เรื่องราวของผมคือ
ผมคบกันมาได้ไม่นานเท่าไหล่ แต่เวลาไม่ได้บอกทุกสิ่งที่เราคบกันการกระทำและความรักมากกว่าที่เราได้ให้กันและกันมันบอกทุกอย่าง ผมชอบว่าเค้าด้วยวาจาแรงๆคำพูดหยาบคลายแต่มันก็กลายเป็นเรื่องปกติของคู่ผม แต่ผมจะรู้หรือไม่ว่าที่เวลาเราทะเลาะกันผมชอบพูดจาแรงๆใส่เธอผมก็คิดทุกครั้งว่าเค้าคงต้องการคำพูดดีๆบ้าง แฟนผมเป็นคนเอาแต่ใจผมยอมเค้ามาทุกอย่างผมตามใจมาทุกอย่าง บางครั้งก็เหนื่อยคิดอยากจะอยู่คนเดียวบ่าง แต่จริงๆก็ขาดเค้าไม่ได้เหมือนกันทำได้แค่คิด ผมเป็นคนผิดคำพูดกับเขาบ่อยมากแต่ทุกครั้งผมก็ลงท้ายด้วยคำว่า ขอโทษ คำๆนี้ผมได้พูดกับเขาบ่อยมากจนมันเป็นคำพูดที่เค้าฟังแล้วเย็นชาไปแล้ว ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันเขามักจะบอกเลิกผมตลอดให้ตายซิแค่ทะเลาะทำไมต้องเลิกด้วยจากทะเลาะเรื่องเล็กผมก็ชอบจุดไฟให้มันเป็นเรื่องใหญ่ เราอยู่ด้วยกันผมไม่ค่อยแสดงความรักเพราะผมคิดว่าเราก็อยู่ด้วยกันแบบนี้อยู่แล้ว เขาคงคิดกับกับผมว่าผมไม่เอาใจใส่สนใจแต่อย่างอื่น เขาเป็นคนดีเวลาผมไม่มีตังเขาจะออกตัวมาช่วยผมแทนพ่อแม่ผมตลอด แต่ผมไม่ต้องการอะไรจากเค้า แต่ก็ขัดเขาไม่ได้ ทุกครั้งที่ผมแย่เขาช่วยผมตลอด แต่ผลที่ได้ของเค้าคือผมไม่ขอบคุณไม่มีอะไรตอบแทนเลย คือทะเลาะกันบ่อยมาก จนผมอยากพูดความในใจให้เค้าฟัง แต่ดันคือเราเลิกกันแล้ว ผมเคยเลิกกับแกมารอบนึงรอบนั้นคือเลิกกันไม่ถึงเดือนแต่เวลามันนานทำไห้ผมอยู่คนเดียวเลิกกันห่างกัน1เดือนผมตามตื้อยื้อเธอตลอดสุดท้ายก็ได้มา แต่รอบนี้เธอเลิกกับผมไม่ไช่1เดือนแล้วมัรมากกว่านั้นแล้วผมทำยังไงแกก็ไม่ยอมคุย ผมไม่ไช่คนที่เขาจากไปแล้วมาขอโทษทีหลัง ผมทำผิดคือผมจะยอมรับตลอด แต่คือผมอยากได้เธอกลับมา คือผมคิดว่าเขามีคนใหม่แล้ว แล้วผมยังว่างเปล่าแต่ผมยังอยากได้เธอคืนมาผมจะรอเธอหรือควรทำยังไงดีครับ ขอคำตอบหน่อยครับ จะว่าจะด่าก็ได้ครับผมไม่ว่าคนอ่านคนคอมเม้นถือว่าเป็นบทเรียนที่เจ็บที่สุดในตัวผม