เรากับครอบครัวมีปัญหากัน เรื่องเรียนเราก็ต่ำลงทุกทีสมองนี่ช้ามากคิดอะไรไม่ออก ยอมรับว่าเครียดมาก ช่วงนั้นกินพาราครั้งล่ะ4-5เม็ดตั้งกินตื่นนอนก่อนนอน เครียดเมื่อไหร่ก็กินยาพาราแก้ปวดลงไปเลย ปัญหารุมเร้าทุกอย่างร่างกายเราก็ไม่แข็งแรงแต่แรกอยู่แล้วพอมาเจอเรื่องแบบนี้เราทรุดมากไปนอนโรงพยาบาลก็ไม่มีใครไปเฝ้า เราต้องรีบออกเพราะกลัวจะมีปัญหาเรื่องเงินค่ารักษา เข้าห้องพยายาลของโรงเรียนจนคุณครูจำหน้าจำชื่อจำห้องเรียนเราได้
เราร้องไห้ตลอดเลยไม่ได้อยากร้องนะแต่น้ำตามันจะไหลลงมาเองทั้งๆที่เราก็พยายามทำตัวร่าเริงคุยกับเพื่อนเฮฮาแต่สุดท้ายเราก็ต้องมานั่งร้องไห้คนเดียวตลอด แอบเพื่อนออกมาร้องไห้บ้างโดดเรียนมานั่งเม่อบ้าง ตอนนั้นรู้ค่ะว่าต้องทำอะไรแต่ร่างกายและจิตใจเราไม่ทำตามเลย
(ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวนะ เรื่องอื่นขอมาเล่า/ระบายในกระทู้ต่อๆไปนะค่ะ)แต่ต้นเหตุมาจากเรื่องที่เราคุยกับญาติที่เป็นรุ่นพี่ผู้ชายได้เกือบๆเดือน แล้วมีคนข้างบ้านบ้างมนุษย์ป้าบ้างที่พูดใส่ความเราว่าเราไปทำอะไรไม่ดีต่างๆนาๆ พอทางบ้านเราถาม เราก็ตอบตามความจริงทุกอย่างแต่ครอบครัวเบือกที่จะไม่เชื่อเรากลับไปเชื่อคนนอก เราโดนพ่อตบตะโกนด่าตะคอกใส่โดนกระซากโดนเหยียบขากดคอใหเคุกเข่าลงกับพื้น โดนสายตาญาติที่รูเ้เรื่องมองเหมือนเราไปฆ่าลูกเขามา มีญาติบางคนเข้ามาหาเราที่บ้านตอนที่เราอยู่คนเดียวแล้วเข้ามานั่งพูดด่าแซะเราต่อว่าเรา ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ได้ก็เลือกที่จะรับผิดที่ไปคุยกับรุ่นพี่คนนั้น คุณย่าของพี่ชายคนนั้นก็เคยมาที่บ้านย่าของเราเขามาถามว่าเราคุยกับพี่ชายคนนั้นรึปล่าว ถ้าคุยก็ขอให้เลิกคุยซ่ะเพราะเราเป็นญาติกัน ตอนนั้นเราไปโรงเรียนค่ะแต่รู้ได้หลังจากที่กลับมาบ้านแล้ว เราและพี่ชายรู้กันแค่2คนค่ะว่าเราคุยกันแบบพี่น้องไม่ได้มีอะไรเกินเลย(จริงๆเราก้รักกันนะแต่ติดที่เป็นญาติก็เลยตกลงกันแต่แรกว่าเป็นพี่น้อง)
นั่นนะสิค่ะ... พี่ชายเขาก็เล่าให้ครอบครัวเขาเข้าใจแต่ทำไมครอบครัวเราไม่เข้าใจ เราก็พอจะรู้ว่าเราเป็นผู้หญิงมันเสียหายแต่ทำไมเราต้องโดนมองว่าเป็นคนโกหกและไม่พูดความจริง
ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวเราก้กลายเป็นคนไม่รู้จักกันจนถึงตอนนี้
#ชีวิตของเราจริงๆ
#ที่เล่ามาทั้งหมดคือความจริง
#ติดตามชีวิตเราต่อได้ค่ะ
[1]ปํญหาครอบครัว ใครพอแนะนำให้คำปรึกษาได้ช่วยหน่อยนะค่ะ
เราร้องไห้ตลอดเลยไม่ได้อยากร้องนะแต่น้ำตามันจะไหลลงมาเองทั้งๆที่เราก็พยายามทำตัวร่าเริงคุยกับเพื่อนเฮฮาแต่สุดท้ายเราก็ต้องมานั่งร้องไห้คนเดียวตลอด แอบเพื่อนออกมาร้องไห้บ้างโดดเรียนมานั่งเม่อบ้าง ตอนนั้นรู้ค่ะว่าต้องทำอะไรแต่ร่างกายและจิตใจเราไม่ทำตามเลย
(ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวนะ เรื่องอื่นขอมาเล่า/ระบายในกระทู้ต่อๆไปนะค่ะ)แต่ต้นเหตุมาจากเรื่องที่เราคุยกับญาติที่เป็นรุ่นพี่ผู้ชายได้เกือบๆเดือน แล้วมีคนข้างบ้านบ้างมนุษย์ป้าบ้างที่พูดใส่ความเราว่าเราไปทำอะไรไม่ดีต่างๆนาๆ พอทางบ้านเราถาม เราก็ตอบตามความจริงทุกอย่างแต่ครอบครัวเบือกที่จะไม่เชื่อเรากลับไปเชื่อคนนอก เราโดนพ่อตบตะโกนด่าตะคอกใส่โดนกระซากโดนเหยียบขากดคอใหเคุกเข่าลงกับพื้น โดนสายตาญาติที่รูเ้เรื่องมองเหมือนเราไปฆ่าลูกเขามา มีญาติบางคนเข้ามาหาเราที่บ้านตอนที่เราอยู่คนเดียวแล้วเข้ามานั่งพูดด่าแซะเราต่อว่าเรา ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ได้ก็เลือกที่จะรับผิดที่ไปคุยกับรุ่นพี่คนนั้น คุณย่าของพี่ชายคนนั้นก็เคยมาที่บ้านย่าของเราเขามาถามว่าเราคุยกับพี่ชายคนนั้นรึปล่าว ถ้าคุยก็ขอให้เลิกคุยซ่ะเพราะเราเป็นญาติกัน ตอนนั้นเราไปโรงเรียนค่ะแต่รู้ได้หลังจากที่กลับมาบ้านแล้ว เราและพี่ชายรู้กันแค่2คนค่ะว่าเราคุยกันแบบพี่น้องไม่ได้มีอะไรเกินเลย(จริงๆเราก้รักกันนะแต่ติดที่เป็นญาติก็เลยตกลงกันแต่แรกว่าเป็นพี่น้อง)
นั่นนะสิค่ะ... พี่ชายเขาก็เล่าให้ครอบครัวเขาเข้าใจแต่ทำไมครอบครัวเราไม่เข้าใจ เราก็พอจะรู้ว่าเราเป็นผู้หญิงมันเสียหายแต่ทำไมเราต้องโดนมองว่าเป็นคนโกหกและไม่พูดความจริง
ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวเราก้กลายเป็นคนไม่รู้จักกันจนถึงตอนนี้
#ชีวิตของเราจริงๆ
#ที่เล่ามาทั้งหมดคือความจริง
#ติดตามชีวิตเราต่อได้ค่ะ