เรื่องสั้นเรื่องสุดท้ายมาในแนวคล้ายๆกันในช่วงท้ายครับ ช่วงแรกไปแบบเนิบๆ...
อันนี้ กก.อ่านแล้ว รู้สึกหลอนน้อยกว่าเรื่องแรกของถุงมือดวงตะวัน อันนี้ความรู้สึกส่วนตัวนะครับ บางท่านอ่านแล้วอาจรู้สึกต่างกับผมก็ได้
มาอ่านกันครับ แล้วให้เกรดตามอัธยาศัย จากนั้นก็ควานหาตัวคนเขียนดูครับ...
ตอนนั้น....
ทุกคนกำลังประชุมกันอยู่ บางคนก็กำลังรอฟังเพลง ในงานชุมนุมลูกเสือชาวบ้าน
แล้วผม ก็กำลังถือไมโครโฟนอันหนึ่งอยู่ นี่ผมเป็นโฆษก หรือพิธีกร หรือว่าดีเจ หรือว่าเป็นทุกอย่างที่ว่ามาก็ไม่รู้ ความทรงจำมันลางๆเลือนๆชอบกล
จับไมค์มา ลองพูด ฮัลโหล ๆ เทส เทส วัน ทู ธรี...เวลาพูดเลขสาม ผมจะ "กระแดะ" เป็นพิเศษ คือออกเสียง ที เอช ชัดเป้งอย่าง เอชดี คนอื่น ๆ เขาออกเสียงกันว่า ทรี ที่ฟังแล้วฝรั่งได้ยินปั๊บมันเข้าใจว่าเป็นต้นไม้นั่นแหละ
วัน ทู ธรี อย่าสงสัยทำไมผมเขียนเป็น ธ ธง คำเฉลยคือ ให้แทนเสียง ทีเอช ซึ่งเสียงนี้มันไม่มีในภาษาไทยทุกภาค คุณจะพูดอังกฤษกับฝรั่งให้รู้เรื่องคุณต้องหัดออกเสียงคำนี้ เอาลิ้นแตะฟันบน ดันลิ้นออกโดยเสียดสีนิดหนึ่งแล้วปล่อยลิ้นให้เป็นอิสระจากฟันบน ลองทำดูสิถ้าใครทำไม่เป็น
ชักออกนอกเรื่อง ขอโทษที เล่าต่อละนะ...
ผมจับไมค์มาเทส วัน ทู ธรี อ้าวเฮ้ย ไมค์ไม่ได้เปิดมั้ง ไม่เห็นได้ยินเสียงออกลำโพง มองดูบนไมค์ โธ่เอ๊ย...ใช่จริงๆ ก็เลยดันนิ้วหัวแม่โป้งผลักสวิทช์ขึ้นไป รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเหมือนอะไรโดนทุบทีหนึ่ง ลองเทสใหม่
ฮัลโหล เทส วัน ทู ธรี...โอเค เสียงอออกลำโพงแล้ว
ผมพูดอะไรสักอย่างให้คนฟัง แล้วหาเพลงมาเปิด ทุกคนกำลังจะนอน ถึงเวลานอนกันแล้ว
เหลือผมคนเดียว รู้สึกเหงา เห็นคนอื่นเขาเข้านอนกัน หลายคนมีคู่มีแฟนมาด้วย นอนกอดกันเพลิน น่าอิจฉาจัง
เมื่อเห็นว่าทุกคนนอนหลับกันแล้วโดยมาก ผมจึงปิดไมค์ ปิดเครื่องเสียง แล้วเดินออกจากเต็นต์ที่ประจำการอยู่ ไปข้างนอก อากาศเย็น บรรยากาศเงียบสงบ มองโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย แล้วผมก็เห็น...
