อันนี้เป็นกระทู้เก่าของผม แต่ขอมาโพสข้อความใหม่ ตอนนี้ 9ปีแล้วที่ได้รักคนคนนี้
ผมชื่อ มอสครับ
ผมอายุ24 ย่างเข้า25ในปีนี้ ตลอดชีวิตของผมนอกจากแม่กับญาติๆที่เลี้ยงผมมาก็มีเพื่อนๆ ที่ผมรัก.
ย้อนไปเมื่อประมาณ9ปีที่แล้ว ตอนนั้นผมอายุ15 เพิ่งขึ้นชั้น ม.4 (ผมเป็นเด็กเกิดปลายปีเลยขึ้นชั้นไว) ผมได้พบกับความรักครั้งแรกของผม แต่เขาไม่ใช่ผู้หญิง เขาคนนั้นเป็น "ผู้ชาย" เป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม เขาอยู่ห้อง4/3 ส่วนผมอยู่ห้อง4/8 มัธยมจะไม่มีการย้ายเลขที่ทับแล้วเพราะแยกตามสายที่เรียนจนกระทั่ง ม.6 (เขาคนนั้นเรียนห้องวิทย์-คณิต) (ส่วนผม เรียนแผนภาษาจีน)
เขาคนนั้นชื่อ รุ่งโรจน์ เขาไม่ได้หน้าตาดีหรือมีอะไรพิเศษแตกต่างจากคนอื่นเลย เท่าที่ตามองเห็น ดูเป็นคนเรียบร้อย ผิวขาว หุ่นปกติไม่ผอมและไม่ถึงกับอ้วน
ความรักของผมเกิดในช่วงที่ผมสมัครเรียน รด. ช่วงฝึกซ้อมผมก็เจอรุ่งโรจน์ตลอด แต่ไม่ได้รู้จักกัน เพียงแค่เห็นหน้ากันผ่านๆเฉยๆ
ความรักของผมนั้น เกิดขึ้นในวันวันหนึ่ง วันที่ ม.ปลายต้องไปเรียน รด. ที่ศูนย์ฝึกรด. วิภาวดี มันเกิดขึ้นในช่วงขากลับของวันนั้น ทางโรงเรียนได้เหมารถเมย์ ไว้รับ-ส่งนักเรียนที่เรียน รด.เป็นประจำ วันนั้นผมรู้สึกเหนื่อยๆ แต่ก็อยากสนุกกับเพื่อนๆที่ผมไม่รู้จักในรถ ผมมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง ขอใช้นามแฝงมันว่า "ไอ้นุ่ม" นุ่มเป็นเพื่อนผู้ชายไม่กี่คนของผม จริงๆแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่าผมเรียนห้องเดียวกับนุ่ม ผมคงหาเพื่อนยากมาๆ ผมกับนุ่มเริ่มสนิทกันมากขึ้นในช่วงที่เรียน รด. ไปทานข้าว ตัดผม ที่ศูนย์ฝึกรด. ก็มีไอ้เจ้านุ่มนี่แหละที่อยู่กับผม
วันนั้นเป็นวันศุกร์ ปกติผมจะนั่งกับไอ้นุ่มเสมอ (ลองนึกภาพเบาะรถเมย์นะครับ) ผมมักจะนั่งขอบหน้าต่างสลับกับเบาะใน แล้วแต่ว่าไอ้นุ่มมันจะอยากนั่งตรงไหน แต่วันนั้น ไอ้นุ่มด้วยความที่มันสนิทกับเพื่อนห้องอื่นด้วย มันดันไม่นั่งเบาะเดี่ยวกับผม มันปล่อยให้ผมนั่งอยู่คนเดียว แล้วมันก็ลงไปนั่งคุยกับเพื่อนๆห้องอื่น บนพื้นทางเดินของรถ ผมจำได้ว่าวันนั้นในรถเสียงดังกันมาก แล้วด้วยก็อะไรไม่รู้ดลใจให้ผมตะโกนถามคำถามออกไปดังๆในรถว่า "ทำไมพี่บี้ถึงตาย?" ในตอนที่สิ้นเสียงผม ผมไม่ได้หวังว่าจะมีใครตอบ หรือสนใจผม ผมทำไปเพราะความคะนอง และอาจจะเรียกร้องความสนใจด้วย...
