เจ็บใจ น้อยใจ ขโมยขึ้นบ้าน เราไม่ใช่คนใหญ่คนโต ตำรวจไม่ทำอะไรเลย

โดนขโมยขึ้นบ้านเมื่อ เดือนมีนาคม ได้ทรัพย์สินในบ้านร่วมแสนบาท เราไปแจ้งความมีตำรวจมาถ่ายรูป 3 วันผ่านไป เราไปขอใบที่แจ้งความ เพิ่งจะเขียนลงใบแจ้งความเป็นคดีให้ ต่อมามีคนมาแจ้งเบาะแส เรารีบแจ้งไปที่ตำรวจเจ้าของคดี แต่ก็เงียบไม่เห็นมาสอบปากคำคนแถวนี้ ไม่มีอะไรคืบหน้า

มันน่าเจ็บใจตรงที่ หมู่บ้านเราก่อนหน้า ขโมยขึ้นบ้านเป็นสิบๆหลัง ไล่มาจากบ้านทางด้านใน เป็นแบบนี้มาเป็นเดือนๆ โดยที่ไม่เคยจับใครได้เลย ไม่มีแม้แต่เบาะแส จนมาถึงบ้านเราที่อยู่ติดถนนใหญ่ อยู่ห่างโรงพัก 150 เมตร หรือแม้แต่บ้านที่อยู่หลังโรงพัก ละแวกเดียวกับบ้านเราก็โดนเหมือนกัน หลังนั้นของหมดทั้งบ้าน เพราะเป็นบ้านไม่มีคนอยู่ เจ้าของป่วยไปรักษาตัวกรุงเทพฯ จนเสียชีวิต ขโมยมันมาขนไปหมดทุกชิ้น

เพราะไม่ใช่ดารา ไม่ใช่ลูกหลานคนใหญ่คนโต เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาหาเช้ากินค่ำ คดีถึงไม่มีอะไรคืบหน้า ถ้าจับได้ตั้งแต่แรกๆ คงไม่มาถึงบ้านเรา มันน่าเจ็บใจกับอะไรหลายๆอย่างบ้านนี้เมืองนี้ เคยคิดบ้างมั้ยว่าต่อไปประชาชนจะอยู่กันยังไง จะไปธุระไหนทิ้งบ้านหลายๆวันก็ไม่ได้ หรือนอนอยู่ไม่รู้วันไหนจะโดนปาดคอตายคาบ้าน รับแจ้งความแล้ว จดลงสมุดแล้วก็แล้วกัน

จะต้องจ้างนักสืบมืออาชีพมาตามล่าเองหรือยังไง ต้องจับโจรส่งตำรวจเองละมั้ง