สวัสดีทุกคนที่เข้ามานะคะ
อย่างแรกเจ้าของกระทู้ขอแทนตัวเองว่า
"หนู" ค่ะ
ขอเท้าความเกี่ยวกับสาเหตุที่มาตั้งกระทู้ก่อนนะคะ
ตอนนี้ หนูเรียนปีสอง คณะเกี่ยวกับโลจิสติกส์ แถวนครปฐม
ซึ่งไม่ได้เรียนเพราะว่าชอบหรือสนใจจริงๆค่ะ
เมื่อตอนปีหนึ่ง ก็กำลังไปขึ้นรถตู้กลับบ้าน หนูก็เลือกมานั่งแถวสอง พอมานั่งปุ๊บ แล้วก็มีคุณลุงคนหนึ่งขึ้นมา ลุงก็สบตากับหนู
แล้วพูดว่า "ลุงขอนั่งด้วยคนนะ" ด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ลุงดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด ดูเป็นคนอารมณ์ดี แต่งตัวดี บุคลิกดี ใส่แว่น
เลยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม "ค่ะ" สักพัก ลุงก็เริ่มสนทนากับหนู แล้วถามว่าเรียนอะไร ที่ไหน หนูก็ตอบลุงไปตามมารยาท แล้วลุงก็ถามว่า ชอบหรอ
หนูก็ตอบว่า "ไม่ได้ชอบจริงๆค่ะ แต่ก็เรียนได้"
แล้วก็มีช่วงสนทนาหนึ่งที่ลุงเค้าหยิบรูปหนึ่งให้ดูจากกระเป๋าตังค์ ในรูปเป็นผู้ชาย5คนน่าจะเป็นเพื่อนลุงเอง ใส่ชุดรับปริญญา แล้วถามว่า รู้ไหมนี่ชุดปริญญาไร รู้จักคนนี้ไหม หนูก็ไม่รู้สักอย่าง รู้แต่ว่าเป็นชุดจาก จุฬา และบางมดหรือลาดกระบังไม่แน่ใจ ที่แน่ๆลุงก็อยู่ในรูปด้วย สุดท้ายลุงก็บอกว่า คนแรกคือใคร ชื่อนามสกุลอะไร คนที่สอง.....แต่จำได้คนหนึ่งค่ะ คนที่จบจากจุฬาฯ เป็นอดีตอะไรเนี่ยแหละเกี่ยวกับการกีฬาแห่งประเทศไทย ลุงบอกว่าคนนี้ซิ่วมานะ กว่าจะเข้าจุฬาได้ก็สอบตั้ง 3 รอบ เค้าตั้งมั่นว่าจะเข้าให้ได้ สุดท้ายก็สอบติดและเรียนจบ ลุงเค้าก็บอกว่า หนูมีบุคลิกดี พูดจาอ่อนหวาน หน้าตาก็ดี ยิ้มแย้ม ไม่สนใจเรียนพยาบาลที่มหิดลหรอ? (ลุงเค้าก็ชมเกินไป เขินมากเลยค่ะ😆) หนูก็ตอบว่าไม่ได้ชอบด้านนี้ ลุงยังบอกอีกว่า ถ้าเรียนในสิ่งที่เราชอบไม่ดีกว่าหรอ เราจะเสียเวลาไปทำไมกับสิ่งที่ไม่ชอบ คนอื่นอาจคิดว่าเสียเวลาปัจจุบัน แต่ลุงมองว่าเสียเวลาอนาคต เพราะใบปริญญานี้เราต้องใช้หางานที่ทำในอนาคต เราเรียนสิ่งที่ไม่ชอบแล้วยังต้องทำงานที่ไม่ชอบอีก ลุงไม่ได้บอกว่าสถาบันหนูไม่ดีนะ อยากให้หนูลองทบทวนดู (จริงๆ บทสนทนามีมากกว่านี้นะคะ แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว ลุงพูดจาฉะฉานมาก ลุงจบวิศวะค่ะ ลุงเล่าครอบครัวลุงให้ฟังด้วย หลานๆลุงส่งเรียนต่างประเทศหมด ลุงยังบอกอีกว่า ลุงอยู่บ้านเบื่อๆ ก็ออกมานั่งรถไปข้างนอก )
หลังจากตอนนั้น ทำให้หนูคิดหนักเลยค่ะ แต่ก็พอรู้ว่าทุนครอบครัวน่าจะไม่พอ เพราะมีน้องอีกที่กำลังเข้ามหาลัย เลยไม่คิดซิ่วแล้ว
จากหัวข้อกระทู้ ตอนนี้เจ้าของกระทู้เรียนแย่ลงค่ะ หวังเกียรตินิยม แต่คงไม่น่าได้แล้ว รู้สึกท้อแท้ค่ะ เรากลัวหางานทำไม่ได้ ไม่มีเงินใช้เพียงพอ เพราะเราเรียนไม่เก่งมาก ได้กลางๆ เกรดตอนจบคงอยู่ที่ประมาณ 3.50 + (สถาบันราชภัฏด้วย ) กังวลค่ะ ในใจก็อยากเรียนสิ่งที่ชอบแต่คงเป็นไปไม่ได้
ช่วยแชร์ประสบการณ์หน่อยค่ะ
ทุกคนเป็นไงบ้างคะ พี่ๆที่เรียนสิ่งที่ไม่ชอบจบไปทำงานเป็นไงคะ ชีวิตการทำงานเป็นยังไง หรือซิ่วไปเรียนสิ่งที่ชอบและจบแล้วไปทำงานที่ชอบคะ? ใครที่กำลังเรียนแล้วเป็นเหมือนกันบ้างคะ?
