สวัสดีครับผม โอ คนเดิม ต้องขอขอบพระคุณชาวพันธุ์ทิพย์ทุกท่านที่ตอบกระทู้ผม สำหรับวันนี้ผมก็มีเรื่องเดิมๆครับ นั่นก็คือ เรื่อง ปัญหาทางพฤติกรรมของผม ปัญหาคือ ผมไม่ชอบการถูกบังคับทั้งร่างกาย และจิตใจ จ้ำจี้จ้ำไช ร่วมไปถึงการล่วงล้ำ private zone ของผม เล่าเลยนะครับ
๑.คือผมมีแฟนครับ (อ่านไปท่รนก็น่าจะพอรู้นะครับว่า แฟนผมเป็นอย่างไร) แฟนผมเขารักผมมาก รักมากจนผมคิดว่ามากไปหรือเปล่าสาเหตุที่ผมพูดแบบนี้ เพราะแฟนผมเป็นคนทุ่มเทกับความรักมาก ถึงขนาดว่า หยุดขายของ (แฟนผมค้าขายครับ) เพื่อไปเที่ยว ใช้เวลากับผม ซึ่งมันน่าจะดีใช่ไหมที่แฟนทุ่มเทกับเรา แต่ปัญหาคือ แฟนผมไม่เหลือเงินสำรอง ของเขาเลย ตัวเองก็มีภาระต้องรับผิดชอบ (ผมรับไม่ได้นะบอกตรงๆ แต่ที่ทุเลาไปเพราะเขาทุ่มกับเรา การไปเที่ยวกันเขาไม่ได้เลี้ยงผมนะ หารครับ)
๒.อีกหนึ่งปัญหาที่ต่อเนื่องกันมา คือ มีครั้งหนึ่งแฟนผมต้องขอยืมเงินผมเพื่อสำรอง สินค้า ที่จะขาย ซึ่งปัญหาเรื่องนี้ คือ ผมเป็นคนที่ ให้ความสำคัญกับการใช้หนี้ มากๆ เวลาผมยืมใคร ผมจะคืนตามกำหนดเสมอ แต่แฟนผมคืนไม่ตามกำหนด ใช้วิธีผ่อนจ่าย (อันนี้ผมเข้าใจนะ ว่าการค้าขาย รายได้ไม่ได้มาเป็นก้อน ซึ่งเรื่องนี้ผม กังวลมากๆ และคิดหนักมากๆ แต่ก็ทำใจ และพยายามเข้าใจไปครับ)
๓.ผมมองว่าเขา ณ ตอนนี้ ยังไม่เป็นหลักเป็นฐาน ชีวิตเขายังไม่มีอะไรมั่นคงแน่นอนเลย อายุก็มากขึ้นทุกวัน ผมพยายามกระตุ้นเขาเรื่องเรียน (เขาเรียนช้า) แต่เขาบอกว่า วิชาที่จะลงยังไม่เปิด (ผมเข้าใจ แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ในใจ นึกคำเดียว เพิ่ม) สอบ กพ. ก็ยังไม่ผ่าน(อันนี้โทษเขาไม่ได้ แต่ที่โมโหคืองวดที่ผ่านมา สมัครแล้ว ลืมไปจ่ายตังค์ทั้งๆ ที่ผมเตือนตลอดเวลา เรื่องนี้ผมโมโหาเขามากเรื่องอนาคตตัวเองแท้ๆ กลับไม่ใส่ใจ มาใส่ใจทุ่มเทกับความรักเกินไป)
๔. ด้วยความที่เขาทุ่มเทให้ความรัก เขามักคิดว่า แนวคิดเกี่ยวกับความรักของผมต้องเหมือนเขา เช่น
๔.๑ ผมคิดว่าผมมีโลกส่วนตัว private zone มุมหนึ่งที่ผมจะอยู่กับตัวเอง โดยเฉพาะเวลาทำงาน เพราะผมต้องการสมาธิ ถึงแม้ผมจะแหกปากร้องเพลง หรือ ถ่ายทอดสดบนโซเชียล นั่นก็คือโลกส่วนตัวผม แต่เขาคิดว่าเขาต้องมีสิทธิ์อยู่ในโลกส่วนตัวผม เพราะเขาเป็นแฟน
