หล่อนได้รับการดูแลอย่างดีจากแมรี่และพยาบาลคนอื่น มื้อเย็นแมรี่ก็นำอาหารมาให้หล่อนพร้อมกับเสื้อผ้า หล่อนใช้ห้องน้ำรวมชั้นล่างในการชำระล้างร่างกาย หลังจากนั้นก็กลับมานอนที่เตียงเดิม แมรี่เข้ามาเยี่ยมหล่อนอีกครั้ง
“คืนนี้พักผ่อนมาก ๆ นะคะ ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น”
หล่อนอยากจะพูดในสิ่งที่หล่อนอยากพูดมานาน
“รบกวนแจ้งคุณหมอด้วยนะคะว่าดิฉันมีเงินพอที่จะจ่าย ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น”
หล่อนกลัวมากที่จะพูดเรื่องนี้ เกรงจะเสียมารยาท แต่ก็ได้พูดออกไปแล้ว
“ถ้าดิฉันพูดอะไรผิดไป ต้องขออภัยด้วยนะคะ”
“อย่ากังวลไปเลยค่ะ” แมรี่ยิ้มก่อนจะเดินจากไป
คืนนั้นหล่อนหลับอย่างเป็นสุข ไม่ได้กังวลสิ่งใด ถึงแม้จะคิดถึงชานนท์บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับเครียด เพียงแต่หล่อนสงสัยว่าทำไมป้าถึงไม่มารับหล่อน เป็นไปไม่ได้ที่คนแถวนี้จะไม่เห็นรถของป้าเลย หรือว่าป้ากับตาดิลกนั่นไม่ได้มารับหล่อนจริง ๆ เรื่องนี้หล่อนยังคาใจอยู่ และก็ยังงง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
รุ่งเช้าหลังจากทำธุระและกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว แมรี่พาหล่อนไปยังห้องตรวจอีกครั้ง คราวนี้หล่อนจะได้พบกับหมอหลังจากเมื่อวานนี้หล่อนได้พบกับนักสังคมสงเคราะห์ไปแล้ว เมื่อหมอเข้ามาในห้อง หล่อนอดไม่ได้ที่จะอ่านชื่อของหมอบนอกเสื้อ หล่อนจึงทราบว่าหมอชื่อปีเตอร์
“สวัสดีครับคุณลิเดีย” หมอทักทายอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ”
หมอพลิกแฟ้มที่นักสังคมสงเคราะห์ได้ซักประวัติหล่อน เขาอ่านทวนหลายครั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเหตุการณ์สามวันที่คฤหาสน์มันเดอร์เลย์
“เท่าที่คุณให้รายละเอียดมาคุณคิดว่าเหตุการณ์ที่มันเดอร์เลย์มันแปลกไหมครับ”
“เออะ ... “ หล่อนอยากจะพูดหลายอย่าง แต่คงต้องค่อย ๆ เรียบเรียง
“ดิฉันก็ว่ามันแปลกหลายเรื่องค่ะ เหมือนกับว่าดิฉันอาการหนักมากที่หลอนได้ถึงขนาดนั้น แต่ดิฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการขนาดนั้นค่ะ มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย"
หมอนิ่งไปนิดก่อนจะถามต่อว่า “อะไรที่คุณคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ครับ”
“อืม หลายอย่างค่ะ แต่ที่ดิฉันติดใจคือไม่แน่ใจว่าใครคือภาพหลอนกันแน่ระหว่างป้ากับชานนท์ หรือพวกเขามีตัวตนทั้งคู่และรวมหัวกันแกล้งดิฉัน แต่ดิฉันก็หาเหตุผลไม่ได้ว่าพวกเขาจะทำอย่างนั้นทำไม”
“เอาเป็นว่าอย่างแรกที่คุณสงสัยคือใครคือภาพหลอนกันแน่ใช่ไหมครับ” หมอถามย้ำอีกครั้ง
“ค่ะ ดิฉันสงสัยเรื่องนี้มากค่ะ” หล่อนตอบอย่างชัดเจน
หมอเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “แล้วถ้าทั้งหมดเป็นภาพหลอนล่ะ”
หล่อนมีสีหน้าสงสัยเป็นอย่างมาก “ทุกคนเลยเหรอคะ ไม่น่าเป็นไปได้ที่ทุกคนจะเป็นภาพหลอนหมด เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ”
“มันอาจจะเป็นมากกว่าที่คุณคิดก็ได้นะครับ”
“มากกว่าที่ดิฉันคิด หมอต้องการจะบอกอะไรคะ” หล่อนรู้สึกตกใจมากที่หมอพูดไปในทำนองนั้น หล่อนจึงถามย้ำอีกครั้ง
“สิ่งที่หมอพยายามจะบอกดิฉันคืออะไรคะ”
หมอนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบว่า
“ตลอดสามวันที่คุณเล่ามา ผมคิดว่าคุณหลอนไปเอง มันไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องจริงเลย”
หล่อนนิ่งอึ้งไปชั่วครู่
“ทำไม ... ทำไมหมอถึงได้วินิจฉัยอย่างนั้นล่ะคะ มันออกจะมากไปหน่อยที่หมอจะมาสรุปว่าตลอดสามวันนั้นดิฉันหลอนไปเอง และทุกคนที่ดิฉันพบไม่มีตัวตนเลย มันเป็นอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”
“มันไม่ใช่แค่นั้นครับ”
“เอ๊ะ ยังมีอะไรอีกคะ”
หมอนิ่งอีกครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า
