เรื่องมีอยู่ว่าเราได้คบกับแฟนมาเกือบ 7 ปีแล้ว แต่ปัญหามีอยู่ว่า ตลอดเวลาที่เราคบกัน แม่เราไม่เคยชอบแฟนเราเลย แต่เราก็ห้ามความคิดใครไม่ได้ แต่แฟนเราก็ไม่เคยไปอะไรกับแม่เลยนะ เวลาเราไปเยี่ยมท่านโดยไม่มีแฟนไปด้วย เขาก็ต้องพูดจาให้ร้ายแฟนเสมอ เอาปมด้อยแฟนไปล้อเล่น คนเรามีจุดดีไม่ดี เราควรจะให้ความเคารพกันและกัน แต่เราให้เกียรติแม่เรา เราเลยเลือกที่จะนิ่งเฉยๆ แต่นับจากนั้นเขายิ่งล้ำเส้นเกินครอบเขตมากเกินไป คือเขาเอาเรื่องส่วนตัวเรา ไปเล่าให้คนนอกฟัง จริงบ้างเท็จบ้าง ทำให้เราไม่กล้าไปมองหน้าใครได้อีก แม่เราอยากให้เราหาแฟนรวยๆ เรารู้ว่าเขาหวังดี แต่เขาไม่เคยถามว่าแฟนเราดูแลเราดีไหม แฟนเราไม่ได้รวย แต่เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอก แต่แม่เรายังมีมุมมองที่ผู้หญิงต้องหาสามีรวยๆ จะได้สบายไปทั้งชาติ แต่เขาไม่ได้คิดว่าบางครั้งเขาได้ยัดเยียดเราไปในทางที่ผิด ที่เราจะต้องไปเกาะคนอื่นกิน หวังสมบัติผู้อื่น เพื่อความอยู่รอดและความเห็นแก่ตัวเอง
ตั้งแต่ที่เราคบกับแฟนมา แล้วบวกกับที่เราโตขึ้น เราก็เริ่มมีความคิดเห็นเป็นของตัวเองด้วย ทำให้แม่ยอมรับไม่ได้ คือเมื่อก่อนแม่พูดอะไรมา เราจะเชื่อฟังทุกอย่างทำตามทุกอย่าง ทั้งที่บางครั้งไม่ใช่ความต้องการของเรา คือแม่ปลูกฝังแบบว่าเป็นลูกห้ามออกความคิดเห็น ต้องเชื่อฟังแต่ผู้ใหญ่อย่างเดียว แต่พอโตขึ้นเราออกมาอยู่กับแฟน เราก็เป็นอิสระมากขึ้น เรียนรู้ตัวเองมากขึ้น แต่แม่หาว่าเราก้าวร้าว เราไม่เคยด่าแม่เราเลยสักคำ แม่หาว่าเราไม่ยอมเชื่อฟังเขา เป็นลูกไม่ดี เขาหาว่าเรารักแฟนมากกว่าแม่ตัวเอง เราไม่เคยคิดอย่างนั้น ต้องบอกก่อนว่าเราและพี่น้องมาอยู่กับแม่ ตั้งแต่แม่กับพ่อหย่ากัน แล้วแม่ก็แต่งงานใหม่กับคนต่างชาติ แล้วพวกเราก็ย้ายมาอยู่เมืองนอก แล้วพ่อก็อยู่ไทย แต่เรายังคุยกันเหมือนเดิมนะ
ตั้งแต่เรามาอยู่กับแม่ เราก็ไม่เคยมีความสุขเลย เราพยายามทำทุกอย่างให้แม่คนหนึ่งภูมิใจ แล้วเราก็ทำให้เขาเห็น แต่เขากลับเย็นชา เราไม่เคยเห็นแม่ชมเราหรือพี่น้องเราเลย เขาชอบเอาลูกสามีหรือคนอื่นมาเปรียบเทียบ แล้วต้องใช้คำพูดดูถูกเยียบยามน้ำใจมากๆ เราท้อมากทำให้เราตัดสินใจย้ายออกมาอยู่กับแฟน 6 ปีแล้ว แต่ปัญหาเดิมก็ยังอยู่และมีเรื่อยๆ เพราะแม่ยังไม่เลิกที่จะใช้คำพูดดูถูกแฟนหรือเรา เรารับไม่ได้แล้วกับสิ่งที่เขาทำกับเราตลอดเวลา เราเลยเขียนข้อความไปหาเขา ขอความเห็นใจว่าให้หยุดทำ แต่แม่เลือกที่จะไม่ยอมรับและใช้อารมณ์แก้ไขปัญหา ทำให้เรื่องใหญ่โต ถึงจะตัดขาดเลย ตอนนี้เราเลยทำอะไรไม่ได้เลย เราดีกับแม่มาตลอด แต่กลับไม่เห็นค่า ลูกคนอื่นไม่มาดูแล แต่เหมือนกับแม่ใช้เงินซื้อใจคน เราตามใจเขาตลอด ตั้งแต่เราย้ายออกไป เราทำตัวดีๆ ทำให้แม่เดือนร้อนน้อยที่สุด อยากได้อะไร ก็หาเอาเอง ไม่ได้ไปรบกวนเงินเขาเลย แต่คนอื่นเอาแต่เรื่องมาให้เขา รู้สึกไม่ยุติธรรมเลย ทำไมเราต้องรับผิดชอบกับอะไรที่เราไม่ได้ทำด้วย?