"เทเลทับบี้" เสียงของใครคนหนึ่งในรถดังขึ้น ผมหันไปมองไอ้นุ่ม มันก็ยังคุยกับเพื่อนไม่ได้สนใจอะไรผม ผมเริ่มเขย่งตัวจากเบาะที่นั่ง หันมองต้นตอของเสียง เจ้าของเสียงเป็นของเพื่อนร่วมชั้น ที่ผมไม่เคยอยากจะทำความรู้จัก รุ่งโรจน์นั่งเหมาะข้างหน้าผม ถัดจากแถวที่ผมนั่ง 4แถว และอยู่คนละฝั่ง ผมนั่งฝั่งขวา รุ่งโรจน์นั่งฝั่งซ้าย (ผมนั่งช่วงท้ายของรถเมย์ ใกล้ๆประตูท้ายรถ) รุ่งโรจน์หันมามองหน้าผม แล้วยิ้มให้ ...ในตอนนั้นมันก็มีความรู้สึกเหมือนโดนกิ้งกือไต่หลัง หน้าผมร้อนๆ หลังจากที่ผมสบตากับรุ่งโรจน์ได้ไม่กี่วิ สิ่งที่ผมทำใส่เขาเป็นอะไรที่แย่มากๆ ทุกวันนี้ผมยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น
ผมขมวดคิ้วใส่รุ่งโรจน์ มองด้วยความโกรธ (คล้ายๆเวลาเราขมวดคิ้วดุเด็กดื้อ) รุ่งโรจน์หน้าเสีย แล้วหันกลับไป ... ขากลับวันนั้น ผมไม่ได้พูดอะไรกับใครเลย นั่งเงียบพิงหน้าต่างรถเมย์จนถึงโรงเรียน
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของความรัก ที่กินเวลามาแล้ว 9ปี ของผม
หลังจากวันนั้น ผมก็เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ เวลาเห็นหน้ารุ่งโรจน์ก็จะทำหน้ายักษ์ใส่ (ทำไมถึงทำก็ไม่รู้ ทุกครั้งที่ทำก็ได้แต่ด่าตัวเองในใจว่าบ้าหรือเปล่า) จากนั้นไม่นาน ก็ได้ข่าวว่า รุ่งโรจน์คบกับเพื่อนผู้หญิงในห้องชื่อมาย มายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมได้ยินข่าวลอยๆมาว่า มายเป็นฝ่ายขอรุ่งโรจน์เป็นแฟนก่อน ช่วงนั้นน่าจะ ม.4 เทอม2(ถ้าผมจำไม่ผิด)
ผมรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ จากพฤติกรรมที่ทำหน้ายักษ์ใส่โรจน์เวลาเจอ ก็เปลี่ยนเป็นการหลบหน้า เดินหนี หันหน้าหนีแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ผมเป็นแบบนั้นจนกระทั้งเรียน จบ. ม.6
ผมได้สร้างเฟสผีขึ้นมาและแอดเพื่อน รุ่งโรจน์ ที่น่าตกใจคือ รุ่งโรจน์ก็รับแอด ช่วงแรกๆผมก็ทักไปบอกรัก บอกความรู้สึกทุกอย่างแบบเด็กๆ (บอกรักผู้ชายT^T ทำไปด้ายย) และที่น่าแปลกใจว่านั้นคือ รุ่งโรจน์ไม่ได้บล๊อกเฟสผีของผม แต่กลับพิมพ์ "ครับ" "เธอเป็นใครหรอ" ฯลฯ ผมใช้เฟสนั้น อวยพรวันเกิด ระบายความรู้สึก ต่างๆ แน่นอนว่ารุ่งโรจน์ขอที่จะพบผม และแน่นอนผมไม่กล้าบอกออกไปว่าผมคือใคร..
