ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ สามสิบสอง

ยี่สิบ  เดือนสื่  ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

วันที่สองของการใช้ชีวิตตามแผน ไม่ค่อยร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ไม่ลืมทำอะไร
คือครบทุกกิจกรรม แต่แค่บางอย่างก็สลับกันบ้าง
แค่นี้ก็ภูมิใจแล้ว

พอเราต้องใช้ชีวิตตามแผนที่วางไว้ ทำให้ชีวิตเหมือนมีเวลาจำกัดลง
เวลาเราน้อยลงมากกว่าเดิมเยอะเลย
แรกๆก็จะต้องใช้ความพยายามมากหน่อย อึดอัดบ้างอะไรบ้าง
แต่หวังว่าอีกไม่นานจะชิน และกลายเป็นนิสัยของคนสำเร็จในที่สุด

ตอนนี้เป้าหมายฉันชัดเจนมาก มากที่สุดเท่าที่เคยมีการวางเป้าหมายมาเลยทีเดียว
ฉันรู้สึกเต็มอิ่ม ทั้งที่ยังไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ไม่ได้ตังค์สักบาท
ฉันรู้สึกชีวิตมีค่า และอยากตื่นมาในทุกวันอีกครั้ง

ขอบคุณตัวเองที่ลุกขึ้นมาเปลี่ยนตัวเองใหม่
ขอบคุณคนรอบข้างที่เข้าใจฉันเสมอไม่ว่าฉันจะหลงทาง จะวกกลับมาที่เดิม  หรือจะเดินไปทางที่เขาไม่ค่อยพอใจนัก
ขอบคุณทุกท่านที่ยังตามอ่าน บันทึกร้อยวันที่ฉันเปลี่ยนในวันที่ผ่านมา และวันข้างหน้าจนครบ

ถ้าอยากเปลี่ยนต้องหาเป้าหมายให้ชัดก่อน  เป็นคำแนะนำแรกที่ฉันกล้ารับประกันว่าประโยคนี้คือที่สุดของการเปลี่ยนชีวิต
สิ่งที่ฉันต้องคงไว้เสมือนเกลือรักษาความเค็มคือ วินัย
ต้องทำสิ่งที่ไม่คุ้นชินทุกวัน

และต้องเลี่ยงสิ่งที่ชอบทำแต่ไม่พัฒนาชีวิต
เช่น  งดจมกับหน้าจอไปตามกระแสโลกอินเตอร์เน็ต  งดติดละครทีวี  ทำอะไรให้เร็วขึ้น ตัดสินใจให้ไวและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

ไม่ตื่นเต้น กลัว ต้องควบคุมอารมณ์ ให้นิ่ง คนมีสติเท่านั้นจะทำอะไรออกมาได้ดี
ฉันไม่เคยสะกดอารมณ์ตื่นเต้นได้เลย ยิ่งหายใจเข้าช้าๆหายใจออก สติยิ่งกระเจิง
ทั้งที่เมื่อสมัยเรียนก็เป็นตัวแทนพูดในที่สาธารณะออกบ่อย  ทำไมไม่เลิกตื่นเต้นง่ายซะทีก็ไม่รู้

อีกนิสัยที่ฉันต้องขจัดไปให้ไวที่สุดคือ การยอมให้พลังงานลบเข้ามาครอบงำ อารมณ์ที่อยู่ดีๆก็เบื่อ หงุดหงิด รำคาญคนอื่น
ระแวงคนอื่น ต้องขัดล้างไปให้หมด
พลังงานลบๆ จะทำให้ตัวเราเป็นคนที่ดีพร้อมได้อย่างไร

ก่อนที่จะจบบันทึกวันนี้  แล้วพบกันใหม่พรุ่งนี้ถ้าฉันยังอยู่