ผู้หญิงคนหนึ่ง อายุยี่สิบต้นๆ หน้าตาดี สวย น่ารัก ผมยาวสลวย ยาวถึงกลางหลัง กำลังเดินเข้ามาหา
"อ้าว ยังไม่นอนหรือ แอม" ผมเอ่ยถามไปหลังจากมองเห็นหน้าเธอชัดๆแล้ว ที่แท้คือแอม น้องร่วมสถาบันคนหนึ่งของผมนั่นเอง
"ยังค่ะ นอนไม่หลับ เลยออกมารอพี่ชัยอยู่" ชัยคือชื่อผม
ผมแปลกใจกับคำว่า "รอพี่" แล้วโดยไม่คาดฝัน เธอก็เข้ามายืนชิดผมทางฝั่งซ้ายแล้วเอนศีรษะมาซบไหล่
ผมอึ้ง แล้วนึก
นี่ผมฝันไปกระมัง
ผมยืนโอบกอดเธอ ปล่อยให้เธอซบอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ๆ แล้วจึงชวนเธอไปนอน "ไปนอนกันเถอะ"
"แอมไม่มีที่นอน พี่ชัยหาที่นอนให้ละกันนะคะ"
นั่น...สะพานคอนกรีตเสริมเหล็กทอดมาชัดๆ
ผมหลงใหลได้ปลื้ม คืนนี้คงเป็นสวรรค์ของผมแน่แล้ว
ผมพาเธอเดินไปที่บ้านพัก มันเป็นห้องแถวเรียงรายกันอยู่ ปรากฏว่าทุกห้องมีคนจับจองหมด
ลองเดินอ้อมไปดูด้านหลังซึ่งมีห้องใหญ่ คนพักรวมกันเป็นสิบ มีห้องพิเศษห้องหนึ่ง ผู้ชายสองคนยึดครองไว้แล้ว และทั้งสองกำลัง "กินถั่วดำ" กันอย่างถึงพริกถึงขิงเลยทีเดียว
ผมส่ายหน้า แล้วพาแอมเดินออกมาจากบริเวณบ้านพักนั้น เลียบมาตามลำคลอง คงต้องกลับบ้าน พาเธอไปนอนที่บ้านดีกว่า
ขณะที่กำลังเดินประคองกอดเธอไป บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะต้องหันมาหอมแก้มเธอ....ช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน
เดินไปได้ครึ่งทาง ก็ไปเจอหมาสี่ห้าตัว ตัวโตมากผิดปกติ สูงเลยสะเอวทั้งนั้น
ผมหยุดกึก คอยดูท่าทีมัน พวกมันก็ขู่คำรามในคอ ตาแดงก่ำทีเดียวทุกตัว
"ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะคะ" เสียงแอมพูดออกมาเรียบๆ
ผมแปลกใจกับคำพูดของเธอมาก คำพูดนี้น่าจะเป็นคำพูดของผมที่พูดปลอบเธอมากกว่า
ไอ้หมาพวกนั้นยังคงยืนจังก้าข่มขวัญอยู่ข้างหน้าแล้วค่อยย่างสามขุมเข้ามาช้า ๆ
"พี่ชัย..." แอมเรียกผมอีก
"หืม" ผมส่งเสียงรับในคอ
"ถ้าแอมมีอะไรเปลี่ยนไป พี่ไม่ต้องกลัวแอมนะคะ"
ผมแปลกใจกับคำพูดของเธอมากขึ้น แต่ก็ผงกหัวและส่งเสียงรับ "อืม"
หลังจากนั้น ผมก็รู้สึกถึงสัมผัสที่เปลี่ยนไป
สัมผัสนุ่มนิ่มจากร่างของแอม หายไป และมีสัมผัสของอะไรบางอย่างเป็นเหมือนเมือกเปียก ๆ ลื่น ๆ กับการเคลื่อนไหวของท่อนบางอย่างที่อวบใหญ่พร้อมกับน้ำหนักที่หนักอึ้งขึ้นมาพักบนหลังและบ่าของผม และผมได้ยินเสียงขู่ซึ่งพ่นไปข้างหน้าซึ่งหมาพวกนั้นกำลังก้าวเข้ามา
"ฟ่อออ....."