ระยะเวลาดำเนินไปในช่วง2ปี ของ ม.5-ม.6 ผมแอบถ่ายรูปเขาในช่วงที่เขาแอบงีบในช่วงพักของการฝึก รด. ถ่ายรูปเขาตอนเล่นบาส ผมเริ่มคลั่งใคร้ในตัวเขา จนแอบเข้าห้องของคุณครูประจำชั้นรุ่งโรจน์ แอบอ่านจดหมายแจ้งบ้านของโรงเรียนถึงผู้ปกครองของห้อง ม.5/3 ได้รู้ชื่อคุณพ่อ คุณพ่อ และที่อยู่ของรุ่งโรจน์ (ตอนนั้นอาการหนักมากเป็นstalkerที่น่ากลัวมาก) ผมแทบไม่ได้แสดงตัวให้รุ่งโรจน์รับรู้เลยว่าผมแอบรู้สึกลึกๆแบบนั้นกับเขา (ผมหมายถึงรักนะครับ รักแบบที่ไม่ได้คิดเกินเลยเรื่องเพศ ผมรักเขาในแบบที่เขาเป็น รับได้ทุกอย่างที่เป็นเขา ต่อให้เขาพิการผมก็รักเขา ต่อให้หน้าตาเขาจะเละเพราะอุบัติเหตุ หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมก็ยังรักเขา พร้อมดูแล เช็ดอึ ยกฉี่ไปทิ้ง ผมรักเขาในแบบนั้น)
ช่วง ม.6 รุ่งโรจน์ตัดสินใจที่จะศึกษาต่อในมอดังตัวย่อ ABAC ด้วยทางบ้านของรุ่งโรจน์มีฐานะและรุ่งโรจน์เป็นคนเรียนเก่ง ผมเริ่มรู้สึกห่างเหินจากเขาขึ้นไปทุกที ถึงแม้จะไม่เคยที่จะเข้าไปทำความรู้จัก ผมขอแค่รักเขา ได้ใกล้ชิดเขาสักนิดก็ยังดี ... การที่เขาตัดสินใจเรียนอินเตอร์ นั่นทำให้ผมเริ่มพัฒนาตัวเอง ในเรื่องภาษาและการเรียน จากคนที่ จบ ม.6 Verb to be คืออะไรยังไม่รู้จักเลย ล่วงเลยจนตอนนี้ภาษาของผมพัฒนาไปไกลมาก ไม่ใช่แค่ไทยกับอังกฤษ ผมเริ่มเรียนภาษาอื่นๆด้วย ทั้งหมด เพราะได้ รุ่งโรจน์เป็นแรงบันดาลใจ (คำแนะโทอิกครั้งแรกของผมคือ615 ผมไม่ได้อยากจะอวด แต่แค่จะบอกว่ามันพัฒนาจริงๆ)
ผมยังคงทักแชทปีละครั้งบอก Happer birthdayกับเขา ผมเคยส่งจดหมายอวยพรวันเกิดให้เขาด้วยในปี2018 (ผมพิมพ์นะไม่ได้เขียน) ผมติดตามเขาเรื่อยๆ เขาเป็นสมาชิกของDance clubที่มหาลัย คอยเอาใจเชียร์อยู่เรื่อยๆ จนในที่สุด เมื่อปี 2017 ผมได้บอกเขาไปว่า "ผมเป็นผู้ชาย" แน่นอนว่ารุ่งโรจน์ช๊อกมาก ได้แต่อ่านข้อความที่ผมพิมพ์ ไม่พิมพ์อะไรตอบมาเลย และเขาก็ตอบกลับผมมาหลังจากอ่านข้อความที่ผมพิมพ์อยู่ฝ่ายเดียว ว่า "ไม่เป็นไรเราเป็นเพื่อนกันได้" ผมที่นั่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คก็น้ำตาไหล และรู้สึกขอบคุณเขามากๆ ที่เขาไม่รังเกียจผม และคุยกับผม ที่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ทักแชทด้วยแอคเค้าท์ผีมาหาเขามากว่า7ปี
ในทุกๆครั้งที่รุ่งโรจน์มีแฟน ผมหวังให้แฟนของเขาทำให้เขามีความสุข ทำหน้าที่แทนผม แต่ก็คบกันได้ไม่นานก็เลิกกันตลอด และทุกครั้งรุ่งโรจน์เป็นฝ่ายถูกทิ้ง
นอกจากแชทผีที่ผมใช้ติดต่อรุ่งโรจน์ ก็มีเพื่อนผู้ชายอีกคนที่ชื่อลี(นามแฝงเหมือนเดิม) ที่เป็นเพื่อนสนิทกับรุ่งโรจน์ตั่งแต่สมัยประถม ไอ้เจ้าลีมันก็เป็นเพื่อนร่วมห้องช่วง ม.ปลายของ ผมด้วย..ผมเลยคอยถามมันเกี่ยวกับรุ่งโรจน์อยู่เรื่อยๆ แน่นอนว่ามันรู้ทุกเรื่องของผมที่ผมทำอะไรแปลกๆอย่างแชทผีกับรุ่งโรจน์
หลายๆท่านที่อ่านมาจนถึงตรงนี้คงสงสัยว่า "มีใครบ้างไหมที่รู้เกี่ยวกับความรักที่เป็นความลับนี้ของผม?" เพื่อนๆที่เรียนมัธยมของผมทั้ง42คน มีคนที่รู้เรื่องนี้ ไม่ต่ำกว่า10คน แต่ผมก็ขอให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และมันน่าทึ่งมากที่เพื่อนๆทุกคนของผมทำมันให้ผมได้ จนถึงปัจจุบัน
วันนี้ช่วงเย็นผมได้ทักแชทผีไปแสดงความยินดีที่รุ่งโรจน์รับปริญญา..ถึงมันจะช้าไปสักหน่อย เพราะผมไม่อยากแชทแบบนี้แล้ว อายุเริ่มเยอะขึ้น หลายๆอย่างที่เคยคิดไม่ได้ ก็คิดได้..
