ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งครับ เค้าน่ารักเค้ายิ้มเก่ง
ใครๆก็ชอบเค้าเค้าคือผู้หญิงตัวเล็กๆสูงประมาณ160ได้ย้อนกลับไปตอนเมื่อ7ปีก่อนเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกดีกับเค้า อยากเข้าไกล้ อยากปกป้องเค้า อ้อลืมบอกไปตอนนั้นผมเป็นเด็กที่ขี้เหล่มากดำก็ดำ ต่ำก็ต่ำ เอาง่ายๆคือคนที่แย่ที่สุดในชั้นเลย ต่างจากเค้าทั้งเรียนเก่งทั้งน่ารักทำเอาผมนี้แอบมองเค้าอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นผมได้ข่าวว่าเค้าชอบผู้ชายคนหนึ่งผมก็ตกใจคิดในใจว่าเห้ย
เค้ามีคนที่ชอบหรอแล้วแกจะเอายังไงต่อละ สักพักตอนเข้าเรียนช่วงบ่าย ตอนนั้นผมคิดไรอยู่ก็ไม่รู้ตะโกนลั้นห้องเลยว่า เราชอบเธอนะ ตอนนั้นเค้าอึ้งมากดูเหมือนกับว่าเค้าอายนะ ผมคิดในใจเราทำไรลงไปหลังจากนั้นมาเค้าก็ไม่คุยกับผมเลย ผมเลยคิดว่าใครเค้าอยากจะมาจริงใจกับคนอย่างเราไม่มีใครเค้าอยากอยู่ด้วยหรอกเราเข้าใจว่าตอนนั้นเค้าอายมาก ผ่านไป2ปีจะเรียนจบกันละ จากตอนที่เคยบอกชอบไป ผมก็ค่อยชอบเค้าละเพราะผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ พอเรียนจบปุ้บผมเริ่มเล่นเฟสเริ่มสมัคเฟสพอสมัคเสร็จสิ่งแรกที่ผมทำคือหาเฟสเค้าจนเจอพอเจอผมก็@ไปละก็ทักไป หวัดดีสบายดีไหม
เค้าตอบกลับมาเลยว่า ทักมาทำไมแก่ไปบอกคนอื่นหรอว่าชั้นเป็นแฟนแก ห่ะ!!!สิ่งที่ทำอยู่ตอนนั้นคืองงมาก คิดอยู่ใจกูทำตอนไหนผมพยายามอธิบายแล้วแต่เค้าไม่เข้าใจผมเลยเงียบเพราะคิดว่าถ้าพูดไปมันก็เหมือนแก้ตัว แล้วบอกกับเค้าว่าเรื่องที่เราเคยชอบเธอหน่ะลืมๆมันไปเถอะนะตอนนั้นเราเองก็ยังเด็กอยู่อย่าถือสาเลย สิ้นประโยคของผมลงเค้าตอบกลับมาว่า กูลืมนานแล้วเรื่องจองกูไม่เคยเอามาใส่หัวเลยด้วยซั้ม ผมสตั้นอยู่พักใหญ่แล้วก็พยายามลืมเขาไปให้ได้ พอผ่านมา2ปี ตอนนั้นผมอยู่ ม.3 ผมมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งขอไม่เอ่ยนามนะขอแทนเพื่อนคนนี้ว่าDละกันละแทนผู้หญิงคนนั้นว่าY
ผมเข้าไปทักDก่อนทำความรู้จักกัน จนสนิทกันที่สุดในห้องผ่านมาไม่นานนักผมก็รู้ว่าDก็แอบชอบYอยู่เหมือนกัน ผมเลยคิดว่าดีแล้วถ้าเขาสองคนรักกันขึ้นมาจริงๆก็ดูเหมาะสมดีนิ จากนั้นผมก็ลืมเรื่องYไปจนผมเดินผ่านหน้าบ้านYเค้าเดินสวนกับผม เค้าไม่มองผมเลยทำเหมือนกับว่าไม่เคยรู้จักกัน ทีแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรนะ แต่พอเวลามันผ่านไป ผมเดินส่วนเค้าหลายครั้งก็ทำให้ผมแอบไปคิดเป็นบางครั้ง แต่ๆ แต่สิ่งที่ดีและผมมีความสุขที่สุดตอนนั้นคือDและYตอนนี้เขาทั้งสองคนสนิทกันมากผมดีใจมากและทุกวันนี้Dก็มาเที่ยวหาผมทุกวันจนผมคิดว่าถ้าวันหนึ่งDและYคบกันขึ้นมาจริงๆผมจะเสียเพื่อนไปอีกคนรึปล่าวเพราะอะไรนะหรอก็อย่างที่รู้ตอนนี้Yเค้าไม่ขอบผมไงถ้า ย้อนเวลาไปได้ผมอยากจะบอกเค้าว่า "ผมไม่เคยบอกคนอื่นว่าผมเป็นแฟนคุณ ผมไม่เคยคิดหักหลังเพื่อนตัวเอง ถ้าคิดว่าผมคิดไม่ดีกับคุณขอจงจำคำนี้เอาไว้ เราคือคนสุดท้ายที่คอดจะทำร้ายเธอ"
ผมเข้าใจว่าบางที ความรักมันก็ไม่ใช้การครอบครอง แค่เราเห็นคนที่เรารักได้อยู่กับคนที่คู่ควร
แค่นี้ใจมันก็มีความสุขแล้ว ถึงรู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตามแต่เราจะรอวันนั้นนะ วันที่เรากลับมาเป็นเพื่อนกัน
