ร้องให้กับใครได้บ้าง
เรื่องมันมีอยู่ว่า...ผมเเอบชอบเพื่อคนนึงในช่วง ม.ปลาย เเต่ตอนนั้นผมเเค่มองห่างๆก็ดีใจล่ะเเต่พีคกว่านั้นคือผมมีเเฟนล่ะตอนนั้นเเละเพื่อนผมเขาก็มีเเฟนเเล้ว ผมพยายามเก็บรูปเธอไว้ในคอม พยายามมองเขาอยู่ห่างๆโคตรมีความสุขน่ะสำหรับผม พอผมจบออกมาเข้ามหาวิทยาลัย ผมก็ยังครบกะเเฟนผมอยู่(เเฟนผมเป็นคนดีมากดีกับผมมากๆเลย คือผมคบกันมา2ปีผมถึงรู้สึกดีกับเขาเเละผมก็ไม่กล้าเลิกกับเขา) ส่วนเพื่อนคนที่ผมเเอบชอบ ผมก็เริ่มทักไปเเต่ไม่ได้จีบนะพอดีที่เรียนใกล้กัน เขาก็ช่วยเหลือผมหลายๆอย่าง ผมยิ่งคุยกับเขา
มันยิ่งเริ่มรู้สึกดียิ่งชอบเขาเข้าไปอีก พอถึงจุดๆนึงเเฟนผมบอกเลิกผม ซึ่งเวลามันใกล้ๆกับที่เพื่อนคนที่ผมเเอบชอบเลิกกะเเฟนพอดี เเต่ช่วงเเรกๆผมอกหักเเหละผมก็ไปปรึกษาเขา ซึ่งเขาเลิกกะเเฟนก่อนผมสองเดือน เขาก็อยู่ในช่วงอกหัก พวกเราจึงทักเฟสคุยกันบ่อยๆนัดกินข้าวมั่ง เเต่เขาก็ดูไม่สนใจผมหรอก เเต่ผมก็ยังอุส่าทักไปคือเเค่ได้คุยกับเขามันก็โคตรเป็นความสุขของผม ถึงเขาอาจจะรำคาญก็ช่างเหอะTT
พอถึงจุดๆนึงผมทักเฟสหาเพื่อนคนนี้เกือบทุกวันเป็นเวลา 6-7 เดือนตั้งเเต่เขาเลิกกับเเฟนผมพยายามทำให้เขามีความสุข เเต่มันไม่ใช่เพราะเเทนที่เขาจะมีความสุขผมว่าเขาทุกข์เพิ่มขึ้นเเน่ ผมจึงชิงบอกชอบเขาไป (โดยในใจผมรู้ทั้งรู้อยู่เเล้วว่าบอกไปต้องมีปัญหาเเละที่สำคัญเขาไม่ชอบผม) คือผมโคตรเจียมตัวเลย รู้เลยว่าหน้าตานิสัยฐานะผมสู้เขาไม่ได้ซักอย่างเเละสำคัญเป็นเพื่อนกัน คงเป็นไปไม่ได้
หลังจากผมบอกชอบเขา ภายในเวลา 3-4 วันเขาเริ่มคุยกับผมเเละให้ความสนใจผมยิ่งขึ้นผมยิ่งโคตรมีความสุขโคตรดีใจ(เเต่เขาอาจจะรุสึกผิดที่ทำให้ผมชอบเขาไม่ได้ให้ความหวังอะไรเลยเราคิดไปเอง) ผมพยายามทำทุกอย่างให้เขายิ้มพูดหลายๆอย่างให้เขาไม่เบื่อเเละลำคาญผม ช่วงนั้นนผมโคตรมีความสุข เเต่พีคกว่านั้นพอถึงจุดๆนึงเขาบอกผมว่าเขาไม่ได้ชอบผมเขาไม่สามารถชอบผมได้ ซึ่งมันจะเจ็บเเละมึนหน่อยๆเเต่ผมก็ยิ้มเเละขอบใจเขา ผมบอกว่าไม่เป็นไรเรายังเป็นเหมือนเดิม เเต่หลังจากนั้นเมาทุกวันนอนไม่หลับซักวัน ไม่มีจิตใจจะทำอะไรเลย เเต่เเค่ผมเห็นเฟสเขาผมก็ยิ้มเเละมีความสุขมากล่ะ. ผมไปว่าเขาคนใจร้าย ทั้งๆคนใจร้ายจริงๆคือผมคิดเเต่ได้กับได้ โดยไม่สนใจความรู้สึกเขาเลย
ผมเคยคิดนะว่า "ผมอยากเกลียดเขาไปเลยหรือไม่อยากรู้จักเขาเเต่ผมเกลียดไม่ลงจริงๆ"
#ผมควรเอาไงดีระหว่างอยู่เฉยๆเละหายไปกับทักไปคุยกะเขาเรื่อยๆเพราะมันเป็นความสุขของผม
#ที่สำคัญความรู้สึกนี้เพิ่งเกิดขึ้นกับคนๆนี้คนเดียวเลย
#ขอชอบต่อไปจะผิดไหม
จะหยุดหรือไปต่อดี..?