ช่วยเล่าหรือบอกแนวคิดดีๆหน่อยค่ะ หรือกำลังใจก็ดีค่ะ แชร์เรื่องของตัวเองหรือคนรอบข้างก็ได้ค่ะ
ปล.ที่ 20+ เพราะอยากให้คนอายุ 20+ ขึ้นไปมาตอบค่ะ
ปล2.อ่านแล้วงง ขออภัยนะคะ แท็กผิด ขออภัยค่ะ
ปล3. ผ่านมหิดลบ่อยจนอยากไปเรียนในนั้นเลยค่ะ เอาจริงๆเพิ่งรู้ว่ามหิดลอยู่ที่นั่น ไม่เคยไปสอบเลยค่ะ อ.แนะแนวบอกเด็กทั้งห้องแต่ว่า ทำไม่ได้หรอก ไม่ต้องไป เสียเวลา เอาที่เข้าง่ายๆดีกว่า แอบไม่ชอบอ.แนะแนวเลย ไม่เคยแนะนำอะไรดีๆ
ปล4.แก้ไขเพราะแก้คำที่ผิดค่ะ
มาแชร์ประสบการณ์หน่อยค่ะ[เรื่องเรียนป.ตรี] 20+
อย่างแรกเจ้าของกระทู้ขอแทนตัวเองว่า "หนู" ค่ะ
ขอเท้าความเกี่ยวกับสาเหตุที่มาตั้งกระทู้ก่อนนะคะ
ตอนนี้ หนูเรียนปีสอง คณะเกี่ยวกับโลจิสติกส์ แถวนครปฐม
ซึ่งไม่ได้เรียนเพราะว่าชอบหรือสนใจจริงๆค่ะ
เมื่อตอนปีหนึ่ง ก็กำลังไปขึ้นรถตู้กลับบ้าน หนูก็เลือกมานั่งแถวสอง พอมานั่งปุ๊บ แล้วก็มีคุณลุงคนหนึ่งขึ้นมา ลุงก็สบตากับหนู
แล้วพูดว่า "ลุงขอนั่งด้วยคนนะ" ด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ลุงดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด ดูเป็นคนอารมณ์ดี แต่งตัวดี บุคลิกดี ใส่แว่น
เลยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม "ค่ะ" สักพัก ลุงก็เริ่มสนทนากับหนู แล้วถามว่าเรียนอะไร ที่ไหน หนูก็ตอบลุงไปตามมารยาท แล้วลุงก็ถามว่า ชอบหรอ
หนูก็ตอบว่า "ไม่ได้ชอบจริงๆค่ะ แต่ก็เรียนได้"
แล้วก็มีช่วงสนทนาหนึ่งที่ลุงเค้าหยิบรูปหนึ่งให้ดูจากกระเป๋าตังค์ ในรูปเป็นผู้ชาย5คนน่าจะเป็นเพื่อนลุงเอง ใส่ชุดรับปริญญา แล้วถามว่า รู้ไหมนี่ชุดปริญญาไร รู้จักคนนี้ไหม หนูก็ไม่รู้สักอย่าง รู้แต่ว่าเป็นชุดจาก จุฬา และบางมดหรือลาดกระบังไม่แน่ใจ ที่แน่ๆลุงก็อยู่ในรูปด้วย สุดท้ายลุงก็บอกว่า คนแรกคือใคร ชื่อนามสกุลอะไร คนที่สอง.....