ครั้งนึงเราเคยเป็นเด็กเรียน(สนแต่เรียน) ไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิทๆเท่าไร(แต่เพื่อนคุยก็มีเยอะนะ) พอขึ้นมาป.6 เราก็สนิทกับเด็กใหม่ที่อ่านการ์ตูนญี่ปุ่น ลายเส้นก็สวยดีนะ เนื้อเรื่องก็น่าสนใจ เราเลยเริ่มสนิทกับเด็กคนนั้นผ่านหนังสือ ต่อมานางก็แนะนำ’อนิเมะ’ เราไม่รู้จักว่ามันคือไร5555 เลยลองไปหาดู เรื่องแรกที่ดูคือ’Reborn’ จำได้ว่ามันเป็นสีสรรค์ของชีวิตตอนนั้น พวกเราเลยสนิทกันมากกว่าเดิมเพราะนางก็ดูเหมือนกัน แต่เพื่อนในห้องมาบอกว่า ทำไมไปคบกับคนแบบนั้นล่ะ เราก็แบบ..คนแบบไหน? แบบที่อ่านการ์ตูนดูอนิเมะอะนะ?? เราก็ไม่สนใจหรอกเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาคนพวกนี้เข้าหาเราเพราะหวังคะแนน แต่เด็กใหม่ไม่ใช่ไง เราเริ่มมีเพื่อนสนิทมากขึ้นเรื่อยๆ(พวกเดียวกันนั้นแหล่ะค่ะ555) ประมาณ5-6คน แต่แล้วพอเริ่มเข้าม.ต้น ทำให้มุมมองเรากว้างขึ้นอีก เพื่อนในห้องไม่คุยกับเรา เราก็ไม่สนเท่าไรหรอก เพราะถ้าเขาไม่สนใจงานกลุ่มที่กำลังทำก็คือเขาไม่สนใจคะแนน เราก็เรียนของเรา เล่นของเรา การใช้ชีวิตไม่มีผลต่อคะแนนสอบเพราะเราแยกแยะได้ แต่เพื่อนหลายคนตัดสินเราเพียงเพราะเราทำในสิ่งที่แตกต่าง ทำในสิ่งที่นอกกรอบความคิดเขา ตลกดีไหม5555 ตอนนี้อยู่ม.6แล้ว ย้อนกลับมามองอดีต เราว่าอดีตเราน่าจำกว่าความเฟคของกลุ่มใหญ่ในห้องอีก ไม่รู้นะว่าจะรู้กันรึเปล่า แต่คนนอกดูแล้วมันแปลกนะ ลับหลังนินทา ต่อหน้ากอดกัน โลกนี้มีเส้นทางให้เลือกเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องไปแบ่งแยกคนอื่นเขาออกเพียงแค่เขาเป็นคนประหลาด ไม่ลองคบคนประหลาดพวกนั้นดูล่ะ คุณจะรู้ว่าโลกสร้างตัวเลือกใหม่ให้คุณเสมอ ส่วนโอตาคุคนไหนที่โดนเพื่อนในห้องเกลียดนะ ไม่ต้องห่วงเลยเขาเพียงแค่อยากทำลายความชอบของคุณ คุณจะเลือกแคร์สิ่งไหนมากกว่ากันระหว่างความชอบที่ไม่มีผลกระทบอะไรกับใคร กับ จอมทำลาย5555555
เคยทดลองเป็นโอตาคุ สุดท้ายเพื่อนไม่คบ5555