ผมไม่หวังให้รักของผมสมหวัง เพราะมันสมหวังไปตั่งแต่วันที่ผมได้ยินคำว่า "เทเลทับบี้"แล้ว ผมเคยชอบทั้งผู้หญิงและผู้ชาย จนตอนนี้24จะ25แล้ว ผมคงบอกได้ว่าผมไม่ใช่เกย์หรือไบ แต่ผมคือ Queer รักของผมเกิดขึ้นกับคนคนหนึ่ง ผมไม่สนว่ารุ่งโรจน์จะเป็นเพศอะไร ต่อให้เขาเป็นกระเทย เป็นคนพิการ เป็นคนจน หรือป่วยเป็นติดต่อโรคร้ายแรง หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมก็ยังคงรักเขาเสมอ
วันนี้ผมตัดสินใจลบแอคเค้าท์ผีของผมทิ้งไป..
ปัจจุบัน ผมป่วยเป็นซึมเศร้า มา2ปีแล้ว หลังจากที่เรียนจบและทำงาน (ผมคงยังไม่มีภูมิคุ้มกันสังคม เลยเจออะไรที่แย่ๆมามากเสียจนป่วย) ผมยังคงมีรุ่งโรจน์เป็นแสงไฟ ที่ให้ผมสู้ต่อไป ทานยา หาหมอทุกเดือน ถึงตอนนี้จะยังทำใจที่จะกลับไปทำงานไม่ได้ แต่ผมก็ตั้งใจไว้ว่าจะไปเรียนเอาปริญญาตรีเพิ่มอีกใบ ที่ ม.ดัง เข้าง่ายจบยาก
สุดท้ายนี้ ผมไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่อยากจะแชร์ประสบการณ์ที่ผมรักคนคนหนึ่งมา 9ปี และจะรักต่อไป หากผมอายุ30 ก็เท่ากับว่าผมรักเขามา15ปี ครึ่งชีวิตของผมเลย (มีเพื่อนผมชื่อ นิ้ง ผมท้ากับนางว่าถ้าผมอายุ30แล้วยังไม่มีแฟน นิ้งมันจะเอาขันธ์5มาไหว้ผม อันนี้พูดจริงๆ ผมยังคุยกับมันทุกปี)
ความรัก ไม่จำเป็นต้องครอบครอง ขอแค่ได้เห็นคนรักมีความสุข เราก็สุขใจแล้ว ถึงจะต้องเก็บความลับนี้ไปทั้งชีวิต ก็ขอให้มันเป็นความลับตลอดไป กระทู้นี้ตั้งไว้เพื่อเตือนใจตัวผมเอง ให้ผมสู้กับโรคซึมเศร้า และยืนขึ้น เป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง "ความรักถ้าหากใช้มันดีๆ มันมีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนคนหนึ่งได้" "คำว่า สมหวัง หรือ ผิดหวัง มันก็แค่ความรู้สึกดีชนิดหนึ่ง ที่แยกออกมาจากความรักอีกที อย่ายึดติดกับมัน บางครั้งเราๆท่านๆอาจจะเจ็บปวดกับความรักบ้าง ในบางครั้ง แต่ท้ายที่สุดแล้ว ขอให้คุณมองและเก็บสิ่งที่มีค่าเอาไว้ในความทรงจำ"
"มีรักย่อมมีทุกข์ แต่ถ้ารักให้ถูก ความรักมันจะเป็นพลังให้กับเรา"
รักเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลาย จนเรียนจบมหาลัย เข้าปีที่ 8 แล้ว แต่ยังไม่ได้บอกความในใจออกไป(ช-ช) รักข้างเดียว
ผมชื่อ มอสครับ
ผมอายุ24 ย่างเข้า25ในปีนี้ ตลอดชีวิตของผมนอกจากแม่กับญาติๆที่เลี้ยงผมมาก็มีเพื่อนๆ ที่ผมรัก.
