[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ … เขา
เหมือนจะชอบเรา
แต่ก็ไม่ใช่ …
เรากับเขาเรียนที่เดียวกัน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่สเป็คเลยสักนิด ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองชอบเขาจริงๆ เราเป็นคนที่ชอบคนยากมากและไม่ค่อยกล้าชอบใครด้วย ในตอนนั้นมักมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นกับเราสองคน เช่น มาเรียนพร้อมกัน มีครั้งนึงที่เพื่อนเขาสะกิดให้ดูเรา เวลาพักเที่ยงก็มักจะมานั่งตรงข้ามกันทุกวัน ถ้าคนเยอะหรือไกลแค่ไหนก็มีช่องให้เห็น เรียนตึกเดียวกันไม่ก็ตรงข้ามเดินสวนไปมาทุกวัน แต่พวกนั้นมันคงจะปกติถ้าเราไม่ได้รู้สึกว่าโดนมอง ฟังดูแล้วเหมือนคิดไปเอง เคยรู้สึกไหม ว่ามีคนมอง เรารู้สึกแบบนี้ตลอด และมากขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว ต้องบอกเพื่อน!
แต่ก่อนที่จะบอกเพื่อน ก็มีคนเริ่มสงสัยว่าเราเหมือนชอบใครอยู่ จริงๆเราไม่อยากบอกใครเพราะกลัวว่าเราจะคิดไปเองและกลัวโดนแซวจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่พอความรู้สึกมันมากขึ้น เลยเลือกบอกคนที่ไม่อยากรู้ คนนี้เก็บความลับดีสุด และนิ่งที่สุด เป็นคนที่รับฟังแต่ไม่อวยกันเอง เวลาไปไหนกัน คือเราจะสนิทกับเพื่อนอีกคนมากกว่า แล้วคนที่เราบอกก็จะเดินข้างหลังกับเพื่อนอีกคนนึง เวลาที่เราเดินสวนกับผช.คือจะไม่มองหน้ากันเลย ใช่ค่ะ! เราเรียนที่เดียวกัน แต่ ไม่เคยพูดกันเลยสักคำเดียว (เนี่ย ตลกสุดๆ) ถ้าเดินมาเจอกันหรืออยู่ตรงไหนก็แล้วแต่ เพื่อนก็จะแอบสังเกต มีแบบต่อหน้าต่อตาเพื่อนก็หลายครั้ง ก็มองจริงๆอย่างที่คิด ในตอนนั้นยังมีเรื่องแปลกๆเยอะ เขาไม่เคยคุยกับเราแต่คุยกับเพื่อนเราได้หมด ทั้งที่กิจกรรมที่ทำ หลายๆอย่างเราต้องคุยกันได้แต่ก็ไม่ มีครั้งนึงที่เราเดินลงจากตึก เราอยู่ข้างหน้าแท้ๆ เขายังรอให้เพื่อนเราเดินออกมาเพื่อถามว่าเห็นเพื่อนเขาไหม แต่เพื่อนเราไม่เห็น เราเลยหันไปบอกเพื่อนว่าอยู่ข้างบน หลังจากนั้นนางก็รีบวิ่งตามมากรี้ดว่าพอเราตอบเขาก็ยิ้มและมองตามเรามา ไม่สนใจนางอีกเลย มีครั้งนึงเราคุยกับเพื่อน จู่ๆเขาก็เดินมาข้างหลังแล้วชะเง้ออ่านกระดาษข้ามไหล่เรามา พอเราหันไปเขาก็เดินออกแล้วยิ้มกับเพื่อนเหมือนรู้กัน ส่วนเวลาที่จะต้องนั่งใกล้ๆ เวลาคุยกับใครก็ต้องมองหน้าคนนั้นไหมล่ะ แต่เขาก็เหล่ๆมามองเรา ฮืออออออออออ คือแบบความทรงจำที่ดีเยอะมากๆ แต่ขอเล่าแค่นี้ดีกว่า ถึงแม้ไม่เคยพูดแต่การกระทำ ก็คิดว่าใช่แน่ๆ ปล.ตอนหลังๆ เพื่อนเรารู้เยอะแล้ว ก็คิดตรงกันว่าเขาแปลกๆนะ
