เป็นช่างทำผมมา 4 ปีแล้ว คิดอยากจะกลับไปเรียนไปทำตามฝรรที่เคยตั้งใจไว้แต่โอกาสไม่อำนวย

คือต้องบอกก่อนว่าครอบครัวไม่อบอุ่นจากที่เคยมีเคยพร้อมทุกอย่าง พอพ่อเสียทุกอย่างๆก็หายไป พ่อเลี้ยงเข้ามาในชีวิตกลั่นแกล้งสารพัดสิ่ง (แม่ไม่รู้ไม่กล้าบอกตอนนั้นเป็นเด็ก)จนต้องไปบวชเรียนตั้งแต่ 11 ขวบ ตั้งแต่วันนั้นไม่เคยขอเงินทางบ้านแม้แต่ 1 บาท ส่งตัวเองเรียนตลอด แต่ด้วยความที่ตั้งใจว่าจะบวชตลอดชีพเลยตัดสินใจเรียนบาลี ซึ่งหลักสูตรนี้สามารถข้ามขั้นชั้นเรียนได้ 3 ขั้น ก็คือ ม.4-6 ลัดไปปริญญาตรี รัฐศาสตร์เลย ตอนนี้จบแล้วและก็ได้ลาสึกขาออกมาแล้ว ช่วงเเรกๆยังไม่รู้จะทำอะไร เห็นร้านดังร้านหนึ่งประกาศรับสมัครผู้ช่วยช่างทำผม เลยตัดสินไปทำ ปรากฎว่าเงินดีมากเลยทำไปสักพัก ก็แอบคิดว่าเริ่มรักในอาชีพหรือสับสนกันแน่ เลยคิดที่อยากจะก้าวหน้าในอาชีพเลยตัดสินใจเรียนตัดผมหญิง-ชาย ด้วยความที่ยังเด็กเป็นหัวเร็วจำง่ายมากๆ หลักสูตรเลยให้จบภายในเวลา 2 เดือน เเละอีก 2 เดือน หาแบบมาตัดผมฟรีหาทักษะหาประสบการณ์ไปสักระยะ รวมเป็นเวลา 4 เดือน จากการเป็นผู้ช่วย เลยตัดสินใจสอบขึ้นเป็นช่างตัดผมสรุปว่าผ่าน แต่ทำไปทำมา ชีวิตการเป็นช่าง 3 ปี คุ้มมากๆถ้าพูดถึงเรื่องรายได้ แต่พอทุกมันเริ่มจะดีแต่จิตใจไขว้เขว เริ่มคิดถึงความฝันตั้งแต่เด็กเพราะเริ่มมีโอกาสเลยตัดสิน อยากเรียนอีกครั้ง ในวัย 24 ปี ตอนนี้กำลังเรียน กศน. 4-6 และจะสมัครสอบ onet ด้วย อยากเรียนเเพทย์ อยากทำตามความฝรรแต่เนื่องด้วยตอนเด็กทำท่าจะดีทุกอย่างกลับหายไปในพริบตา
ต้องดิ้นรนตัวเองทุกอย่างตลอดเวลา 14 ปี อยากขอกำลังใจอยากขอคำตอบว่ามันจะสายไปมั้ย กลับการเริ่มต้นใหม่ในวัยนี้ อายุ 24 ปี
ขอบคุณทุกคำตอบและกำลังใจ