เป็นคุณจะทำยังไงครับ
ใครๆก็ชอบเค้าเค้าคือผู้หญิงตัวเล็กๆสูงประมาณ160ได้ย้อนกลับไปตอนเมื่อ7ปีก่อนเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกดีกับเค้า อยากเข้าไกล้ อยากปกป้องเค้า อ้อลืมบอกไปตอนนั้นผมเป็นเด็กที่ขี้เหล่มากดำก็ดำ ต่ำก็ต่ำ เอาง่ายๆคือคนที่แย่ที่สุดในชั้นเลย ต่างจากเค้าทั้งเรียนเก่งทั้งน่ารักทำเอาผมนี้แอบมองเค้าอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นผมได้ข่าวว่าเค้าชอบผู้ชายคนหนึ่งผมก็ตกใจคิดในใจว่าเห้ย
เค้ามีคนที่ชอบหรอแล้วแกจะเอายังไงต่อละ สักพักตอนเข้าเรียนช่วงบ่าย ตอนนั้นผมคิดไรอยู่ก็ไม่รู้ตะโกนลั้นห้องเลยว่า เราชอบเธอนะ ตอนนั้นเค้าอึ้งมากดูเหมือนกับว่าเค้าอายนะ ผมคิดในใจเราทำไรลงไปหลังจากนั้นมาเค้าก็ไม่คุยกับผมเลย ผมเลยคิดว่าใครเค้าอยากจะมาจริงใจกับคนอย่างเราไม่มีใครเค้าอยากอยู่ด้วยหรอกเราเข้าใจว่าตอนนั้นเค้าอายมาก ผ่านไป2ปีจะเรียนจบกันละ จากตอนที่เคยบอกชอบไป ผมก็ค่อยชอบเค้าละเพราะผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ พอเรียนจบปุ้บผมเริ่มเล่นเฟสเริ่มสมัคเฟสพอสมัคเสร็จสิ่งแรกที่ผมทำคือหาเฟสเค้าจนเจอพอเจอผมก็@ไปละก็ทักไป หวัดดีสบายดีไหม
เค้าตอบกลับมาเลยว่า ทักมาทำไมแก่ไปบอกคนอื่นหรอว่าชั้นเป็นแฟนแก ห่ะ!!!สิ่งที่ทำอยู่ตอนนั้นคืองงมาก คิดอยู่ใจกูทำตอนไหนผมพยายามอธิบายแล้วแต่เค้าไม่เข้าใจผมเลยเงียบเพราะคิดว่าถ้าพูดไปมันก็เหมือนแก้ตัว แล้วบอกกับเค้าว่าเรื่องที่เราเคยชอบเธอหน่ะลืมๆมันไปเถอะนะตอนนั้นเราเองก็ยังเด็กอยู่อย่าถือสาเลย สิ้นประโยคของผมลงเค้าตอบกลับมาว่า กูลืมนานแล้วเรื่องจองกูไม่เคยเอามาใส่หัวเลยด้วยซั้ม ผมสตั้นอยู่พักใหญ่แล้วก็พยายามลืมเขาไปให้ได้ พอผ่านมา2ปี ตอนนั้นผมอยู่ ม.3 ผมมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งขอไม่เอ่ยนามนะขอแทนเพื่อนคนนี้ว่าDละกันละแทนผู้หญิงคนนั้นว่าY
ผมเข้าไปทักDก่อนทำความรู้จักกัน จนสนิทกันที่สุดในห้องผ่านมาไม่นานนักผมก็รู้ว่าDก็แอบชอบYอยู่เหมือนกัน ผมเลยคิดว่าดีแล้วถ้าเขาสองคนรักกันขึ้นมาจริงๆก็ดูเหมาะสมดีนิ จากนั้นผมก็ลืมเรื่องYไปจนผมเดินผ่านหน้าบ้านYเค้าเดินสวนกับผม เค้าไม่มองผมเลยทำเหมือนกับว่าไม่เคยรู้จักกัน ทีแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรนะ แต่พอเวลามันผ่านไป ผมเดินส่วนเค้าหลายครั้งก็ทำให้ผมแอบไปคิดเป็นบางครั้ง แต่ๆ แต่สิ่งที่ดีและผมมีความสุขที่สุดตอนนั้นคือDและYตอนนี้เขาทั้งสองคนสนิทกันมากผมดีใจมากและทุกวันนี้Dก็มาเที่ยวหาผมทุกวันจนผมคิดว่าถ้าวันหนึ่งDและYคบกันขึ้นมาจริงๆผมจะเสียเพื่อนไปอีกคนรึปล่าวเพราะอะไรนะหรอก็อย่างที่รู้ตอนนี้Yเค้าไม่ขอบผมไงถ้า ย้อนเวลาไปได้ผมอยากจะบอกเค้าว่า "ผมไม่เคยบอกคนอื่นว่าผมเป็นแฟนคุณ ผมไม่เคยคิดหักหลังเพื่อนตัวเอง ถ้าคิดว่าผมคิดไม่ดีกับคุณขอจงจำคำนี้เอาไว้ เราคือคนสุดท้ายที่คอดจะทำร้ายเธอ"
ผมเข้าใจว่าบางที ความรักมันก็ไม่ใช้การครอบครอง แค่เราเห็นคนที่เรารักได้อยู่กับคนที่คู่ควร
แค่นี้ใจมันก็มีความสุขแล้ว ถึงรู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตามแต่เราจะรอวันนั้นนะ วันที่เรากลับมาเป็นเพื่อนกัน