ที่เราทำมันผิดมากเหรอคะ?

เราบอกแม่ว่า อยากให้เเม่ปล่อยบ้าง เราไปไหนมาไหนไม่ได้เลยวันหยุดต้องอยู่เเต่บ้าน เลิกเรียนปุ๊บกลับบ้านเลย ไปเที่ยวไหนกับเพื่อนที่ต้องโดนเทศน์อย่างต่ำเกือบสองชั่วโมงกว่าจะคุยกันรู้เรื่องเเล้วให้ไป เเต่พอไปเเล้วกลับมาก็โดนสวดอีกยาวยันลูกบวช เราบอกว่าปี2เราฝึกงาน อาจจะกลับดึก เเต่ไม่ใช่ทุกวัน เเม่ก็หาว่าเราโกหก ไม่เคยเชื่ออะไรที่พูดเลย เวลาเราพูดอะไร เเม่จะไปถามคนอื่นต่อตลอด ถามที่วิลัยอะไรเเบบนี้ รู้สึกเหมือนเด็กอนุบาลค่ะ เเม่คอยตามเช็ดนั่นนี่ตลอด เเล้วก็มาหาว่าทำไมเรายังไม่โต พอเราพูดทั้งหมดนี้กับเเม่ เเม่ก็บอกว่าถ้ายังคิดไม่ได้ก็ไม่ต้องคุย นี่ก็ไม่คุยกันมา3วันเเล้วค่ะ ทำไมเราต้องเข้าใจเเม่ฝ่ายเดียวด้วยคะ ทั้งๆ ที่เเม่ไม่เคยเข้าใจเราเลย ว่าการห่วงมากเกินไปเเบบนี้ มันอึดอัดเเค่ไหน