จริงๆรู้มานานแล้วว่านิสัยของตัวเองไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ยิ่งกับคนที่สนิทด้วยเรียกได้ว่านิสัยแย่เลยก็ว่าได้คนที่ไม่ได้สนิทด้วยก็จะคิดว่าเราเป็นคนที่โอเคไม่แย่ขนาดนั้นแต่กับคนที่สนิทด้วยจะชอบเผลอพูดหรือทำให้เขารู้สึกแย่ เรารับรู้ว่านิสัยตรงไหนที่ควรเปลี่ยนก็พยายามปรับเปลี่ยนเปลี่ยนคำพูดให้มันดีเปลี่ยนความคิดการกระทำแต่พอผ่านไปสักพักก็ชอบเผลอทำสันดานแย่ๆออกมาบวกกับเป็นคนคิดมากด้วยทำให้อะไรๆดูแย่ลงไปหมดตัดสินใจอะไรก็ผิดทำให้เพื่อนดูไม่พอใจ ตอนนี้เลยรู้สึกว่าทุกคนไม่ชอบเรา เหมือนเขาก็มีความสุขกันดีแม้ไม่ได้มีเราเป็นเพื่อน ไม่อยากคิดมากแต่ในกลุ่มเขาดูคุยกันสนุกมากแต่พอเราเริ่มเข้าไปคุยด้วยมันก็ดูเงียบๆลง ไม่รู้ว่าเราควรถอยออกมาดีมั้ยยังไงก็แยกย้ายกันแล้ว

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ตอนนี้มีความรู้สึกเกลียดตัวเอง โกรธที่ยังทำตัวแบบนี้ โมโหที่ปรับปรุงตัวไม่ได้สักที พยายามคิดตามที่เคยได้ยินมาว่าถ้าขนาดเรายังเกลียดตัวเองแล้วคนอื่นจะมารักเราได้ยังไงแต่มันก็ยังมีความรู้สึกนี้อยู่ แต่ไม่ได้รู้สึกตลอดเวลานะรู้สึกแค่ตอนที่ทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง

ปล.ไม่ใช่เพราะเพื่อนแน่นอน เพื่อนนิสัยดีกันมากไม่ได้เป็นคนเลวร้ายด้วย