ย้อนไปเมื่อประมาณ9ปีที่แล้ว ตอนนั้นผมอายุ15 เพิ่งขึ้นชั้น ม.4 (ผมเป็นเด็กเกิดปลายปีเลยขึ้นชั้นไว) ผมได้พบกับความรักครั้งแรกของผม แต่เขาไม่ใช่ผู้หญิง เขาคนนั้นเป็น "ผู้ชาย" เป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม เขาอยู่ห้อง4/3 ส่วนผมอยู่ห้อง4/8 มัธยมจะไม่มีการย้ายเลขที่ทับแล้วเพราะแยกตามสายที่เรียนจนกระทั่ง ม.6 (เขาคนนั้นเรียนห้องวิทย์-คณิต) (ส่วนผม เรียนแผนภาษาจีน)
เขาคนนั้นชื่อ รุ่งโรจน์ เขาไม่ได้หน้าตาดีหรือมีอะไรพิเศษแตกต่างจากคนอื่นเลย เท่าที่ตามองเห็น ดูเป็นคนเรียบร้อย ผิวขาว หุ่นปกติไม่ผอมและไม่ถึงกับอ้วน
ความรักของผมเกิดในช่วงที่ผมสมัครเรียน รด. ช่วงฝึกซ้อมผมก็เจอรุ่งโรจน์ตลอด แต่ไม่ได้รู้จักกัน เพียงแค่เห็นหน้ากันผ่านๆเฉยๆ
ความรักของผมนั้น เกิดขึ้นในวันวันหนึ่ง วันที่ ม.ปลายต้องไปเรียน รด. ที่ศูนย์ฝึกรด. วิภาวดี มันเกิดขึ้นในช่วงขากลับของวันนั้น ทางโรงเรียนได้เหมารถเมย์ ไว้รับ-ส่งนักเรียนที่เรียน รด.เป็นประจำ วันนั้นผมรู้สึกเหนื่อยๆ แต่ก็อยากสนุกกับเพื่อนๆที่ผมไม่รู้จักในรถ ผมมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง ขอใช้นามแฝงมันว่า "ไอ้นุ่ม" นุ่มเป็นเพื่อนผู้ชายไม่กี่คนของผม จริงๆแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่าผมเรียนห้องเดียวกับนุ่ม ผมคงหาเพื่อนยากมาๆ ผมกับนุ่มเริ่มสนิทกันมากขึ้นในช่วงที่เรียน รด. ไปทานข้าว ตัดผม ที่ศูนย์ฝึกรด. ก็มีไอ้เจ้านุ่มนี่แหละที่อยู่กับผม
วันนั้นเป็นวันศุกร์ ปกติผมจะนั่งกับไอ้นุ่มเสมอ (ลองนึกภาพเบาะรถเมย์นะครับ) ผมมักจะนั่งขอบหน้าต่างสลับกับเบาะใน แล้วแต่ว่าไอ้นุ่มมันจะอยากนั่งตรงไหน แต่วันนั้น ไอ้นุ่มด้วยความที่มันสนิทกับเพื่อนห้องอื่นด้วย มันดันไม่นั่งเบาะเดี่ยวกับผม มันปล่อยให้ผมนั่งอยู่คนเดียว แล้วมันก็ลงไปนั่งคุยกับเพื่อนๆห้องอื่น บนพื้นทางเดินของรถ ผมจำได้ว่าวันนั้นในรถเสียงดังกันมาก แล้วด้วยก็อะไรไม่รู้ดลใจให้ผมตะโกนถามคำถามออกไปดังๆในรถว่า "ทำไมพี่บี้ถึงตาย?" ในตอนที่สิ้นเสียงผม ผมไม่ได้หวังว่าจะมีใครตอบ หรือสนใจผม ผมทำไปเพราะความคะนอง และอาจจะเรียกร้องความสนใจด้วย...
