เราเป็นคนนึงที่ครอบครัวค่อนข้างเข้มงวด ไม่ให้พบเจอผู้ชาย ไม่ออกไปไหน ไม่ออกนอกลู่นอกทางจากสิ่งที่พ่อแม่เรียกว่า"เด็กดี"มาโดยตลอด วันหนึ่ง เราลองอ่านหนังสือแปลกๆที่เจอบนชั้นลอยของบ้าน มันเป็นเรื่องของผู้หญิงขายตัวคนนึง ในหนังสือเล่าไปว่าเขาขายตัวได้ยังไง ชีวิตเขาเป็นยังไงบ้าง คำถามแรกที่อยู่ในใจของเราคือ...
"ชีวิตแบบนี้จะมีสิ่งที่เรียกว่า"ความสุข"มั้ยนะ?"
ส่วนคำถามที่สองคือ "เซ็กส์รู้สึกยังไงบ้างนะ?" และคำถามที่สามคือ"คนทั่วไปเขาเป็นแบบนี้กันรึเปล่านะ?" ตอนแรกเราก็ไม่ได้อะไร เพราะช่วงนั้นยังไม่มีโทรศัพท์ และเราเองก็เป็นคนไม่มีเพื่อน แต่ตอนนั้นก็ยังคิดว่า"คนทั่วไปเขาก็คงจะไม่มีเพื่อนละมั้ง?" เราไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่ายิ้มคืออะไร ต้องยิ้มเมื่อไหร่ถึงจะดี ต้องทำอะไรคนอื่นถึงจะยิ้มได้
แล้วก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราเริ่มสังเกตุพฤติกรรมคนอื่นรอบข้าง และเลียนแบบ ทั้งท่าทาง สีหน้า คำพูด และนิสัย เพราะไม่รู้ว่าจะแสดงออกยังไงดี ไม่รู้ว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่นแล้วต้องทำยังไงถึงจะดี และช่วงนั้นสิ่งที่ได้เรียนรู้อีกก็มีอยู่สองอย่าง"คนดีคือคนที่สังคมยอมรับ"กับ"เป็นคนดีใครๆก็ชอบ" เราจึงลองค้นหาในเน็ตว่าการเป็น"คนดี"คือการไม่หยิบฉวยของคนอื่น การพูดจาดี การรับฟังปัญหาคนอื่น การไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน และการช่วยเหลือคนรอบข้าง จึงจะเรียกว่า"คนดี"ได้
เราจึงลองทำสิ่งที่เรียกว่า"คนดี"พร้อมกับการ"เลียนแบบ"พฤติกรรมคนอื่นไปด้วย เพราะเชื่อว่ามันจะทำให้เราได้รับรู้ความรู้สึกของการเป็นคนจริงๆซะที เพราะถ้าเป็นคนแล้ว เราก็จะถูกสังคมยอมรับ และมีเพื่อนมากมาย แต่สุดท้าย เรากลับทำไม่ได้ เป็นได้ก็แค่ตัววุ่นวายของเขาเท่านั้น ในตอนนั้นเราจึงมีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย รู้สึกเศร้าเพราะหาทางออกไม่เจอ เลียนแบบพฤติกรรมคนอื่นก็แล้ว พยายามเป็นคนดีก็แล้ว ทำไมถึงยังไม่รู้สึกว่าเหมือนคนอื่นอีกนะ เราเริ่มสงสัยว่าเราเป็นบ้าหรือโรคจิต หรือเป็นซึมเศร้ารึเปล่า แต่ในใจก็คิดว่าไม่มีทางเป็นหรอก แล้วขืนเป็นก็จะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียเปล่าๆ
ช่วงนี้ เราหูแว่วและคิดร้ายมากเลยค่ะ เช่นว่าบางทีเดินๆอยู่ได้ยินคนว่า"อีบ้า"มั่งล่ะ"โง่"บ้างล่ะ"น่าเกลียด"บ้างล่ะ หรือบางทีเห็นเขาคุยอะไรกันแล้วขำคิดคัก ในใจก็คิดว่าเขาต้องนินทาเราแน่นอน ทำไมถึงไม่มีใครยอมรับเรากันคะ เราทำอะไรพลาดไปหรอ เราอยากเป็นเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับเป็นไม่ได้ ทั้งๆที่พยายามเป็นคนดี ช่วยเหลือคนอื่น ก็ยังเป็นคนไม่ได้อีก ต้องทำยังไง ต้องเลียนแบบใคร ต้องรู้เรื่องอะไรอีกจึงจะเรียกว่าคนได้คะ?? เราอยากเป็นคน ต้องทำยังไงบ้างคะ? ไม่ว่าจะคิดยังไงต่อให้เลียนแบบมากแค่ไหนเราก็ไม่เข้าใจพฤติกรรมคนอื่นสักที ตอนนี้เราหมดหนทางแล้วค่ะ
ทางตันหมด ไปไหนก็ไม่ได้ ทั้งปวดหัวทั้งเครียด
สิ่งที่เรียกว่า"คน"มันเป็นกันยังไงหรอคะ?