คือมันก็ค่อนข้างเหมือนจะชัดเจนว่าเราชอบกันแต่ไม่พูด แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด จู่ๆเขาไปคบกันคนอื่น ตอนนั้นเราก็ เออ ไม่เป็นไร ถ้าคบคนอื่น เราก็จะเลิกชอบเอง เราอาจจะคิดไปเองจริงๆ แต่ เรื่องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ว่าเขาจะคบกับใครก็ตาม เขาก็ยังทำเหมือนรู้สึกอะไรกับเรา ตกลงต้องการอะไรจากเราอ่ะ พอเราจะไป ก็ไปไม่ได้อยู่ดี ต้องรู้สึกกับเธอซ้ำๆ อยู่แบบนี้ อ่ะ ข้ามๆไปบ้างเนอะ เอาเป็นว่าเรารู้สึกมาตลอด เขาก็เหมือนจะชอบแต่ไม่เคยมายุ่งเกินกว่านี้เลย ไม่ได้มาคุยหรืออะไรกันเลยสักนิด ส่วนเราเอง ก็ไม่กล้าเข้าข้างตัวเองอยู่ดีว่าเขาจะชอบเราบ้าง คิดว่าเขาคงเล่นๆแหละ คงไม่มาชอบคนอย่างเรา คิดไปเองเก่ง เพราะเขาก็มีแฟนแล้ว (เรื่องเขากับแฟนเราขอข้ามรายละเอียดทั้งหมด จริงๆเราก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง)
จนเราเรียนจบ ก็คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละ เรื่องคงจบๆกันไปสักที แต่ … ไม่ค่ะ แม้จะจบไปแล้ว บางทีเราก็บังเอิญเจอกันทั้งที่ไม่น่าจะเจอกันได้ ที่ที่คนเยอะมาก ไม่ควรเจออยู่ดีดีโผล่มาเดินข้างๆ บางทีนั่งรถกลับบ้านพร้อมกันและกลับมากรุงเทพพร้อมกันอีก บางทีเราเจอเขาเขาอาจจะไม่เห็นเราก็มี แต่ว่าก็บังเอิญอยู่เรื่อยๆ แบบพอเลิกคิดถึง เอ้า เจออีกแล้ว ชั้นต้องไปนับหนึ่งใหม่อีกแล้ว
เคยแอบชอบใครแล้วไม่ได้บอก จนวันนึงมีโอกาสวนกลับมาเจอกัน และรู้ว่าเขา…
เรากับเขาเรียนที่เดียวกัน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่สเป็คเลยสักนิด ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองชอบเขาจริงๆ เราเป็นคนที่ชอบคนยากมากและไม่ค่อยกล้าชอบใครด้วย ในตอนนั้นมักมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นกับเราสองคน เช่น มาเรียนพร้อมกัน มีครั้งนึงที่เพื่อนเขาสะกิดให้ดูเรา เวลาพักเที่ยงก็มักจะมานั่งตรงข้ามกันทุกวัน ถ้าคนเยอะหรือไกลแค่ไหนก็มีช่องให้เห็น เรียนตึกเดียวกันไม่ก็ตรงข้ามเดินสวนไปมาทุกวัน แต่พวกนั้นมันคงจะปกติถ้าเราไม่ได้รู้สึกว่าโดนมอง ฟังดูแล้วเหมือนคิดไปเอง เคยรู้สึกไหม ว่ามีคนมอง เรารู้สึกแบบนี้ตลอด และมากขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว ต้องบอกเพื่อน!
