคะ ลิเดียก็ไปด้วย ทั้งคู่ไม่พบคฤหาสน์หลังนั้น”
“นั่นแหละคือสิ่งที่ผมสงสัย มันจะต้องมีลับลมคมในแน่ๆ”
“ลับลมคมใน ! พี่หมายความว่าอย่างไรคะ”
“ก็หมายความอย่างที่ผมพูดนั่นแหละ ผมเห็นว่าคฤหาสน์น่าจะมีอยู่จริง แต่ดันไม่มีใครหาพบ”
แมรี่นิ่งไปนิดก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “งั้นเราออกไปหากัน” ซึ่งเอียนเองก็เห็นด้วย
ก่อนจะออกไปหาคฤหาสน์ที่ดันมีคนตั้งชื่อว่า “มันเดอร์เลย์” ทั้งแมรี่และเอียนกลับไปอ่านแฟ้มของลิเดียอีกครั้ง เอียนยังคงไม่ได้บอกแมรี่ว่าเขาเห็นว่าลิเดียไมได้ประสาทหลอน เพียงแต่ว่าหล่อนมองเห็นวิญญาณ เอียนไม่แน่ใจว่าแมรี่จะเชื่อเรื่องนี้หรือไม่ เอียนรู้สึกว่าพวกคนที่ชอบวิทยาศาสตร์มาก ๆ มักไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เขาจึงไม่อยากบอกให้เสียเวลา แต่จากการสะกดจิต ลิเดียไม่ใช่คนที่ประสาทหลอนแน่ ผีที่หล่อนเห็นในคฤหาสน์ตลอดสามวันเป็นผีแน่ ๆ นอกนั้นน่าจะเป็นคนที่เล่นเกมส์กับหล่อน เอียนยังไม่อยากบอกเรื่องพวกนี้ให้แมรี่รู้ เขาคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือตัวคฤหาสน์ มันไม่ควรจะหายไปไหน แต่จู่ ๆ ทำไมมันหายไป
ทั้งสองตั้งต้นกันที่หน้าโรงพยาบาล แล้วเริ่มขับรถออกไปแล้วก็เลี้ยวขวา เพราะที่ลิเดียกล่าวมาตลอดคือรถเลี้ยวซ้ายเข้าโรงพยาบาล ดังนั้นเบาะแสตรงนี้ไม่น่าจะผิด แต่พอแมรี่กับเอียนขับรถไปจนสุดถนน ก็ไม่พบคฤหาสน์มันเดอร์เลย์แต่อย่างใด ตอนนี้ทั้งสองดูเหนื่อยมาก
“ไม่น่าเป็นไปได้” เอียนอดที่จะบ่นไม่ได้
“คฤหาสน์จะไม่มีได้อย่างไร”
แมรี่คอยให้กำลังใจ
“แต่เราทำดีที่สุดแล้วนะคะ เราหากันอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว”
“แล้วมันจะหายไปไหนได้ล่ะ คฤหาสน์ออกใหญ่โต มันต้องมีอยู่สิ มันต้องมีอยู่”
โปรดติดตามตอนต่อไป
The Hospital ( Maxim de Winter at Manderley ภาค 2 ) บทที่ 7
เกือบหนึ่งชั่วโมง เอียนออกมาจากห้อง แมรี่พาเขาไปคุยที่ห้องรับรองสองต่อสอง
“เป็นยังไงบ้างคะ”
เอียนนิ่งไปนิดก่อนที่จะหันไปมองเธอ
“เคสนี้น่าสนใจมาก”
แมรี่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอได้แต่จ้องหน้าเอียนอย่างไม่ละสายตา”
“ความจริงแล้วลิเดียเป็นคนที่จิตแข็งมากนะ เธอไม่น่าจะมีอาการประสาทหลอนได้”
เอียนไม่พูดตรง ๆ ว่าลิเดียน่าจะเป็นคนที่มองเห็นวิญญาณ แต่หมอไม่เข้าใจจึงคิดว่าหล่อนประสาทหลอน เมื่อมีบางคนรู้ข้อมูลนี้จึงเล่นเกมส์กับหล่อนตลอดสามวันนั้น เอียนเองไม่อยากบอกอะไรแมรี่ไปมากกว่านั้น แต่ในความคิดของเขา เขาสงสัยมากว่าทำไมปีเตอร์จึงหาคฤหาสน์หลังนั้นไม่พบ
“ผมว่าคฤหาสน์หลังนั้นมีอยู่จริงนะ”
แมรี่ดูตกใจมากกับคำพูดของเอียน
“แต่หมอออกไปหาจนทั่วแล้วนะคะ ลิเดียก็ไปด้วย ทั้งคู่ไม่พบคฤหาสน์หลังนั้น”
“นั่นแหละคือสิ่งที่ผมสงสัย มันจะต้องมีลับลมคมในแน่ๆ”
“ลับลมคมใน ! พี่หมายความว่าอย่างไรคะ”
“ก็หมายความอย่างที่ผมพูดนั่นแหละ ผมเห็นว่าคฤหาสน์น่าจะมีอยู่จริง แต่ดันไม่มีใครหาพบ”
แมรี่นิ่งไปนิดก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “งั้นเราออกไปหากัน” ซึ่งเอียนเองก็เห็นด้วย
ก่อนจะออกไปหาคฤหาสน์ที่ดันมีคนตั้งชื่อว่า “มันเดอร์เลย์” ทั้งแมรี่และเอียนกลับไปอ่านแฟ้มของลิเดียอีกครั้ง เอียนยังคงไม่ได้บอกแมรี่ว่าเขาเห็นว่าลิเดียไมได้ประสาทหลอน เพียงแต่ว่าหล่อนมองเห็นวิญญาณ เอียนไม่แน่ใจว่าแมรี่จะเชื่อเรื่องนี้หรือไม่ เอียนรู้สึกว่าพวกคนที่ชอบวิทยาศาสตร์มาก ๆ มักไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เขาจึงไม่อยากบอกให้เสียเวลา แต่จากการสะกดจิต ลิเดียไม่ใช่คนที่ประสาทหลอนแน่ ผีที่หล่อนเห็นในคฤหาสน์ตลอดสามวันเป็นผีแน่ ๆ นอกนั้นน่าจะเป็นคนที่เล่นเกมส์กับหล่อน เอียนยังไม่อยากบอกเรื่องพวกนี้ให้แมรี่รู้ เขาคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือตัวคฤหาสน์ มันไม่ควรจะหายไปไหน แต่จู่ ๆ ทำไมมันหายไป
ทั้งสองตั้งต้นกันที่หน้าโรงพยาบาล แล้วเริ่มขับรถออกไปแล้วก็เลี้ยวขวา เพราะที่ลิเดียกล่าวมาตลอดคือรถเลี้ยวซ้ายเข้าโรงพยาบาล ดังนั้นเบาะแสตรงนี้ไม่น่าจะผิด แต่พอแมรี่กับเอียนขับรถไปจนสุดถนน ก็ไม่พบคฤหาสน์มันเดอร์เลย์แต่อย่างใด ตอนนี้ทั้งสองดูเหนื่อยมาก
“ไม่น่าเป็นไปได้” เอียนอดที่จะบ่นไม่ได้
“คฤหาสน์จะไม่มีได้อย่างไร”
แมรี่คอยให้กำลังใจ
“แต่เราทำดีที่สุดแล้วนะคะ เราหากันอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว”
“แล้วมันจะหายไปไหนได้ล่ะ คฤหาสน์ออกใหญ่โต มันต้องมีอยู่สิ มันต้องมีอยู่”
โปรดติดตามตอนต่อไป