“ถนนเส้นที่คุณระบุมาตลอดเส้น ไม่มีคฤหาสน์ที่ชื่อว่ามันเดอร์เลย์อยู่เลยครับ”
โปรดติดตามตอนต่อไป
The Hospital ( Maxim de Winter at Manderley ภาค 2 ) บทที่ 2
“คืนนี้พักผ่อนมาก ๆ นะคะ ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น”
หล่อนอยากจะพูดในสิ่งที่หล่อนอยากพูดมานาน
“รบกวนแจ้งคุณหมอด้วยนะคะว่าดิฉันมีเงินพอที่จะจ่าย ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น”
หล่อนกลัวมากที่จะพูดเรื่องนี้ เกรงจะเสียมารยาท แต่ก็ได้พูดออกไปแล้ว
“ถ้าดิฉันพูดอะไรผิดไป ต้องขออภัยด้วยนะคะ”
“อย่ากังวลไปเลยค่ะ” แมรี่ยิ้มก่อนจะเดินจากไป
คืนนั้นหล่อนหลับอย่างเป็นสุข ไม่ได้กังวลสิ่งใด ถึงแม้จะคิดถึงชานนท์บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับเครียด เพียงแต่หล่อนสงสัยว่าทำไมป้าถึงไม่มารับหล่อน เป็นไปไม่ได้ที่คนแถวนี้จะไม่เห็นรถของป้าเลย หรือว่าป้ากับตาดิลกนั่นไม่ได้มารับหล่อนจริง ๆ เรื่องนี้หล่อนยังคาใจอยู่ และก็ยังงง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
รุ่งเช้าหลังจากทำธุระและกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว แมรี่พาหล่อนไปยังห้องตรวจอีกครั้ง คราวนี้หล่อนจะได้พบกับหมอหลังจากเมื่อวานนี้หล่อนได้พบกับนักสังคมสงเคราะห์ไปแล้ว เมื่อหมอเข้ามาในห้อง หล่อนอดไม่ได้ที่จะอ่านชื่อของหมอบนอกเสื้อ หล่อนจึงทราบว่าหมอชื่อปีเตอร์
“สวัสดีครับคุณลิเดีย” หมอทักทายอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ”
หมอพลิกแฟ้มที่นักสังคมสงเคราะห์ได้ซักประวัติหล่อน เขาอ่านทวนหลายครั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเหตุการณ์สามวันที่คฤหาสน์มันเดอร์เลย์
“เท่าที่คุณให้รายละเอียดมาคุณคิดว่าเหตุการณ์ที่มันเดอร์เลย์มันแปลกไหมครับ”
“เออะ ... “ หล่อนอยากจะพูดหลายอย่าง แต่คงต้องค่อย ๆ เรียบเรียง
“ดิฉันก็ว่ามันแปลกหลายเรื่องค่ะ เหมือนกับว่าดิฉันอาการหนักมากที่หลอนได้ถึงขนาดนั้น แต่ดิฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการขนาดนั้นค่ะ มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย"
หมอนิ่งไปนิดก่อนจะถามต่อว่า “อะไรที่คุณคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ครับ”
“อืม หลายอย่างค่ะ แต่ที่ดิฉันติดใจคือไม่แน่ใจว่าใครคือภาพหลอนกันแน่ระหว่างป้ากับชานนท์ หรือพวกเขามีตัวตนทั้งคู่และรวมหัวกันแกล้งดิฉัน แต่ดิฉันก็หาเหตุผลไม่ได้ว่าพวกเขาจะทำอย่างนั้นทำไม”
“เอาเป็นว่าอย่างแรกที่คุณสงสัยคือใครคือภาพหลอนกันแน่ใช่ไหมครับ” หมอถามย้ำอีกครั้ง
“ค่ะ ดิฉันสงสัยเรื่องนี้มากค่ะ” หล่อนตอบอย่างชัดเจน
หมอเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “แล้วถ้าทั้งหมดเป็นภาพหลอนล่ะ”
หล่อนมีสีหน้าสงสัยเป็นอย่างมาก “ทุกคนเลยเหรอคะ ไม่น่าเป็นไปได้ที่ทุกคนจะเป็นภาพหลอนหมด เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ”
“มันอาจจะเป็นมากกว่าที่คุณคิดก็ได้นะครับ”
“มากกว่าที่ดิฉันคิด หมอต้องการจะบอกอะไรคะ” หล่อนรู้สึกตกใจมากที่หมอพูดไปในทำนองนั้น หล่อนจึงถามย้ำอีกครั้ง
“สิ่งที่หมอพยายามจะบอกดิฉันคืออะไรคะ”
หมอนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบว่า
“ตลอดสามวันที่คุณเล่ามา ผมคิดว่าคุณหลอนไปเอง มันไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องจริงเลย”
หล่อนนิ่งอึ้งไปชั่วครู่
“ทำไม ... ทำไมหมอถึงได้วินิจฉัยอย่างนั้นล่ะคะ มันออกจะมากไปหน่อยที่หมอจะมาสรุปว่าตลอดสามวันนั้นดิฉันหลอนไปเอง และทุกคนที่ดิฉันพบไม่มีตัวตนเลย มันเป็นอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”
“มันไม่ใช่แค่นั้นครับ”
“เอ๊ะ ยังมีอะไรอีกคะ”
หมอนิ่งอีกครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า
“ถนนเส้นที่คุณระบุมาตลอดเส้น ไม่มีคฤหาสน์ที่ชื่อว่ามันเดอร์เลย์อยู่เลยครับ”
โปรดติดตามตอนต่อไป