อยากขอความเห็นครับ ผมไม่รู้จะคุยกับใครเพื่อนก็ไม่มี พ่อไม่มี ส่วนแม่ก็โดนแกล้งให้ไปอยู่บ้านฟรีแถวคลองเปรม ตรงข้ามการไฟฟ้า
เรื่องเกิดตั่งแต่ผม 14 อยู่คนเดียวมาตั่งแต่นั้น ตอนนี้ผม 20 ผมไม่ได้เรียน ผมไม่ได้โง่ แต่ที่ไม่เรียนเพราะรู้สึกว่าคนสอนมันโง่กว่าผม เสียเวลา
ผมหาความรู้ข้างนอกด้วยตัวเอง เลยทำให้ไม่มีเพื่อนสักเท่าไหร่ เพราะวัยเดียวกันยังเที่ยว กินเหล้า ผมรู้สึกว่ามันไร้สาระ
ชีวิตกำลังไปได้ดีมีแผนธุรกิจหลายอย่าง ที่บ้านพอมีทุนอยู่แล้ว ฝันอยากจะรวยอยากมีหลักร้อยหลักพันแบบเป็นธุรกิจขาวๆที่สามารถบอกคนทั่วไปได้ว่า เราทำอันนี้ บ้านผมทำเรื่องเทาๆมาตลอดก้ำกึ่งระหว่างผิดกับถูก ต้องคอยหลบๆซ่อนๆ พูดกะใครก็ไม่ได้ ผมเบื่อมันมากเลยอยากทำอะไรที่คนธรรมดาๆเขาทำกัน ส่วนจะว่าพวกผมเป็นคนไม่ดีมั้ยนั่นก็แล้วแต่คน เพราะบางอย่างมันไม่ควรผิดกฏหมาย
แต่วันนึงมีจดหมายจากแบ้งค์ส่งมาทวงค่างวดที่บ้าน
ผมก็งงว่าอะไร บ้านแม่เราซื้อสด ( แต่เอาเป็นชื่อญาติคนนี้ที่โกงไปนะครับ เพราะก็บอกตรงๆว่าแม่ผมติดแบล็คลิส เอาเป็นชื่อตัวเองไม่ได้จะโดนยึดอะไรสักอย่าง )
สรุปคือเขาเอาบ้านไปจำนอง สมุดบัญชีเงินฝาก Atm สร้อยทอง แหวน นาฬิกา รถ ของแม่ผมเขาปลอมลายเซ็นต์,แอบกด,แอบเอาไปขาย บอกตรงๆว่าไม่รู้ตัว
เพราะเลี้ยงผมมาตั่งแต่เด็ก และเอกสารทุกอย่างเก็บอยู่ในห้องนอนแม่ผม ผมไม่ยุ่งอยู่แล้ว ตอนนั้นเขามาบ้าน ผมก็นึกว่าแค่มาหา รวมกันหมดนั่นหลักสิบ
พอผมไปทวง บอกว่าแม่ผมจะฟ้องนะ เขานักเลงตอบกลับมาว่ามิงไม่มีสิทธิ์ แม่มิงโง่เอาเป็นชื่อกูอย่ามาพูดกับกูแบบนี้ เดี๋ยวจะโดนกระทืบ...
ผมไม่ได้กลัวนะ เขาต่างหากที่จะโดนผมกระทืบ แต่ผมช็อคว่าแม้คนที่เลี้ยงเรามาแต่เด็ก เราเรียกเขาลุง ตัวเราแม่เราไว้ใจเขา ไปไหนกินข้าวก็เลี้ยง ตังก็ให้ แต่เขาโกงเราแล้วยังพูดกับเราแบบนี้หรอ ... มันใช่อ่อวะ
หนักกว่านั้นแม่ผมก็ด่าผมว่ามิงทำไมไม่ดูให้เขามาเอาไปได้ยังไง ทะเลาะกันอีก ผมปลงมากๆตอนนี้ ผมไม่อยากได้คืนแล้ว
จากเคยอยู่สุขสบายมีพร้อม ผมต้องขึ้นรถเมล์ ผมขึ้นไม่เป็นไม่เคยขึ้น บางครั้งก็เจอคนเก็บตังตะคอกเสียงใส่ พูดไม่ดีใส่
ตอนนี้ผมละทิ้งทุกอย่างได้แล้ว คิดว่าอยากจะไปเริ่มใหม่ที่อเมริกา ไปเป็นทหารที่นั่นใช้ชีวิตโลดโผน ไปในที่ๆอยากไป ไม่ต้องคิดเรื่องครอบครัวเหมือนคนอื่นๆ เพราะขนาดญาติเรายังทำกับเราแบบนี้ คงไม่มีคนแปลกหน้าที่ไหนที่รักเราจริงหรอก อีกอย่างประเทศไทยก็คงไม่เหมาะกับผม ผมต่างจากคนไทยทุกอย่าง ความคิด การใช้ชีวิต แม้กระทั่งอาหารการกิน และผมถูกชะตากับประเทศนั้น ผู้คน สถานที่ สภาพอากาศ ความเท่าเทียม ไทยต้องมีเงินถึงจะอยู่สุขสบาย
ผมอยากทิ้งทุกอย่างแม้กระทั่งแม่ตัวเอง แต่จะคอยดูอยู่ห่างๆเพราะเขาก็มีแฟนใหม่ มีครอบครัวแฟนเขาอยู่แล้ว ส่วนเรื่องที่โดนโกงไปก็ไปเคลียร์กันเอาเอง ไม่รู้ว่าผมคิดถูกหรือผิดครับ