ผมขนลุกไปทั้งตัว เหลือบตามองข้างๆ
แอมในร่างมนุษย์หายไปแล้ว กลายเป็นอสรพิษลำตัวใหญ่เท่าขา มิน่าผมถึงรู้สึกหนักอึ้งบนหลังบนไหล่
ไอ้หมาสี่ห้าตัวพวกนั้นแยกเขี้ยว ตัวหนึ่งกระโจนเข้ามา ถูก "แอม" ฉกเข้าให้กลางลำตัวแล้วเหวี่ยงไปยังพวกที่เหลือล้มระเนระนาดไปสองตัว อีกสองตัวกระโดดเข้ามาอีก ถูก "เธอ" งับแน่นจมเขี้ยวตัวหนึ่ง อีกตัวหนึ่งถูกรวบรัดด้วยหาง
ตอนนี้ผมหลุดออกจาก "แอม" แล้ว ยืนดูอยู่อย่างเดียว หมาอีกตัวหนึ่งปรี่เข้ามาหาผม แต่ "แอม" ก็เลื้อยเข้ามาปาดหน้าและกัดกระชากหัวมันขาดเลือดพุ่งกระฉูด อีกตัวหนึ่งซึ่งเป็นตัวสุดท้ายกระโจนเกาะกลางตัวของเธอก็ถูกเธอใช้หางรวบรัด ได้ยินเสียงกระดูกหักดังกรุบกรับชัดเจน
"แอม" จัดการพวกมันได้หมดทุกตัว แล้วเธอก็กลายร่างเป็นสาวสวยคนเดิมต่อหน้าต่อตาผมซึ่งยืนดูอยู่นิ่ง ๆ แต่เพียงอย่างเดียว
"พี่ชัย....กลัวไหมคะ" เธอถามด้วยยิ้มที่เหมือนปลอบโยน
"แอมดีต่อพี่ แอมช่วยพี่ พี่ไม่กลัวหรอกจ้ะ" ผมพยายามแข็งใจพูด จริง ๆ ก็กลัว แต่มันก็มีความรู้สึกไว้วางใจปนอยู่ด้วย บวกกับความชอบเธอซึ่งมีเป็นทุนมาแต่เดิม
"งั้นพี่พาแอมไปนอนที่บ้านพี่เถอะค่ะ อยากนอนแล้ว" เธอออดอ้อนและเข้ามาซบผมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมพาเธอไปถึงบ้าน พาเธอไปอาบน้ำ...และหลังจากนั้น เราก็มีความสุขกันทั้งคืน
ตอนสายของวันต่อมา ผมตื่นขึ้น ก็พบว่า แอมจากไปแล้วและทิ้งกระดาษเขียนข้อความไว้
"แอมต้องกลับบ้านของแอมก่อนค่ะ ว่างเมื่อไรแอมจะกลับมาหาพี่นะคะ
รักพี่ชัยตลอดไป
จาก แอม (นาคี)"
รายชื่อให้เลือกตอบครับ
1. B-thirteen
2. Christian Trevelyan Grey
3. GTW
4. kasareev
5. KTHc
6. ladylongleg
7. Lady Star 919
8. Luckard
9. Na(นะ)
10. peiNing
11. psycho_factory
12. Soul Master
13. Susisiri
14. Tantava
15. TOSHARE
16. turtle_cheesecake
17. WANG JIE
18. เกสรผกา
19. คีตมินทร์
20. จอมยุทธนักสืบ
21. ชายขอบคันนายาว
22. นลินมณี
23. น้องลิงน้อย
24. ยัยตัวร้ายมุกอันดา
25. รัชต์สารินท์
26. สวนดอก
27. อิสิ
***
รายชื่อ อาจมีการเปลี่ยนแปลง เพิ่มเติม หรือเอาออก ตลอดเวลา ^^
*** จะเฉลยถุงมือนี้ใน วันที่ 25 เมษายน 2561 ***
สโลแกนของเราคือ "เขียนเมื่ออยากเขียน แต่งเมื่ออยากแต่ง เล่นซ่อนหากันเมื่ออยากเล่น"
จัดไป ในแต่ละสัปดาห์ และสรุปผลคะแนนทุกครั้งที่เฉลย
ผู้ชนะที่ 1 และ/หรือ ผู้ที่ไม่มีใครทายถูก จะเข้ารอบรายการ THE GLOVES FINAL 2018 ตอนปลายปี ครับผม
🌊⚡️❄️ THE WEEKLY GLOVES วีคที่ 17 เรื่องสั้น#35 "นาคี" โดย ถุงมือ "คนธรรมดา" ❄️⚡️🌊
เรื่องสั้นเรื่องสุดท้ายมาในแนวคล้ายๆกันในช่วงท้ายครับ ช่วงแรกไปแบบเนิบๆ...