๔.๒ ผมบอกเขาเสมอว่าชีวิตของคนเราน่ะมันไม่แน่นะ เราควรหาความมั่นคงชีวิต ให้รู้ว่าแก่ตัวไปไม่ลำบาก จะอาศัยผม (ผมรับราชการ) ตอนแก่ ผมบอกเลยไม่รับปากนะ ผมไม่รู้แก่ตัวไป ภาระอะไรจะมีบ้าง ผมอยากให้เขาทำงานให้เป็นกิจจะลักษณะ (สาเหตุที่บอกแบบนี้ ตามข้อ ๑ เลยครับ ส่วนรับราชการก็ควรรับก่อน 35 แต่ปีนี้ 30 ต้นไปแล้ว)เขาก็บอกอะไรจะขนาดนั้นเราเป็นแฟนกันก็ต้องดูแลกัน ซึ่งผมรับไม่ได้นะครับ ผมมองว่าเขาต้องดูแลตัวเองให้มั่นคง ไม่ใช่ไม่เป็นหลักเป็นฐานทุ่มเทให้ความรัก จนลืมชีวิตตัวเอง (ผมอ่ะอยากจะบอกเขานะ ว่า เราจะคบกันยาวไปถึงตอนนั้นหรือเปล่า. แต่เคยบอกเขานะครับว่า เขาควรทำตัวเองให้มั่นคง เพื่อตัวเขาเองไม่ใช่ผม ซึ่ง ทะเลาะกันไปแล้วด้วย เขาบอกว่า ผมไม่รักเขาเลยหรอ ไม่อยากดูแลเขาเลยหรอ)
๕.ตรงตามหัวข้อเสียที ตอนนี้ผมอ้วนมากครับ 125 กิโลกรัม ก่อนหน้านี้ ผมเคยอ้วนเท่านี้และลด จนเหลือ 90 มาแล้ว ที่ลดได้เพราะตัวเองควบคุมอาหาร (ไม่พึ่งยา และไม่อดครับ) แต่พอผมมีแฟน ผมรู้สึกว่าเวลาเราไปไหนมาไหนกัน เราจะต้องหาไรกินกันเสมอ ทั้งๆที่แฟนผมก็รู้ว่าผม ลด นน. ควบคุมอาหาร หลายครั้ง เขาก็อยากกินในสิ่งที่มันขัดกันเช่น บุฟเฟท์อาหารเกาหลี ,อาหารญี่ปุ่น หรืออาหารต่างๆ จนหลายครั้งผมเลยเลือก ถ้าอยากกินนัก ก็จะกินให้รู้กันไปเลย หลายครั้งผมเลือกกินประชด นอกจากนั้นแฟนผมมักจะพูดถาม และบ่นเรื่องความอ้วนผมเสมอ แต่พอสักพักก็ถามผมว่าจะกินอะไร ข้าว ก๋วยเตี๋ยว ขนม (คือถ้าจะบ่นว่าอ้วนก็ควรรู้ไหมว่าควรกินอะไร อาหารอะไรที่ดีต่อสุขภาพ )เหตุผลนี้ไม่ใช่แค่กับแฟนนะครับ เพื่อนร่วมงาน บางทีก็เป็นเหมือนกัน มีหลายคนมาก บอกว่าผมอ้วนไปแล้วนะ ควรลด นน. แต่พอมีของกินที่คนอื่นให้เขามา แล้วใครไม่กินก็จะโยนมาทางผมแล้วบอกว่า กินะไว้ลดวันหลัง (คนพวกนี้ผมโคตรเกลียด) ผมเลยหยิบมากินแล้วจะตอบเขาไปว่า แหม ทีวันนั้นมาบอกให้ผมลดนะครับ ผมทำตัวไม่ถูกแล้ว และผมจะกินขนมห่อนั้นจนหมดทั้งๆที่ไม่อร่อย และไม่หิว
ปล. เรื่องแฟน เราคบกันดีนะครับ เขาเป็นคนดีมากๆ รักผมจริงๆ แต่ด้วยเหตุผลที่บอกบางทีผมจะเลิกก็ไม่รู้ตะเลิกอย่างไร และเลิกไปทำไม เขาไม่ได้ทำไรผิด ผมเลยเลือกกิน กินให้มันรู้ไป อย่าง 2 วันนี้ ผมต้องเคลียร์งานที่โต๊ะทำงาน แต่แฟนผมมานัวเนียจนผมไม่มีสมาธิเลย เอาเป็นว่า 2 วันนี้ งานไม่เสร็จทั้งๆแค่นิดเดียว ผมเครียดมาก โกรธ เขามากแต่ก็โกรธไม่ลง เพราะเราเองก็ไม่ควบคุมอารมณ์ ตัวเอง วันนี้ เมื่อ 4 ทุ่มกว่าๆ ผมเลย video call กินข้าวโชว์หนึ่งกล่อง ตามด้วย ผัดซีอิ้ว 1 กล่อง ตามด้วย ข้าวผัด 1 กล่อง ตามด้วย ขนมปังโหลหวีดราดนมข้นหวาน 4 แผ่น ตามด้วยกากหมูทอด รู้ป่ะผมไม่หิวเลย ในหัวผมมีแต่ความว่างเปล่า