"เทเลทับบี้" เสียงของใครคนหนึ่งในรถดังขึ้น ผมหันไปมองไอ้นุ่ม มันก็ยังคุยกับเพื่อนไม่ได้สนใจอะไรผม ผมเริ่มเขย่งตัวจากเบาะที่นั่ง หันมองต้นตอของเสียง เจ้าของเสียงเป็นของเพื่อนร่วมชั้น ที่ผมไม่เคยอยากจะทำความรู้จัก รุ่งโรจน์นั่งเหมาะข้างหน้าผม ถัดจากแถวที่ผมนั่ง 4แถว และอยู่คนละฝั่ง ผมนั่งฝั่งขวา รุ่งโรจน์นั่งฝั่งซ้าย (ผมนั่งช่วงท้ายของรถเมย์ ใกล้ๆประตูท้ายรถ) รุ่งโรจน์หันมามองหน้าผม แล้วยิ้มให้ ...ในตอนนั้นมันก็มีความรู้สึกเหมือนโดนกิ้งกือไต่หลัง หน้าผมร้อนๆ หลังจากที่ผมสบตากับรุ่งโรจน์ได้ไม่กี่วิ สิ่งที่ผมทำใส่เขาเป็นอะไรที่แย่มากๆ ทุกวันนี้ผมยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น
ผมขมวดคิ้วใส่รุ่งโรจน์ มองด้วยความโกรธ (คล้ายๆเวลาเราขมวดคิ้วดุเด็กดื้อ) รุ่งโรจน์หน้าเสีย แล้วหันกลับไป ... ขากลับวันนั้น ผมไม่ได้พูดอะไรกับใครเลย นั่งเงียบพิงหน้าต่างรถเมย์จนถึงโรงเรียน
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของความรัก ที่กินเวลามาแล้ว 9ปี ของผม
หลังจากวันนั้น ผมก็เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ เวลาเห็นหน้ารุ่งโรจน์ก็จะทำหน้ายักษ์ใส่ (ทำไมถึงทำก็ไม่รู้ ทุกครั้งที่ทำก็ได้แต่ด่าตัวเองในใจว่าบ้าหรือเปล่า) จากนั้นไม่นาน ก็ได้ข่าวว่า รุ่งโรจน์คบกับเพื่อนผู้หญิงในห้องชื่อมาย มายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมได้ยินข่าวลอยๆมาว่า มายเป็นฝ่ายขอรุ่งโรจน์เป็นแฟนก่อน ช่วงนั้นน่าจะ ม.4 เทอม2(ถ้าผมจำไม่ผิด)
ผมรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ จากพฤติกรรมที่ทำหน้ายักษ์ใส่โรจน์เวลาเจอ ก็เปลี่ยนเป็นการหลบหน้า เดินหนี หันหน้าหนีแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ผมเป็นแบบนั้นจนกระทั้งเรียน จบ. ม.6
ผมได้สร้างเฟสผีขึ้นมาและแอดเพื่อน รุ่งโรจน์ ที่น่าตกใจคือ รุ่งโรจน์ก็รับแอด ช่วงแรกๆผมก็ทักไปบอกรัก บอกความรู้สึกทุกอย่างแบบเด็กๆ (บอกรักผู้ชายT^T ทำไปด้ายย) และที่น่าแปลกใจว่านั้นคือ รุ่งโรจน์ไม่ได้บล๊อกเฟสผีของผม แต่กลับพิมพ์ "ครับ" "เธอเป็นใครหรอ" ฯลฯ ผมใช้เฟสนั้น อวยพรวันเกิด ระบายความรู้สึก ต่างๆ แน่นอนว่ารุ่งโรจน์ขอที่จะพบผม และแน่นอนผมไม่กล้าบอกออกไปว่าผมคือใคร..