อันนี้ กก.อ่านแล้ว รู้สึกหลอนน้อยกว่าเรื่องแรกของถุงมือดวงตะวัน อันนี้ความรู้สึกส่วนตัวนะครับ บางท่านอ่านแล้วอาจรู้สึกต่างกับผมก็ได้
มาอ่านกันครับ แล้วให้เกรดตามอัธยาศัย จากนั้นก็ควานหาตัวคนเขียนดูครับ...
ตอนนั้น....
ทุกคนกำลังประชุมกันอยู่ บางคนก็กำลังรอฟังเพลง ในงานชุมนุมลูกเสือชาวบ้าน
แล้วผม ก็กำลังถือไมโครโฟนอันหนึ่งอยู่ นี่ผมเป็นโฆษก หรือพิธีกร หรือว่าดีเจ หรือว่าเป็นทุกอย่างที่ว่ามาก็ไม่รู้ ความทรงจำมันลางๆเลือนๆชอบกล
จับไมค์มา ลองพูด ฮัลโหล ๆ เทส เทส วัน ทู ธรี...เวลาพูดเลขสาม ผมจะ "กระแดะ" เป็นพิเศษ คือออกเสียง ที เอช ชัดเป้งอย่าง เอชดี คนอื่น ๆ เขาออกเสียงกันว่า ทรี ที่ฟังแล้วฝรั่งได้ยินปั๊บมันเข้าใจว่าเป็นต้นไม้นั่นแหละ
วัน ทู ธรี อย่าสงสัยทำไมผมเขียนเป็น ธ ธง คำเฉลยคือ ให้แทนเสียง ทีเอช ซึ่งเสียงนี้มันไม่มีในภาษาไทยทุกภาค คุณจะพูดอังกฤษกับฝรั่งให้รู้เรื่องคุณต้องหัดออกเสียงคำนี้ เอาลิ้นแตะฟันบน ดันลิ้นออกโดยเสียดสีนิดหนึ่งแล้วปล่อยลิ้นให้เป็นอิสระจากฟันบน ลองทำดูสิถ้าใครทำไม่เป็น
ชักออกนอกเรื่อง ขอโทษที เล่าต่อละนะ...
ผมจับไมค์มาเทส วัน ทู ธรี อ้าวเฮ้ย ไมค์ไม่ได้เปิดมั้ง ไม่เห็นได้ยินเสียงออกลำโพง มองดูบนไมค์ โธ่เอ๊ย...ใช่จริงๆ ก็เลยดันนิ้วหัวแม่โป้งผลักสวิทช์ขึ้นไป รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเหมือนอะไรโดนทุบทีหนึ่ง ลองเทสใหม่
ฮัลโหล เทส วัน ทู ธรี...โอเค เสียงอออกลำโพงแล้ว
ผมพูดอะไรสักอย่างให้คนฟัง แล้วหาเพลงมาเปิด ทุกคนกำลังจะนอน ถึงเวลานอนกันแล้ว
เหลือผมคนเดียว รู้สึกเหงา เห็นคนอื่นเขาเข้านอนกัน หลายคนมีคู่มีแฟนมาด้วย นอนกอดกันเพลิน น่าอิจฉาจัง
เมื่อเห็นว่าทุกคนนอนหลับกันแล้วโดยมาก ผมจึงปิดไมค์ ปิดเครื่องเสียง แล้วเดินออกจากเต็นต์ที่ประจำการอยู่ ไปข้างนอก อากาศเย็น บรรยากาศเงียบสงบ มองโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย แล้วผมก็เห็น...