แต่จำได้คนหนึ่งค่ะ คนที่จบจากจุฬาฯ เป็นอดีตอะไรเนี่ยแหละเกี่ยวกับการกีฬาแห่งประเทศไทย ลุงบอกว่าคนนี้ซิ่วมานะ กว่าจะเข้าจุฬาได้ก็สอบตั้ง 3 รอบ เค้าตั้งมั่นว่าจะเข้าให้ได้ สุดท้ายก็สอบติดและเรียนจบ ลุงเค้าก็บอกว่า หนูมีบุคลิกดี พูดจาอ่อนหวาน หน้าตาก็ดี ยิ้มแย้ม ไม่สนใจเรียนพยาบาลที่มหิดลหรอ? (ลุงเค้าก็ชมเกินไป เขินมากเลยค่ะ😆) หนูก็ตอบว่าไม่ได้ชอบด้านนี้ ลุงยังบอกอีกว่า ถ้าเรียนในสิ่งที่เราชอบไม่ดีกว่าหรอ เราจะเสียเวลาไปทำไมกับสิ่งที่ไม่ชอบ คนอื่นอาจคิดว่าเสียเวลาปัจจุบัน แต่ลุงมองว่าเสียเวลาอนาคต เพราะใบปริญญานี้เราต้องใช้หางานที่ทำในอนาคต เราเรียนสิ่งที่ไม่ชอบแล้วยังต้องทำงานที่ไม่ชอบอีก ลุงไม่ได้บอกว่าสถาบันหนูไม่ดีนะ อยากให้หนูลองทบทวนดู (จริงๆ บทสนทนามีมากกว่านี้นะคะ แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว ลุงพูดจาฉะฉานมาก ลุงจบวิศวะค่ะ ลุงเล่าครอบครัวลุงให้ฟังด้วย หลานๆลุงส่งเรียนต่างประเทศหมด ลุงยังบอกอีกว่า ลุงอยู่บ้านเบื่อๆ ก็ออกมานั่งรถไปข้างนอก )
หลังจากตอนนั้น ทำให้หนูคิดหนักเลยค่ะ แต่ก็พอรู้ว่าทุนครอบครัวน่าจะไม่พอ เพราะมีน้องอีกที่กำลังเข้ามหาลัย เลยไม่คิดซิ่วแล้ว
จากหัวข้อกระทู้ ตอนนี้เจ้าของกระทู้เรียนแย่ลงค่ะ หวังเกียรตินิยม แต่คงไม่น่าได้แล้ว รู้สึกท้อแท้ค่ะ เรากลัวหางานทำไม่ได้ ไม่มีเงินใช้เพียงพอ เพราะเราเรียนไม่เก่งมาก ได้กลางๆ เกรดตอนจบคงอยู่ที่ประมาณ 3.50 + (สถาบันราชภัฏด้วย ) กังวลค่ะ ในใจก็อยากเรียนสิ่งที่ชอบแต่คงเป็นไปไม่ได้
ช่วยแชร์ประสบการณ์หน่อยค่ะ
ทุกคนเป็นไงบ้างคะ พี่ๆที่เรียนสิ่งที่ไม่ชอบจบไปทำงานเป็นไงคะ ชีวิตการทำงานเป็นยังไง หรือซิ่วไปเรียนสิ่งที่ชอบและจบแล้วไปทำงานที่ชอบคะ? ใครที่กำลังเรียนแล้วเป็นเหมือนกันบ้างคะ?
ช่วยเล่าหรือบอกแนวคิดดีๆหน่อยค่ะ หรือกำลังใจก็ดีค่ะ แชร์เรื่องของตัวเองหรือคนรอบข้างก็ได้ค่ะ
ปล.ที่ 20+ เพราะอยากให้คนอายุ 20+ ขึ้นไปมาตอบค่ะ
ปล2.อ่านแล้วงง ขออภัยนะคะ แท็กผิด ขออภัยค่ะ
ปล3. ผ่านมหิดลบ่อยจนอยากไปเรียนในนั้นเลยค่ะ เอาจริงๆเพิ่งรู้ว่ามหิดลอยู่ที่นั่น ไม่เคยไปสอบเลยค่ะ อ.แนะแนวบอกเด็กทั้งห้องแต่ว่า ทำไม่ได้หรอก ไม่ต้องไป เสียเวลา เอาที่เข้าง่ายๆดีกว่า แอบไม่ชอบอ.แนะแนวเลย ไม่เคยแนะนำอะไรดีๆ
ปล4.แก้ไขเพราะแก้คำที่ผิดค่ะ