โดนญาติที่เลี้ยงมาตั่งแต่เด็กๆโกงไปหลักสิบล้าน จะทำยังไงกันครับ
เรื่องเกิดตั่งแต่ผม 14 อยู่คนเดียวมาตั่งแต่นั้น ตอนนี้ผม 20 ผมไม่ได้เรียน ผมไม่ได้โง่ แต่ที่ไม่เรียนเพราะรู้สึกว่าคนสอนมันโง่กว่าผม เสียเวลา
ผมหาความรู้ข้างนอกด้วยตัวเอง เลยทำให้ไม่มีเพื่อนสักเท่าไหร่ เพราะวัยเดียวกันยังเที่ยว กินเหล้า ผมรู้สึกว่ามันไร้สาระ
ชีวิตกำลังไปได้ดีมีแผนธุรกิจหลายอย่าง ที่บ้านพอมีทุนอยู่แล้ว ฝันอยากจะรวยอยากมีหลักร้อยหลักพันแบบเป็นธุรกิจขาวๆที่สามารถบอกคนทั่วไปได้ว่า เราทำอันนี้ บ้านผมทำเรื่องเทาๆมาตลอดก้ำกึ่งระหว่างผิดกับถูก ต้องคอยหลบๆซ่อนๆ พูดกะใครก็ไม่ได้ ผมเบื่อมันมากเลยอยากทำอะไรที่คนธรรมดาๆเขาทำกัน ส่วนจะว่าพวกผมเป็นคนไม่ดีมั้ยนั่นก็แล้วแต่คน เพราะบางอย่างมันไม่ควรผิดกฏหมาย
แต่วันนึงมีจดหมายจากแบ้งค์ส่งมาทวงค่างวดที่บ้าน
ผมก็งงว่าอะไร บ้านแม่เราซื้อสด ( แต่เอาเป็นชื่อญาติคนนี้ที่โกงไปนะครับ เพราะก็บอกตรงๆว่าแม่ผมติดแบล็คลิส เอาเป็นชื่อตัวเองไม่ได้จะโดนยึดอะไรสักอย่าง )
สรุปคือเขาเอาบ้านไปจำนอง สมุดบัญชีเงินฝาก Atm สร้อยทอง แหวน นาฬิกา รถ ของแม่ผมเขาปลอมลายเซ็นต์,แอบกด,แอบเอาไปขาย บอกตรงๆว่าไม่รู้ตัว
เพราะเลี้ยงผมมาตั่งแต่เด็ก และเอกสารทุกอย่างเก็บอยู่ในห้องนอนแม่ผม ผมไม่ยุ่งอยู่แล้ว ตอนนั้นเขามาบ้าน ผมก็นึกว่าแค่มาหา รวมกันหมดนั่นหลักสิบ
พอผมไปทวง บอกว่าแม่ผมจะฟ้องนะ เขานักเลงตอบกลับมาว่ามิงไม่มีสิทธิ์ แม่มิงโง่เอาเป็นชื่อกูอย่ามาพูดกับกูแบบนี้ เดี๋ยวจะโดนกระทืบ...
ผมไม่ได้กลัวนะ เขาต่างหากที่จะโดนผมกระทืบ แต่ผมช็อคว่าแม้คนที่เลี้ยงเรามาแต่เด็ก เราเรียกเขาลุง ตัวเราแม่เราไว้ใจเขา ไปไหนกินข้าวก็เลี้ยง ตังก็ให้ แต่เขาโกงเราแล้วยังพูดกับเราแบบนี้หรอ ... มันใช่อ่อวะ
หนักกว่านั้นแม่ผมก็ด่าผมว่ามิงทำไมไม่ดูให้เขามาเอาไปได้ยังไง ทะเลาะกันอีก ผมปลงมากๆตอนนี้ ผมไม่อยากได้คืนแล้ว
จากเคยอยู่สุขสบายมีพร้อม ผมต้องขึ้นรถเมล์ ผมขึ้นไม่เป็นไม่เคยขึ้น บางครั้งก็เจอคนเก็บตังตะคอกเสียงใส่ พูดไม่ดีใส่
ตอนนี้ผมละทิ้งทุกอย่างได้แล้ว คิดว่าอยากจะไปเริ่มใหม่ที่อเมริกา ไปเป็นทหารที่นั่นใช้ชีวิตโลดโผน ไปในที่ๆอยากไป ไม่ต้องคิดเรื่องครอบครัวเหมือนคนอื่นๆ เพราะขนาดญาติเรายังทำกับเราแบบนี้ คงไม่มีคนแปลกหน้าที่ไหนที่รักเราจริงหรอก อีกอย่างประเทศไทยก็คงไม่เหมาะกับผม ผมต่างจากคนไทยทุกอย่าง ความคิด การใช้ชีวิต แม้กระทั่งอาหารการกิน และผมถูกชะตากับประเทศนั้น ผู้คน สถานที่ สภาพอากาศ ความเท่าเทียม ไทยต้องมีเงินถึงจะอยู่สุขสบาย
ผมอยากทิ้งทุกอย่างแม้กระทั่งแม่ตัวเอง แต่จะคอยดูอยู่ห่างๆเพราะเขาก็มีแฟนใหม่ มีครอบครัวแฟนเขาอยู่แล้ว ส่วนเรื่องที่โดนโกงไปก็ไปเคลียร์กันเอาเอง ไม่รู้ว่าผมคิดถูกหรือผิดครับ