แต่ก่อนที่จะบอกเพื่อน ก็มีคนเริ่มสงสัยว่าเราเหมือนชอบใครอยู่ จริงๆเราไม่อยากบอกใครเพราะกลัวว่าเราจะคิดไปเองและกลัวโดนแซวจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่พอความรู้สึกมันมากขึ้น เลยเลือกบอกคนที่ไม่อยากรู้ คนนี้เก็บความลับดีสุด และนิ่งที่สุด เป็นคนที่รับฟังแต่ไม่อวยกันเอง เวลาไปไหนกัน คือเราจะสนิทกับเพื่อนอีกคนมากกว่า แล้วคนที่เราบอกก็จะเดินข้างหลังกับเพื่อนอีกคนนึง เวลาที่เราเดินสวนกับผช.คือจะไม่มองหน้ากันเลย ใช่ค่ะ! เราเรียนที่เดียวกัน แต่ ไม่เคยพูดกันเลยสักคำเดียว (เนี่ย ตลกสุดๆ) ถ้าเดินมาเจอกันหรืออยู่ตรงไหนก็แล้วแต่ เพื่อนก็จะแอบสังเกต มีแบบต่อหน้าต่อตาเพื่อนก็หลายครั้ง ก็มองจริงๆอย่างที่คิด ในตอนนั้นยังมีเรื่องแปลกๆเยอะ เขาไม่เคยคุยกับเราแต่คุยกับเพื่อนเราได้หมด ทั้งที่กิจกรรมที่ทำ หลายๆอย่างเราต้องคุยกันได้แต่ก็ไม่ มีครั้งนึงที่เราเดินลงจากตึก เราอยู่ข้างหน้าแท้ๆ เขายังรอให้เพื่อนเราเดินออกมาเพื่อถามว่าเห็นเพื่อนเขาไหม แต่เพื่อนเราไม่เห็น เราเลยหันไปบอกเพื่อนว่าอยู่ข้างบน หลังจากนั้นนางก็รีบวิ่งตามมากรี้ดว่าพอเราตอบเขาก็ยิ้มและมองตามเรามา ไม่สนใจนางอีกเลย มีครั้งนึงเราคุยกับเพื่อน จู่ๆเขาก็เดินมาข้างหลังแล้วชะเง้ออ่านกระดาษข้ามไหล่เรามา พอเราหันไปเขาก็เดินออกแล้วยิ้มกับเพื่อนเหมือนรู้กัน ส่วนเวลาที่จะต้องนั่งใกล้ๆ เวลาคุยกับใครก็ต้องมองหน้าคนนั้นไหมล่ะ แต่เขาก็เหล่ๆมามองเรา ฮืออออออออออ คือแบบความทรงจำที่ดีเยอะมากๆ แต่ขอเล่าแค่นี้ดีกว่า ถึงแม้ไม่เคยพูดแต่การกระทำ ก็คิดว่าใช่แน่ๆ ปล.ตอนหลังๆ เพื่อนเรารู้เยอะแล้ว ก็คิดตรงกันว่าเขาแปลกๆนะ
คือมันก็ค่อนข้างเหมือนจะชัดเจนว่าเราชอบกันแต่ไม่พูด แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด จู่ๆเขาไปคบกันคนอื่น ตอนนั้นเราก็ เออ ไม่เป็นไร ถ้าคบคนอื่น เราก็จะเลิกชอบเอง เราอาจจะคิดไปเองจริงๆ แต่ เรื่องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ว่าเขาจะคบกับใครก็ตาม เขาก็ยังทำเหมือนรู้สึกอะไรกับเรา ตกลงต้องการอะไรจากเราอ่ะ พอเราจะไป ก็ไปไม่ได้อยู่ดี ต้องรู้สึกกับเธอซ้ำๆ อยู่แบบนี้ อ่ะ ข้ามๆไปบ้างเนอะ เอาเป็นว่าเรารู้สึกมาตลอด เขาก็เหมือนจะชอบแต่ไม่เคยมายุ่งเกินกว่านี้เลย ไม่ได้มาคุยหรืออะไรกันเลยสักนิด ส่วนเราเอง ก็ไม่กล้าเข้าข้างตัวเองอยู่ดีว่าเขาจะชอบเราบ้าง คิดว่าเขาคงเล่นๆแหละ คงไม่มาชอบคนอย่างเรา คิดไปเองเก่ง เพราะเขาก็มีแฟนแล้ว (เรื่องเขากับแฟนเราขอข้ามรายละเอียดทั้งหมด จริงๆเราก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง)
จนเราเรียนจบ ก็คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละ เรื่องคงจบๆกันไปสักที แต่ … ไม่ค่ะ แม้จะจบไปแล้ว บางทีเราก็บังเอิญเจอกันทั้งที่ไม่น่าจะเจอกันได้ ที่ที่คนเยอะมาก ไม่ควรเจออยู่ดีดีโผล่มาเดินข้างๆ บางทีนั่งรถกลับบ้านพร้อมกันและกลับมากรุงเทพพร้อมกันอีก บางทีเราเจอเขาเขาอาจจะไม่เห็นเราก็มี แต่ว่าก็บังเอิญอยู่เรื่อยๆ แบบพอเลิกคิดถึง เอ้า เจออีกแล้ว ชั้นต้องไปนับหนึ่งใหม่อีกแล้ว