ผู้หญิงคนหนึ่ง อายุยี่สิบต้นๆ หน้าตาดี สวย น่ารัก ผมยาวสลวย ยาวถึงกลางหลัง กำลังเดินเข้ามาหา
"อ้าว ยังไม่นอนหรือ แอม" ผมเอ่ยถามไปหลังจากมองเห็นหน้าเธอชัดๆแล้ว ที่แท้คือแอม น้องร่วมสถาบันคนหนึ่งของผมนั่นเอง
"ยังค่ะ นอนไม่หลับ เลยออกมารอพี่ชัยอยู่" ชัยคือชื่อผม
ผมแปลกใจกับคำว่า "รอพี่" แล้วโดยไม่คาดฝัน เธอก็เข้ามายืนชิดผมทางฝั่งซ้ายแล้วเอนศีรษะมาซบไหล่
ผมอึ้ง แล้วนึก นี่ผมฝันไปกระมัง
ผมยืนโอบกอดเธอ ปล่อยให้เธอซบอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ๆ แล้วจึงชวนเธอไปนอน "ไปนอนกันเถอะ"
"แอมไม่มีที่นอน พี่ชัยหาที่นอนให้ละกันนะคะ"
นั่น...สะพานคอนกรีตเสริมเหล็กทอดมาชัดๆ
ผมหลงใหลได้ปลื้ม คืนนี้คงเป็นสวรรค์ของผมแน่แล้ว
ผมพาเธอเดินไปที่บ้านพัก มันเป็นห้องแถวเรียงรายกันอยู่ ปรากฏว่าทุกห้องมีคนจับจองหมด
ลองเดินอ้อมไปดูด้านหลังซึ่งมีห้องใหญ่ คนพักรวมกันเป็นสิบ มีห้องพิเศษห้องหนึ่ง ผู้ชายสองคนยึดครองไว้แล้ว และทั้งสองกำลัง "กินถั่วดำ" กันอย่างถึงพริกถึงขิงเลยทีเดียว
ผมส่ายหน้า แล้วพาแอมเดินออกมาจากบริเวณบ้านพักนั้น เลียบมาตามลำคลอง คงต้องกลับบ้าน พาเธอไปนอนที่บ้านดีกว่า
ขณะที่กำลังเดินประคองกอดเธอไป บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะต้องหันมาหอมแก้มเธอ....ช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน
เดินไปได้ครึ่งทาง ก็ไปเจอหมาสี่ห้าตัว ตัวโตมากผิดปกติ สูงเลยสะเอวทั้งนั้น
ผมหยุดกึก คอยดูท่าทีมัน พวกมันก็ขู่คำรามในคอ ตาแดงก่ำทีเดียวทุกตัว
"ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะคะ" เสียงแอมพูดออกมาเรียบๆ
ผมแปลกใจกับคำพูดของเธอมาก คำพูดนี้น่าจะเป็นคำพูดของผมที่พูดปลอบเธอมากกว่า
ไอ้หมาพวกนั้นยังคงยืนจังก้าข่มขวัญอยู่ข้างหน้าแล้วค่อยย่างสามขุมเข้ามาช้า ๆ
"พี่ชัย..." แอมเรียกผมอีก
"หืม" ผมส่งเสียงรับในคอ
"ถ้าแอมมีอะไรเปลี่ยนไป พี่ไม่ต้องกลัวแอมนะคะ"
ผมแปลกใจกับคำพูดของเธอมากขึ้น แต่ก็ผงกหัวและส่งเสียงรับ "อืม"
หลังจากนั้น ผมก็รู้สึกถึงสัมผัสที่เปลี่ยนไป
สัมผัสนุ่มนิ่มจากร่างของแอม หายไป และมีสัมผัสของอะไรบางอย่างเป็นเหมือนเมือกเปียก ๆ ลื่น ๆ กับการเคลื่อนไหวของท่อนบางอย่างที่อวบใหญ่พร้อมกับน้ำหนักที่หนักอึ้งขึ้นมาพักบนหลังและบ่าของผม และผมได้ยินเสียงขู่ซึ่งพ่นไปข้างหน้าซึ่งหมาพวกนั้นกำลังก้าวเข้ามา
"ฟ่อออ....."
