อยู่กับพ่อแล้วไม่มีความสุข ทำไงดีคะ

สวัสดีค่ะ หนูอายุ 15 ปี เป็นเด็กที่เอาแต่ใจมากๆ แล้วตั้งแต่เกิดจนถึงอายุ 11 ปี หนูอาศัยอยู่กับคุณแม่ เลยจะสนิทสนมกับคุณแม่มากๆ พออายุ 12-ปัจจุบันก็มาอยู่กับคุณพ่อ หนูพึ่งได้อยู่กับพ่อนี่แหละค่ะ บอกก่อนนะคะว่าพ่อขี้งอน ซึ่งหนูก้ติดนิสัยนั้นมา ถ้าลองไม่คุยกันแล้วจะไม่มีใครง้อใครเลยค่ะ จนกว่าพ่อจะลืมแล้วมาคุยกับหนูเอง พ่อเป็นทหาร เจ้าระเบียบมาก นอกลู่นอกทางไม่ได้ แต่หนูเป็นเด็กปากไว ชอบเถียง เถียงไม่ได้ก็ประชด พ่อชอบว่า ว่าได้ทุกเรื่อง ก็พยายามเข้าใจค่ะ ว่าท่านเป็นห่วง แต่ความเป็นห่วงของเค้ามันทำลายความรู้สึกหนู ทำให้เวลาหนูเครียดหรือต้องการที่ปรึกษา ปรึกษาพ่อไม่ได้เลย ขนาดไปทัศนศึกษาหรืองานรร.หนูยังไปไม่ได้เลยค่ะ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่กับแม่ หนูเป็นนางรำ ที่บ้านสนับสนุนดีค่ะ แต่มาอยู่กับพ่อ หนูก้อดรำต่อ เพราะเค้าบอกว่าเต้นกินรำกิน ไม่ชอบ พ่อพูดบ่อยนะคะว่าอย่าเก่งแต่วิชาการ ให้มีความสามารถพิเศษด้วย แต่หนูไม่ถนัดด้านกีฬาเลย หนูถนัดแต่รำเพราะรำมาตั้งแต่เด็ก การเรียนด้านวิชาการหนูก็ดีมาตลอดนะคะ ไม่เคยต่ำกว่า 3.7 แต่ทำไมท่านถึงไม่เคยปล่อยหนูเลยก้ไม่รู้ หนูไม่เคยหนีเที่ยวเพราะเช้า-เย็น พ่อรับส่งตรงเวลาตลอด หนูเคยเป็นหัวหน้าห้องอยู่หลายปีค่ะ แต่ส่วนใหญ่โดนปลดเพราะมาร่วมกิจกรรมทางรร.ไม่ค่อยได้ อยู่โรงเรียนหนูเป็นเด็กร่าเริงค่ะ เรียนดี เป็นที่ชื่นชมของคุณครู แต่อยู่บ้านหนูเป็นเด็กเงียบ เงียบมาก ไม่มีความสุข ทำอะไรก็ผิด หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะพยายามจะพูด จะปรึกษาพ่อ แต่ยังเล่าไม่ทันจบก้หาเรื่องมาจับผิดแล้ว เลยไม่รู้จะพูดอะไร พูดทำไม หนูอยู่แต่ในห้องทั้งวัน นอกจากตอนกินข้าวค่ะ แต่เวลาปิดเทอมที่หนูไปอยู่กับแม่ หนูพูดเก่ง คนในหมู่บ้านก็เอ็นดู ทำอะไรอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ตลอด หนูร่าเริงนะ พบเจอเพื่ิอนสมัยเด็กน้อย ก็มีความสุข เที่ยวเล่นในหมู่บ้านตามประสาเด็กบ้านนอก มันมีความสุขกว่าอยู่ในเมืองกับพ่อส่ะอีกค่ะ ทำไงดีคะ #ไม่มีความสุขเอาส่ะเลย

ปล.พ่อกับแยกทางกันในวันที่หนูคลอดพอดี เพราะวันนั้นพ่อแต่งงานใหม่ค่ะ