มีปัญหากับครอบครัว เราคงจะรับมืออย่างไรดี?
ตั้งแต่ที่เราคบกับแฟนมา แล้วบวกกับที่เราโตขึ้น เราก็เริ่มมีความคิดเห็นเป็นของตัวเองด้วย ทำให้แม่ยอมรับไม่ได้ คือเมื่อก่อนแม่พูดอะไรมา เราจะเชื่อฟังทุกอย่างทำตามทุกอย่าง ทั้งที่บางครั้งไม่ใช่ความต้องการของเรา คือแม่ปลูกฝังแบบว่าเป็นลูกห้ามออกความคิดเห็น ต้องเชื่อฟังแต่ผู้ใหญ่อย่างเดียว แต่พอโตขึ้นเราออกมาอยู่กับแฟน เราก็เป็นอิสระมากขึ้น เรียนรู้ตัวเองมากขึ้น แต่แม่หาว่าเราก้าวร้าว เราไม่เคยด่าแม่เราเลยสักคำ แม่หาว่าเราไม่ยอมเชื่อฟังเขา เป็นลูกไม่ดี เขาหาว่าเรารักแฟนมากกว่าแม่ตัวเอง เราไม่เคยคิดอย่างนั้น ต้องบอกก่อนว่าเราและพี่น้องมาอยู่กับแม่ ตั้งแต่แม่กับพ่อหย่ากัน แล้วแม่ก็แต่งงานใหม่กับคนต่างชาติ แล้วพวกเราก็ย้ายมาอยู่เมืองนอก แล้วพ่อก็อยู่ไทย แต่เรายังคุยกันเหมือนเดิมนะ
ตั้งแต่เรามาอยู่กับแม่ เราก็ไม่เคยมีความสุขเลย เราพยายามทำทุกอย่างให้แม่คนหนึ่งภูมิใจ แล้วเราก็ทำให้เขาเห็น แต่เขากลับเย็นชา เราไม่เคยเห็นแม่ชมเราหรือพี่น้องเราเลย เขาชอบเอาลูกสามีหรือคนอื่นมาเปรียบเทียบ แล้วต้องใช้คำพูดดูถูกเยียบยามน้ำใจมากๆ เราท้อมากทำให้เราตัดสินใจย้ายออกมาอยู่กับแฟน 6 ปีแล้ว แต่ปัญหาเดิมก็ยังอยู่และมีเรื่อยๆ เพราะแม่ยังไม่เลิกที่จะใช้คำพูดดูถูกแฟนหรือเรา เรารับไม่ได้แล้วกับสิ่งที่เขาทำกับเราตลอดเวลา เราเลยเขียนข้อความไปหาเขา ขอความเห็นใจว่าให้หยุดทำ แต่แม่เลือกที่จะไม่ยอมรับและใช้อารมณ์แก้ไขปัญหา ทำให้เรื่องใหญ่โต ถึงจะตัดขาดเลย ตอนนี้เราเลยทำอะไรไม่ได้เลย เราดีกับแม่มาตลอด แต่กลับไม่เห็นค่า ลูกคนอื่นไม่มาดูแล แต่เหมือนกับแม่ใช้เงินซื้อใจคน เราตามใจเขาตลอด ตั้งแต่เราย้ายออกไป เราทำตัวดีๆ ทำให้แม่เดือนร้อนน้อยที่สุด อยากได้อะไร ก็หาเอาเอง ไม่ได้ไปรบกวนเงินเขาเลย แต่คนอื่นเอาแต่เรื่องมาให้เขา รู้สึกไม่ยุติธรรมเลย ทำไมเราต้องรับผิดชอบกับอะไรที่เราไม่ได้ทำด้วย?