รุกล้ำ แล เลือนหาย
    “ภูผาสูงเสียดฟ้าจรดมหาสมุทร         ภายในสุดซ่อนกลมากนักหนา
มีสัตว์น้อยใหญ่อาศัยร่วมกันมา            เป็นบุญตาได้ผลภิรมย์จริง
    หมู่เงือกแหวกว่ายดูสวยสด            พญานกลดปีกคุยฝูงสิงฆ์
พญาคชสารพูดคุยกับฝูงลิง                พญาปลิงแหวกว่ายหนีอวนคน
    ค่อยค่อยคืบค่อยค่อยคลานรุกล้ำที่        ล้วนแล้วมีจากคนในทุกหน
ภูผาสูงเสียดฟ้าที่เคยยล                ต้องซ่อนตนจากภัยร้ายที่เข้ามา
    มหาสมุทรต้องเลื่อนลดดิ่งลงต่ำ        ย้อนย้ำภัยร้ายคนควานหา
ทั่วทั้งมหาสมุทรจรดจนชั้นฟ้า            คนเซาะหาสมบัติใช่ของตน
    คนขนขวายจากหนึ่งกลายเป็นสอง    หันประลองแย่งชิงจนสับสน
ภูผาสูงเสียดฟ้ามิได้ยล                    เป็นเพราะผลละโมบคนทำเอง”