ผมแอบชอบเพื่อนคนหนึ่งตอนมอปลาย เขาทำดีทุกอย่างจบผมรู้สึกดี แต่ก็จบไม่สวย ผมคิดมากกว่าเพื่อน แต่เขาคิดแค่เพื่อน ผมเลยต้องตัดใจตีตัวออกห่าง พอผมทำใจได้และลืมเขาไปแล้ว ผ่านมาปีครึ่ง เขากลับทักมาหาผมอีกครั้ง ตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไรแล้วเพื่อนก็เพื่อน จบเขาทำดี กับผมอีกครั้ง มันก็เลยคิดเกินเพื่อนอีกครั้ง เขาก็รู้ว่าผมชอบเขา แต่ความรู้สึกดีดีมันทำให้ผมรักเขามากกว่าเพื่อน คุยกันเจอกันไปเที่ยวด้วยกันทำให้ผมรู้สิ่งดีอีกครั้ง เป็นแบบนี้มาครึ่งปีเขาเริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่ห่วงใย ใส่ใจผม เขากลับไม่ทำอย่างเคย เย็นชาใส่ ไม่แคร์ความรู้สึกผม แต่ผมก็เคลียกับเขา เขาบอกว่าให้ได้แค่เพื่อนผม ก็เข้าใจ แต่คนมันรักไปแล้ว ผมจึงยอมรับบ้างส่วนและยังมีหวัง แต่การยอมรับของผมมันก็ไม่ดีขึ้นเลย เขากลับเย็นชา ไม่สนใจผม เดียวดีเดียวร้าย จนผมงง จบถึงวันที่เขาทนไม่ไหว เขาหาเรื่องผม เขากำมือตบหน้าผมไป 3 ที เขาบอกเกลียดผม จะไปไหนก็ไป เราจบกัน มันทำให้ผมเสียใจมาก ร้องไห้ พอเช้าวันรุ่งขึ้นผมเลยถามเขาว่า เราไม่จบกันได้มั้ย ยังรับไม่ได้ที่ต้องจากกันเหมือนครั้งแรก ขอให้เราจากกันตอนจบเรียนแล้วต่างคนต่างหางานทำกันได้ไม (ตอนนี้เรียนจะจบปี4แล้วครับ) เขาบอกว่าไปคิดเอาเอง ถ้าใจคิดแค่เพื่อนได้แล้วคอยกลับมาคุยกันแต่ถ้าไม่ได้ก็จบกันแค่นี้

ผมอย่ากถามว่าควรกลับไปคิดเป็นเพื่อนดีไม แล้วควรทำตัวอย่างไรถ้ากลับไปเป็นเพื่อนกัน คือตอนนี้ผมก็คิดกันเขาคือแบบเพื่อนแล้วนะแต่ก็ยังไม่ 100% แค่ผมก็ไม่อยากเสียเขาไปอีกครับ