เรื่องมันมีอยู่ว่า...ผมเเอบชอบเพื่อคนนึงในช่วง ม.ปลาย เเต่ตอนนั้นผมเเค่มองห่างๆก็ดีใจล่ะเเต่พีคกว่านั้นคือผมมีเเฟนล่ะตอนนั้นเเละเพื่อนผมเขาก็มีเเฟนเเล้ว ผมพยายามเก็บรูปเธอไว้ในคอม พยายามมองเขาอยู่ห่างๆโคตรมีความสุขน่ะสำหรับผม พอผมจบออกมาเข้ามหาวิทยาลัย ผมก็ยังครบกะเเฟนผมอยู่(เเฟนผมเป็นคนดีมากดีกับผมมากๆเลย คือผมคบกันมา2ปีผมถึงรู้สึกดีกับเขาเเละผมก็ไม่กล้าเลิกกับเขา) ส่วนเพื่อนคนที่ผมเเอบชอบ ผมก็เริ่มทักไปเเต่ไม่ได้จีบนะพอดีที่เรียนใกล้กัน เขาก็ช่วยเหลือผมหลายๆอย่าง ผมยิ่งคุยกับเขา
พอถึงจุดๆนึงผมทักเฟสหาเพื่อนคนนี้เกือบทุกวันเป็นเวลา 6-7 เดือนตั้งเเต่เขาเลิกกับเเฟนผมพยายามทำให้เขามีความสุข เเต่มันไม่ใช่เพราะเเทนที่เขาจะมีความสุขผมว่าเขาทุกข์เพิ่มขึ้นเเน่ ผมจึงชิงบอกชอบเขาไป (โดยในใจผมรู้ทั้งรู้อยู่เเล้วว่าบอกไปต้องมีปัญหาเเละที่สำคัญเขาไม่ชอบผม) คือผมโคตรเจียมตัวเลย รู้เลยว่าหน้าตานิสัยฐานะผมสู้เขาไม่ได้ซักอย่างเเละสำคัญเป็นเพื่อนกัน คงเป็นไปไม่ได้
หลังจากผมบอกชอบเขา ภายในเวลา 3-4 วันเขาเริ่มคุยกับผมเเละให้ความสนใจผมยิ่งขึ้นผมยิ่งโคตรมีความสุขโคตรดีใจ(เเต่เขาอาจจะรุสึกผิดที่ทำให้ผมชอบเขาไม่ได้ให้ความหวังอะไรเลยเราคิดไปเอง) ผมพยายามทำทุกอย่างให้เขายิ้มพูดหลายๆอย่างให้เขาไม่เบื่อเเละลำคาญผม ช่วงนั้นนผมโคตรมีความสุข เเต่พีคกว่านั้นพอถึงจุดๆนึงเขาบอกผมว่าเขาไม่ได้ชอบผมเขาไม่สามารถชอบผมได้ ซึ่งมันจะเจ็บเเละมึนหน่อยๆเเต่ผมก็ยิ้มเเละขอบใจเขา ผมบอกว่าไม่เป็นไรเรายังเป็นเหมือนเดิม เเต่หลังจากนั้นเมาทุกวันนอนไม่หลับซักวัน ไม่มีจิตใจจะทำอะไรเลย เเต่เเค่ผมเห็นเฟสเขาผมก็ยิ้มเเละมีความสุขมากล่ะ. ผมไปว่าเขาคนใจร้าย ทั้งๆคนใจร้ายจริงๆคือผมคิดเเต่ได้กับได้ โดยไม่สนใจความรู้สึกเขาเลย
ผมเคยคิดนะว่า "ผมอยากเกลียดเขาไปเลยหรือไม่อยากรู้จักเขาเเต่ผมเกลียดไม่ลงจริงๆ"
#ผมควรเอาไงดีระหว่างอยู่เฉยๆเละหายไปกับทักไปคุยกะเขาเรื่อยๆเพราะมันเป็นความสุขของผม
#ที่สำคัญความรู้สึกนี้เพิ่งเกิดขึ้นกับคนๆนี้คนเดียวเลย
#ขอชอบต่อไปจะผิดไหม