"ชีวิตแบบนี้จะมีสิ่งที่เรียกว่า"ความสุข"มั้ยนะ?"
ส่วนคำถามที่สองคือ "เซ็กส์รู้สึกยังไงบ้างนะ?" และคำถามที่สามคือ"คนทั่วไปเขาเป็นแบบนี้กันรึเปล่านะ?" ตอนแรกเราก็ไม่ได้อะไร เพราะช่วงนั้นยังไม่มีโทรศัพท์ และเราเองก็เป็นคนไม่มีเพื่อน แต่ตอนนั้นก็ยังคิดว่า"คนทั่วไปเขาก็คงจะไม่มีเพื่อนละมั้ง?" เราไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่ายิ้มคืออะไร ต้องยิ้มเมื่อไหร่ถึงจะดี ต้องทำอะไรคนอื่นถึงจะยิ้มได้
แล้วก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราเริ่มสังเกตุพฤติกรรมคนอื่นรอบข้าง และเลียนแบบ ทั้งท่าทาง สีหน้า คำพูด และนิสัย เพราะไม่รู้ว่าจะแสดงออกยังไงดี ไม่รู้ว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่นแล้วต้องทำยังไงถึงจะดี และช่วงนั้นสิ่งที่ได้เรียนรู้อีกก็มีอยู่สองอย่าง"คนดีคือคนที่สังคมยอมรับ"กับ"เป็นคนดีใครๆก็ชอบ" เราจึงลองค้นหาในเน็ตว่าการเป็น"คนดี"คือการไม่หยิบฉวยของคนอื่น การพูดจาดี การรับฟังปัญหาคนอื่น การไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน และการช่วยเหลือคนรอบข้าง จึงจะเรียกว่า"คนดี"ได้
เราจึงลองทำสิ่งที่เรียกว่า"คนดี"พร้อมกับการ"เลียนแบบ"พฤติกรรมคนอื่นไปด้วย เพราะเชื่อว่ามันจะทำให้เราได้รับรู้ความรู้สึกของการเป็นคนจริงๆซะที เพราะถ้าเป็นคนแล้ว เราก็จะถูกสังคมยอมรับ และมีเพื่อนมากมาย แต่สุดท้าย เรากลับทำไม่ได้ เป็นได้ก็แค่ตัววุ่นวายของเขาเท่านั้น ในตอนนั้นเราจึงมีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย รู้สึกเศร้าเพราะหาทางออกไม่เจอ เลียนแบบพฤติกรรมคนอื่นก็แล้ว พยายามเป็นคนดีก็แล้ว ทำไมถึงยังไม่รู้สึกว่าเหมือนคนอื่นอีกนะ เราเริ่มสงสัยว่าเราเป็นบ้าหรือโรคจิต หรือเป็นซึมเศร้ารึเปล่า แต่ในใจก็คิดว่าไม่มีทางเป็นหรอก แล้วขืนเป็นก็จะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียเปล่าๆ
ช่วงนี้ เราหูแว่วและคิดร้ายมากเลยค่ะ เช่นว่าบางทีเดินๆอยู่ได้ยินคนว่า"อีบ้า"มั่งล่ะ"โง่"บ้างล่ะ"น่าเกลียด"บ้างล่ะ หรือบางทีเห็นเขาคุยอะไรกันแล้วขำคิดคัก ในใจก็คิดว่าเขาต้องนินทาเราแน่นอน ทำไมถึงไม่มีใครยอมรับเรากันคะ เราทำอะไรพลาดไปหรอ เราอยากเป็นเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับเป็นไม่ได้ ทั้งๆที่พยายามเป็นคนดี ช่วยเหลือคนอื่น ก็ยังเป็นคนไม่ได้อีก ต้องทำยังไง ต้องเลียนแบบใคร ต้องรู้เรื่องอะไรอีกจึงจะเรียกว่าคนได้คะ?? เราอยากเป็นคน ต้องทำยังไงบ้างคะ? ไม่ว่าจะคิดยังไงต่อให้เลียนแบบมากแค่ไหนเราก็ไม่เข้าใจพฤติกรรมคนอื่นสักที ตอนนี้เราหมดหนทางแล้วค่ะ
ทางตันหมด ไปไหนก็ไม่ได้ ทั้งปวดหัวทั้งเครียด