ผมควรทำอย่างไรดีครับ
ไม่ชอบถูกล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัว ใครล่วงล้ำผมจะเครียดมาก และแสดงพฤติกรรมประชด ผมควรทำอย่างไร
๑.คือผมมีแฟนครับ (อ่านไปท่รนก็น่าจะพอรู้นะครับว่า แฟนผมเป็นอย่างไร) แฟนผมเขารักผมมาก รักมากจนผมคิดว่ามากไปหรือเปล่าสาเหตุที่ผมพูดแบบนี้ เพราะแฟนผมเป็นคนทุ่มเทกับความรักมาก ถึงขนาดว่า หยุดขายของ (แฟนผมค้าขายครับ) เพื่อไปเที่ยว ใช้เวลากับผม ซึ่งมันน่าจะดีใช่ไหมที่แฟนทุ่มเทกับเรา แต่ปัญหาคือ แฟนผมไม่เหลือเงินสำรอง ของเขาเลย ตัวเองก็มีภาระต้องรับผิดชอบ (ผมรับไม่ได้นะบอกตรงๆ แต่ที่ทุเลาไปเพราะเขาทุ่มกับเรา การไปเที่ยวกันเขาไม่ได้เลี้ยงผมนะ หารครับ)
๒.อีกหนึ่งปัญหาที่ต่อเนื่องกันมา คือ มีครั้งหนึ่งแฟนผมต้องขอยืมเงินผมเพื่อสำรอง สินค้า ที่จะขาย ซึ่งปัญหาเรื่องนี้ คือ ผมเป็นคนที่ ให้ความสำคัญกับการใช้หนี้ มากๆ เวลาผมยืมใคร ผมจะคืนตามกำหนดเสมอ แต่แฟนผมคืนไม่ตามกำหนด ใช้วิธีผ่อนจ่าย (อันนี้ผมเข้าใจนะ ว่าการค้าขาย รายได้ไม่ได้มาเป็นก้อน ซึ่งเรื่องนี้ผม กังวลมากๆ และคิดหนักมากๆ แต่ก็ทำใจ และพยายามเข้าใจไปครับ)
๓.ผมมองว่าเขา ณ ตอนนี้ ยังไม่เป็นหลักเป็นฐาน ชีวิตเขายังไม่มีอะไรมั่นคงแน่นอนเลย อายุก็มากขึ้นทุกวัน ผมพยายามกระตุ้นเขาเรื่องเรียน (เขาเรียนช้า) แต่เขาบอกว่า วิชาที่จะลงยังไม่เปิด (ผมเข้าใจ แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ในใจ นึกคำเดียว เพิ่ม) สอบ กพ. ก็ยังไม่ผ่าน(อันนี้โทษเขาไม่ได้ แต่ที่โมโหคืองวดที่ผ่านมา สมัครแล้ว ลืมไปจ่ายตังค์ทั้งๆ ที่ผมเตือนตลอดเวลา เรื่องนี้ผมโมโหาเขามากเรื่องอนาคตตัวเองแท้ๆ กลับไม่ใส่ใจ มาใส่ใจทุ่มเทกับความรักเกินไป)
๔. ด้วยความที่เขาทุ่มเทให้ความรัก เขามักคิดว่า แนวคิดเกี่ยวกับความรักของผมต้องเหมือนเขา เช่น
๔.๑ ผมคิดว่าผมมีโลกส่วนตัว private zone มุมหนึ่งที่ผมจะอยู่กับตัวเอง โดยเฉพาะเวลาทำงาน เพราะผมต้องการสมาธิ ถึงแม้ผมจะแหกปากร้องเพลง หรือ ถ่ายทอดสดบนโซเชียล นั่นก็คือโลกส่วนตัวผม แต่เขาคิดว่าเขาต้องมีสิทธิ์อยู่ในโลกส่วนตัวผม เพราะเขาเป็นแฟน