ผมขนลุกไปทั้งตัว เหลือบตามองข้างๆ
แอมในร่างมนุษย์หายไปแล้ว กลายเป็นอสรพิษลำตัวใหญ่เท่าขา มิน่าผมถึงรู้สึกหนักอึ้งบนหลังบนไหล่
ไอ้หมาสี่ห้าตัวพวกนั้นแยกเขี้ยว ตัวหนึ่งกระโจนเข้ามา ถูก "แอม" ฉกเข้าให้กลางลำตัวแล้วเหวี่ยงไปยังพวกที่เหลือล้มระเนระนาดไปสองตัว อีกสองตัวกระโดดเข้ามาอีก ถูก "เธอ" งับแน่นจมเขี้ยวตัวหนึ่ง อีกตัวหนึ่งถูกรวบรัดด้วยหาง
ตอนนี้ผมหลุดออกจาก "แอม" แล้ว ยืนดูอยู่อย่างเดียว หมาอีกตัวหนึ่งปรี่เข้ามาหาผม แต่ "แอม" ก็เลื้อยเข้ามาปาดหน้าและกัดกระชากหัวมันขาดเลือดพุ่งกระฉูด อีกตัวหนึ่งซึ่งเป็นตัวสุดท้ายกระโจนเกาะกลางตัวของเธอก็ถูกเธอใช้หางรวบรัด ได้ยินเสียงกระดูกหักดังกรุบกรับชัดเจน
"แอม" จัดการพวกมันได้หมดทุกตัว แล้วเธอก็กลายร่างเป็นสาวสวยคนเดิมต่อหน้าต่อตาผมซึ่งยืนดูอยู่นิ่ง ๆ แต่เพียงอย่างเดียว
"พี่ชัย....กลัวไหมคะ" เธอถามด้วยยิ้มที่เหมือนปลอบโยน
"แอมดีต่อพี่ แอมช่วยพี่ พี่ไม่กลัวหรอกจ้ะ" ผมพยายามแข็งใจพูด จริง ๆ ก็กลัว แต่มันก็มีความรู้สึกไว้วางใจปนอยู่ด้วย บวกกับความชอบเธอซึ่งมีเป็นทุนมาแต่เดิม
"งั้นพี่พาแอมไปนอนที่บ้านพี่เถอะค่ะ อยากนอนแล้ว" เธอออดอ้อนและเข้ามาซบผมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมพาเธอไปถึงบ้าน พาเธอไปอาบน้ำ...และหลังจากนั้น เราก็มีความสุขกันทั้งคืน
ตอนสายของวันต่อมา ผมตื่นขึ้น ก็พบว่า แอมจากไปแล้วและทิ้งกระดาษเขียนข้อความไว้
"แอมต้องกลับบ้านของแอมก่อนค่ะ ว่างเมื่อไรแอมจะกลับมาหาพี่นะคะ
รักพี่ชัยตลอดไป
จาก แอม (นาคี)"
ถุงมือ คนธรรมดา
รายชื่อให้เลือกตอบครับ
1. B-thirteen
2. Christian Trevelyan Grey
3. GTW
4. kasareev
5. KTHc
6. ladylongleg
7. Lady Star 919
8. Luckard
9. Na(นะ)
10. peiNing
11. psycho_factory
12. Soul Master
13. Susisiri
14. Tantava
15. TOSHARE
16. turtle_cheesecake
17. WANG JIE
18. เกสรผกา
19. คีตมินทร์
20. จอมยุทธนักสืบ
21. ชายขอบคันนายาว
22. นลินมณี
23. น้องลิงน้อย
24. ยัยตัวร้ายมุกอันดา
25. รัชต์สารินท์
26. สวนดอก
27. อิสิ
*** รายชื่อ อาจมีการเปลี่ยนแปลง เพิ่มเติม หรือเอาออก ตลอดเวลา ^^
*** จะเฉลยถุงมือนี้ใน วันที่ 25 เมษายน 2561 ***
สโลแกนของเราคือ "เขียนเมื่ออยากเขียน แต่งเมื่ออยากแต่ง เล่นซ่อนหากันเมื่ออยากเล่น"
จัดไป ในแต่ละสัปดาห์ และสรุปผลคะแนนทุกครั้งที่เฉลย
ผู้ชนะที่ 1 และ/หรือ ผู้ที่ไม่มีใครทายถูก จะเข้ารอบรายการ THE GLOVES FINAL 2018 ตอนปลายปี ครับผม