อยากเลิฟกับแฟนแต่ไม่กล้าบอกตรงๆ

ผมกับแฟนคบกันมา 5 ปี ปีนี้เข้าปีที่6  ตอนนี้ผมอายุ 22 แฟนผมอายุ 23 เขากำลังจะจบ ปริญญาตรี  เราคบกัน 3 ปีแรกยังไม่ได้มาอยู่ด้วยกัน พอเข้าปี ที่ 4 เขาก้เข้ามหาลัย เขาเลยตัดสินใจมาอยู่กับผม ผมก็รู้สึกดี โอเคมากเลยตอนนั้น แต่ที่คุยกันไว้มาอยู่แค่ 1 ปี แต่มันเริ่มไม่ใช่ นี้กำลังจะเข้าปีที่ 3 ผมรู้สึกอึดอัดมาก ไม่เป็นตัวของตัวเอง ไปไหนก็ไม่ได้ ต้องขออณุญาติทุกครั้ง ไปแต่ละครั้งกับมาก็ทะเลาะกัน มันรู้สึกอึดอัดแบบบอกไม่ถูกเลย เหมือนต้องอยู่ในกรอบ ในกรง ตลอดเวลา เพื่อนๆเริ่มจะหายไปหมด  จนเดือนที่แล้ว(มีนาคม)หัวใจผมออนแอมากแล้วได้มีผู้หญิง 2-3 คนเข้ามาช่วงนั้นมันทำให้ผมสับสนไปหมด ทั้งเข้ามาเป็นที่ปรึกษา คุยกันสถานะพี่น้อง หรือ เพื่อน  ! แต่กับรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก ไม่ใช่ว่ามีใจให้คนพวกนั้นนะครับ ผมรู้สึกได้ระบาย และ ฟังคำแนะนำผู้หญิงเหล่านั้น มันทำให้ผมคิดได้ว่า จริงๆแล้วผมควรใช้ชีวิตในแบบของผม ควรจะยืนในจุดที่ผมสบายใจ  ผมอยากจะเลิกแต่ผมรู้สึกเสียดายเวลา บวกกับไม่กล้าบอกเทอ ผมพยายามพูดในๆแล้ว แต่ดูเหมือนเธอไม่เข้าใจ  ยกตัวอย่างเช่น !

ผม :  เราอยากให้เธอเข้มแข็งกว่านี้นะ อนาคตถ้ามีเรื่องต้องทำให้เราเลิกกัน เราจะได้ไปอย่างมั่นใจว่าเธอเข้มแข็งพอที่จะไปเจอผู้ชายแปลกหน้าอีกหลายคน
เธอ : เราไม่มีวันเลิกกับเธอหรอก เราอยู่แบบนี้มีความสุขแล้ว
ผม : เราอยากใช้ชีวิตในแบบของเรา เรายังไม่พร้อมที่จะอยู่แบบนี้ เราอึดอัดมาก
ผม : เรากลัวสักวันถ้าเป็นแบบนี้มากๆ เราจะไม่ลังเลใจ ว่าเราควรทำยังไง เรากลัวใจตัวเอง
เธอ : เธอคิดอะไรอยู่ เราอยากทำให้เธอสบายใจ อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ

แล้วผมก็บอกเหตุผลไป ว่าผม อึดอัด เราอยู่ในกรอบในกรงเกินไปไม่ใช่ตัวเรา เขาก็บอกว่างั้นจะไม่บีบบังคับแล้วบอกมาว่าจะไปไหนก็ไปจะโทรหาแต่ไม่บ่อย เราตกลงกันว่า มันจะเป็นแบบนั้น เมื่อวานผมทดลองดูรอบแรก ขอไปเที่ยวกับเพื่อน ผลที่ได้หน้ามือเป็นหลังมือเลยครับ ให้ไปแต่ด่ายับเลย โทรจิกๆๆๆ โทรคนเดียวไม่พอ ให้ แม่ พ่อ น้องสาว ผมโทรอีก รวมๆแล้ว 60-70 สาย ทั้งอายเพื่อนด้วยโมโหด้วย ผมกับมาผมก่ะบอกกะเขาว่า **เธอ เลือกเองนะที่จะเป็นแบบนี้ งั้นเราจะไม่ลังเลใจ เราจะทำให้ทุกอย่างมันชัดเจน ตั้งใจเรียนให้จบ น่ะ ** แล้วผมก่ะนอน    ผมควรทำยังไงดี ผมอึดอัดมากเลยยยยย !! ช่วยผมหาทางออกที่ดีที่สุดหน่อยครับ ตอนนี้ผมเหมือนเป็นโรคซึมเศร้าไปเลย