แม่รักน้องเกินไปหรือเปล่า ? หรือแค่คิดไปเอง

เราน้อยใจแม่มากเลย แบบมากๆๆๆ
เรื่องมีอยู่ว่า ที่บ้านเราปลั๊กไฟเสียคือแต่ละห้องจะมีปลั๊กไฟเป็นของตัวเอง ซึ่งของแม่กับของน้องมันเสียเพราะมันช็อต แล้วก็ไม่ได้ไปซื้อเพราะร้านปิดหมดแล้ว เราก็ใช้ของเราปกติ แล้วต้องตื่นมาตอนตี 4 เพราะน้องเรามันมาเคาะประตูเพื่อที่จะเอาปลั๊กไปชาร์จโทรศัพท์ คือน้องเราพึ่งกลับบ้านมา(ออกไปเล่นกับเพื่อน กลับบ้านตี 4 ) ด้วยความที่เราแบบงัวเงีย แบบกำลังหลับสบายเราเลยตอบไปว่าไม่ให้ แล้วน้องเรามันก็โวยวาย(คือกูจะเล่นให้ได้)เราไม่อยากให้เพราะแม่เราสั่งห้ามเล่น เราเคยโดนแม่ด่า เราเปิดดูหนังไว้มันก็เล่นไปเลื่อยๆ แม่เราออกมาเข้าห้องน้ำเห็นแสงไฟในห้องเรา  เวลาเดี๋ยวกันเลย ตี4  (นี่เราเป็นอะไรกับตี4วะ) แม่ด่าเราแบบคำหยาบ แบบแรงมากเท่าที่ลูกคนหนึ่งจะรับไม่ได้ เราแบบนอนร้องไห้ เราไม่เถียงเพราะงงว่าทำไมโดนด่า คือด่านานมาก เราเลยตัดสินใจปั่นจักรยานไปนอนกับยาย บ้านเรากับบ้านยายห่างกัน 300เมตรได้มั้ง คือหมาไล่เราแบบ10ตัวหรือ11ตัว(แต่ละบ้านก็เลี้ยงหมาเยอะเกิน เราแอบปั่นลงไปเงียบๆ ไม่เงียบตรงเสียงหมาเห่าหมาไล่นี่แหละ ทั้งอยากขำทั้งอยากร้องไห้ ตี4 มาได้ไงยัง งง เข้าเรื่องน้องเราต่อหลังจากที่น้องเรามันโวยวาย แม่ตื่นมาเคาะประตูห้องเราบอกให้เอาปลั๊กให้น้อง เราเลยโมโหไปด้วยความน้อยใจที่ว่า ทำไมให้น้องนอนเล่นโทรศัพท์ ไม่ด่า สนับสนุนอีก เราบอกเราเป็นคนซื้อมาไม่ให้ แม่ด่าเราว่าทำไมไม่รู้จักแบ่งปัน เอิ่มมมม เวลานี้ยังจะเล่นโทรศัพท์อีกทั้งที่ก็พึ่งเข้าบ้านเอง แล้วก่อนจะถึงตี4ที่ยังไม่เข้าบ้านยังเล่นไม่พออีกหรอ บ้างที่หลายคนอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระน่ะ แต่คือเราน้อยใจแม่มาก กับลูกชายคนเล็กเราเป็นพี่ทำอะไรไม่ได้ แค่หายใจยังผิด
แล้วก็มีอีกเรื่อง แม่บอกให้น้องไปซื้อผงซักฟอกถ้าจะซัก มันไม่ไป แม่เลยบอกเรา เราเลยขับรถไปซื้อมาแล้วเราก็เลยซักเสื้อผ้าเราเลย ก็เอาลงเครื่อง แล้วน้ำก็ไหลจนครึ่งถัง เสื้อผ้าเราเปียกน้ำแล้วด้วย (คือกูซักแล้วอะ) น้องเรามันเดินไปยิบเสื้อผ้าเราออกใส่ตะกร้าทั้งที่เสื้อผ้าเราชุ่มไปด้วยน้ำ เราโมโหมาก แม่ทำอะไร แม่ไม่ด่าน้อง ได้แต่บอกเราว่าให้น้องซักไป เราโมโหมาก แม่บอกหนีๆจะไปไหนก็ไป ไล่เรา แล้วเหมือนจะปลอบนิดๆ ที่ปลอบเพราะเรากำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ แบบปลอบใจแค่ให้มาอ่านหนังสือต่อแค่นั้น คือทำไมแม่ไม่ว่าไม่ด่าน้องเลย
เรารู้ว่าเราเป็นพี่ แต่น้องเรามันอายุจะ17  อยู่แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเลยนะ น้องทำผิดเราจะโดนตีคูณ2จากน้อง ถึงเราจะไม่ได้ทำก็ช่าง แบบเรื่องเล็กๆน้อยๆเราจะโดนด่าตลอด อย่างน้องเราจะดื่อแค่ไหนก็ไม่โดนด่า ยกตัวอย่างเช่นมีเรื่อง ขับรถไปต่อยคนอื่น เหตุผลที่ว่ามองหน้า (what?) แล้วเขามาพูดกับแม่ที่บ้าน แม่เราก็จะบอกน้องแค่ว่า ทำไมทำแบบนั้นละลูก อย่าทำอีกนะ มันไม่ดี แค่นี้ ถ้าเป็นเราหนักสุดเกรดตกด่าเราบอกให้ราเลิกคบกับเพื่อนกลุ่มนี้ คือมันอยู่ที่ตัวของเราเองล้วนๆ เวลาเราถามแม่ว่าทำไมแม่ถึงรักน้องจัง คำตอบที่ได้ก็คือ เราอยู่กับพ่อนานกว่าน้อง น้องขาดความอบอุ่นพ่ออยู่กับน้องด้วยไม่นาน (พ่อเราตายตอนเราอยู่ ม.1 น้องเราอยู่ ป.3 ) อาจมีส่วนตอนพ่ออยู่ พ่อจะสนิทกับเรามากกว่า เราอยากได้อะไรก็มีแต่พ่อซื้อให้ แม่เขาไม่ค่อยใส่ใจเราเท่าไหร่ เราป่วยเป็นไข้ แม่บอกแค่ว่าให้ดูแลตัวเอง เราไปโรงบาลเองส่วนมาก น้องเราป่วยแม่ดูแลดีมาก เช็ดตัวให้ทั้งคืน ความรู้สึกเหมือนแยกลูกพ่อลูกแม่ เราเลยเป็นผู้หญิงที่ไม่อ่อนหวาน แข็งๆ ห้าวๆหน่อย เป็นคนตลกๆหน่อย แต่ในใจนี่เป็นคนอ่อนแอร์มาก คิดมากตลอด มันก็มีหลายเรื่อง แต่เราเป็นพี่ไง บ้างทีมันก็อดคิดไม่ได้ แต่แม่เขาก็รักเราแต่แค่น้อยกว่าน้องแค่นั้น มันจะมีแค่บางเรื่องที่เราไม่เข้าใจ ก็คือเรื่องการที่เราเป็นพี่ต้องยอมน้องตลอดเลยหรอ เราอึดอัด เราอยากพูด อยากระบาย เราสงสัย ถามยังไงก็ได้คำตอบเดิมว่าน้องอยู่กับพ่อไม่นานเท่าเรา เราอยากให้แม่ขยายความมากกว่านี้ รู้ว่าแม่เป็นคนเลี้ยงเรามาแต่เราแค่นอยด์เฉยๆ
ขอบคุณที่ทุกคนเผลอเข้ามาอ่านนะคะ