ระยะเวลาดำเนินไปในช่วง2ปี ของ ม.5-ม.6 ผมแอบถ่ายรูปเขาในช่วงที่เขาแอบงีบในช่วงพักของการฝึก รด. ถ่ายรูปเขาตอนเล่นบาส ผมเริ่มคลั่งใคร้ในตัวเขา จนแอบเข้าห้องของคุณครูประจำชั้นรุ่งโรจน์ แอบอ่านจดหมายแจ้งบ้านของโรงเรียนถึงผู้ปกครองของห้อง ม.5/3 ได้รู้ชื่อคุณพ่อ คุณพ่อ และที่อยู่ของรุ่งโรจน์ (ตอนนั้นอาการหนักมากเป็นstalkerที่น่ากลัวมาก) ผมแทบไม่ได้แสดงตัวให้รุ่งโรจน์รับรู้เลยว่าผมแอบรู้สึกลึกๆแบบนั้นกับเขา (ผมหมายถึงรักนะครับ รักแบบที่ไม่ได้คิดเกินเลยเรื่องเพศ ผมรักเขาในแบบที่เขาเป็น รับได้ทุกอย่างที่เป็นเขา ต่อให้เขาพิการผมก็รักเขา ต่อให้หน้าตาเขาจะเละเพราะอุบัติเหตุ หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมก็ยังรักเขา พร้อมดูแล เช็ดอึ ยกฉี่ไปทิ้ง ผมรักเขาในแบบนั้น)
ช่วง ม.6 รุ่งโรจน์ตัดสินใจที่จะศึกษาต่อในมอดังตัวย่อ ABAC ด้วยทางบ้านของรุ่งโรจน์มีฐานะและรุ่งโรจน์เป็นคนเรียนเก่ง ผมเริ่มรู้สึกห่างเหินจากเขาขึ้นไปทุกที ถึงแม้จะไม่เคยที่จะเข้าไปทำความรู้จัก ผมขอแค่รักเขา ได้ใกล้ชิดเขาสักนิดก็ยังดี ... การที่เขาตัดสินใจเรียนอินเตอร์ นั่นทำให้ผมเริ่มพัฒนาตัวเอง ในเรื่องภาษาและการเรียน จากคนที่ จบ ม.6 Verb to be คืออะไรยังไม่รู้จักเลย ล่วงเลยจนตอนนี้ภาษาของผมพัฒนาไปไกลมาก ไม่ใช่แค่ไทยกับอังกฤษ ผมเริ่มเรียนภาษาอื่นๆด้วย ทั้งหมด เพราะได้ รุ่งโรจน์เป็นแรงบันดาลใจ (คำแนะโทอิกครั้งแรกของผมคือ615 ผมไม่ได้อยากจะอวด แต่แค่จะบอกว่ามันพัฒนาจริงๆ)
ผมยังคงทักแชทปีละครั้งบอก Happer birthdayกับเขา ผมเคยส่งจดหมายอวยพรวันเกิดให้เขาด้วยในปี2018 (ผมพิมพ์นะไม่ได้เขียน) ผมติดตามเขาเรื่อยๆ เขาเป็นสมาชิกของDance clubที่มหาลัย คอยเอาใจเชียร์อยู่เรื่อยๆ จนในที่สุด เมื่อปี 2017 ผมได้บอกเขาไปว่า "ผมเป็นผู้ชาย" แน่นอนว่ารุ่งโรจน์ช๊อกมาก ได้แต่อ่านข้อความที่ผมพิมพ์ ไม่พิมพ์อะไรตอบมาเลย และเขาก็ตอบกลับผมมาหลังจากอ่านข้อความที่ผมพิมพ์อยู่ฝ่ายเดียว ว่า "ไม่เป็นไรเราเป็นเพื่อนกันได้" ผมที่นั่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คก็น้ำตาไหล และรู้สึกขอบคุณเขามากๆ ที่เขาไม่รังเกียจผม และคุยกับผม ที่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ทักแชทด้วยแอคเค้าท์ผีมาหาเขามากว่า7ปี
ในทุกๆครั้งที่รุ่งโรจน์มีแฟน ผมหวังให้แฟนของเขาทำให้เขามีความสุข ทำหน้าที่แทนผม แต่ก็คบกันได้ไม่นานก็เลิกกันตลอด และทุกครั้งรุ่งโรจน์เป็นฝ่ายถูกทิ้ง
นอกจากแชทผีที่ผมใช้ติดต่อรุ่งโรจน์ ก็มีเพื่อนผู้ชายอีกคนที่ชื่อลี(นามแฝงเหมือนเดิม) ที่เป็นเพื่อนสนิทกับรุ่งโรจน์ตั่งแต่สมัยประถม ไอ้เจ้าลีมันก็เป็นเพื่อนร่วมห้องช่วง ม.ปลายของ ผมด้วย..ผมเลยคอยถามมันเกี่ยวกับรุ่งโรจน์อยู่เรื่อยๆ แน่นอนว่ามันรู้ทุกเรื่องของผมที่ผมทำอะไรแปลกๆอย่างแชทผีกับรุ่งโรจน์
หลายๆท่านที่อ่านมาจนถึงตรงนี้คงสงสัยว่า "มีใครบ้างไหมที่รู้เกี่ยวกับความรักที่เป็นความลับนี้ของผม?" เพื่อนๆที่เรียนมัธยมของผมทั้ง42คน มีคนที่รู้เรื่องนี้ ไม่ต่ำกว่า10คน แต่ผมก็ขอให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และมันน่าทึ่งมากที่เพื่อนๆทุกคนของผมทำมันให้ผมได้ จนถึงปัจจุบัน
วันนี้ช่วงเย็นผมได้ทักแชทผีไปแสดงความยินดีที่รุ่งโรจน์รับปริญญา..ถึงมันจะช้าไปสักหน่อย เพราะผมไม่อยากแชทแบบนี้แล้ว อายุเริ่มเยอะขึ้น หลายๆอย่างที่เคยคิดไม่ได้ ก็คิดได้..