๔.๒ ผมบอกเขาเสมอว่าชีวิตของคนเราน่ะมันไม่แน่นะ เราควรหาความมั่นคงชีวิต ให้รู้ว่าแก่ตัวไปไม่ลำบาก จะอาศัยผม (ผมรับราชการ) ตอนแก่ ผมบอกเลยไม่รับปากนะ ผมไม่รู้แก่ตัวไป ภาระอะไรจะมีบ้าง ผมอยากให้เขาทำงานให้เป็นกิจจะลักษณะ (สาเหตุที่บอกแบบนี้ ตามข้อ ๑ เลยครับ ส่วนรับราชการก็ควรรับก่อน 35 แต่ปีนี้ 30 ต้นไปแล้ว)เขาก็บอกอะไรจะขนาดนั้นเราเป็นแฟนกันก็ต้องดูแลกัน ซึ่งผมรับไม่ได้นะครับ ผมมองว่าเขาต้องดูแลตัวเองให้มั่นคง ไม่ใช่ไม่เป็นหลักเป็นฐานทุ่มเทให้ความรัก จนลืมชีวิตตัวเอง (ผมอ่ะอยากจะบอกเขานะ ว่า เราจะคบกันยาวไปถึงตอนนั้นหรือเปล่า. แต่เคยบอกเขานะครับว่า เขาควรทำตัวเองให้มั่นคง เพื่อตัวเขาเองไม่ใช่ผม ซึ่ง ทะเลาะกันไปแล้วด้วย เขาบอกว่า ผมไม่รักเขาเลยหรอ ไม่อยากดูแลเขาเลยหรอ)
๕.ตรงตามหัวข้อเสียที ตอนนี้ผมอ้วนมากครับ 125 กิโลกรัม ก่อนหน้านี้ ผมเคยอ้วนเท่านี้และลด จนเหลือ 90 มาแล้ว ที่ลดได้เพราะตัวเองควบคุมอาหาร (ไม่พึ่งยา และไม่อดครับ) แต่พอผมมีแฟน ผมรู้สึกว่าเวลาเราไปไหนมาไหนกัน เราจะต้องหาไรกินกันเสมอ ทั้งๆที่แฟนผมก็รู้ว่าผม ลด นน. ควบคุมอาหาร หลายครั้ง เขาก็อยากกินในสิ่งที่มันขัดกันเช่น บุฟเฟท์อาหารเกาหลี ,อาหารญี่ปุ่น หรืออาหารต่างๆ จนหลายครั้งผมเลยเลือก ถ้าอยากกินนัก ก็จะกินให้รู้กันไปเลย หลายครั้งผมเลือกกินประชด นอกจากนั้นแฟนผมมักจะพูดถาม และบ่นเรื่องความอ้วนผมเสมอ แต่พอสักพักก็ถามผมว่าจะกินอะไร ข้าว ก๋วยเตี๋ยว ขนม (คือถ้าจะบ่นว่าอ้วนก็ควรรู้ไหมว่าควรกินอะไร อาหารอะไรที่ดีต่อสุขภาพ )เหตุผลนี้ไม่ใช่แค่กับแฟนนะครับ เพื่อนร่วมงาน บางทีก็เป็นเหมือนกัน มีหลายคนมาก บอกว่าผมอ้วนไปแล้วนะ ควรลด นน. แต่พอมีของกินที่คนอื่นให้เขามา แล้วใครไม่กินก็จะโยนมาทางผมแล้วบอกว่า กินะไว้ลดวันหลัง (คนพวกนี้ผมโคตรเกลียด) ผมเลยหยิบมากินแล้วจะตอบเขาไปว่า แหม ทีวันนั้นมาบอกให้ผมลดนะครับ ผมทำตัวไม่ถูกแล้ว และผมจะกินขนมห่อนั้นจนหมดทั้งๆที่ไม่อร่อย และไม่หิว
ปล. เรื่องแฟน เราคบกันดีนะครับ เขาเป็นคนดีมากๆ รักผมจริงๆ แต่ด้วยเหตุผลที่บอกบางทีผมจะเลิกก็ไม่รู้ตะเลิกอย่างไร และเลิกไปทำไม เขาไม่ได้ทำไรผิด ผมเลยเลือกกิน กินให้มันรู้ไป อย่าง 2 วันนี้ ผมต้องเคลียร์งานที่โต๊ะทำงาน แต่แฟนผมมานัวเนียจนผมไม่มีสมาธิเลย เอาเป็นว่า 2 วันนี้ งานไม่เสร็จทั้งๆแค่นิดเดียว ผมเครียดมาก โกรธ เขามากแต่ก็โกรธไม่ลง เพราะเราเองก็ไม่ควบคุมอารมณ์ ตัวเอง วันนี้ เมื่อ 4 ทุ่มกว่าๆ ผมเลย video call กินข้าวโชว์หนึ่งกล่อง ตามด้วย ผัดซีอิ้ว 1 กล่อง ตามด้วย ข้าวผัด 1 กล่อง ตามด้วย ขนมปังโหลหวีดราดนมข้นหวาน 4 แผ่น ตามด้วยกากหมูทอด รู้ป่ะผมไม่หิวเลย ในหัวผมมีแต่ความว่างเปล่า
ผมควรทำอย่างไรดีครับ