ผมไม่หวังให้รักของผมสมหวัง เพราะมันสมหวังไปตั่งแต่วันที่ผมได้ยินคำว่า "เทเลทับบี้"แล้ว ผมเคยชอบทั้งผู้หญิงและผู้ชาย จนตอนนี้24จะ25แล้ว ผมคงบอกได้ว่าผมไม่ใช่เกย์หรือไบ แต่ผมคือ Queer รักของผมเกิดขึ้นกับคนคนหนึ่ง ผมไม่สนว่ารุ่งโรจน์จะเป็นเพศอะไร ต่อให้เขาเป็นกระเทย เป็นคนพิการ เป็นคนจน หรือป่วยเป็นติดต่อโรคร้ายแรง หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมก็ยังคงรักเขาเสมอ
วันนี้ผมตัดสินใจลบแอคเค้าท์ผีของผมทิ้งไป..
ปัจจุบัน ผมป่วยเป็นซึมเศร้า มา2ปีแล้ว หลังจากที่เรียนจบและทำงาน (ผมคงยังไม่มีภูมิคุ้มกันสังคม เลยเจออะไรที่แย่ๆมามากเสียจนป่วย) ผมยังคงมีรุ่งโรจน์เป็นแสงไฟ ที่ให้ผมสู้ต่อไป ทานยา หาหมอทุกเดือน ถึงตอนนี้จะยังทำใจที่จะกลับไปทำงานไม่ได้ แต่ผมก็ตั้งใจไว้ว่าจะไปเรียนเอาปริญญาตรีเพิ่มอีกใบ ที่ ม.ดัง เข้าง่ายจบยาก
สุดท้ายนี้ ผมไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่อยากจะแชร์ประสบการณ์ที่ผมรักคนคนหนึ่งมา 9ปี และจะรักต่อไป หากผมอายุ30 ก็เท่ากับว่าผมรักเขามา15ปี ครึ่งชีวิตของผมเลย (มีเพื่อนผมชื่อ นิ้ง ผมท้ากับนางว่าถ้าผมอายุ30แล้วยังไม่มีแฟน นิ้งมันจะเอาขันธ์5มาไหว้ผม อันนี้พูดจริงๆ ผมยังคุยกับมันทุกปี)
ความรัก ไม่จำเป็นต้องครอบครอง ขอแค่ได้เห็นคนรักมีความสุข เราก็สุขใจแล้ว ถึงจะต้องเก็บความลับนี้ไปทั้งชีวิต ก็ขอให้มันเป็นความลับตลอดไป กระทู้นี้ตั้งไว้เพื่อเตือนใจตัวผมเอง ให้ผมสู้กับโรคซึมเศร้า และยืนขึ้น เป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง "ความรักถ้าหากใช้มันดีๆ มันมีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนคนหนึ่งได้" "คำว่า สมหวัง หรือ ผิดหวัง มันก็แค่ความรู้สึกดีชนิดหนึ่ง ที่แยกออกมาจากความรักอีกที อย่ายึดติดกับมัน บางครั้งเราๆท่านๆอาจจะเจ็บปวดกับความรักบ้าง ในบางครั้ง แต่ท้ายที่สุดแล้ว ขอให้คุณมองและเก็บสิ่งที่มีค่าเอาไว้ในความทรงจำ"
"มีรักย่อมมีทุกข์ แต่ถ้ารักให้ถูก ความรักมันจะเป็นพลังให้กับเรา"