แม่คิดว่าเราไม่รัก

จขกท อายุ 17 ค่ะ เป็นลูกสาวคนเดียว คุณพ่อ(แท้)กับคุณแม่เราเลิกกันตอนเราอายุ10ขวบค่ะ ตอนก่อนที่พ่อกับแม่เรายังไม่เลิกกัน เราชอบคุยกับพ่อมากกว่าค่ะ เพราะแม่ชอบด่า5555 แต่ตอนที่พ่อแม่ทะเลาะกันก็แอบรุนแรงอยู่นะคะ พ่อตีแม่ตอนที่แม่พึ่งออกจากโรงพยาบาลบ้าง (ไม่รู้จะว่าเรื่องราวเหล่านี้ตอนเด็กที่พบเจอ จะสานมาถึงนิสัยของเรื่องที่เราเป็นอยู่แบบนี้ด้วยไหม) จนกระทั่งพ่อแม่เลิกกันไปเราก็ได้อยู่กับแม่แค่สองคน จนกระทั่งตอนนี้อายุ 17 ปี แม่ต้องเลี้ยงเราคนเดียว เป็นทั้งพ่อและแม่ให้เรา พอเรายิ่งโตมากก็รู้สึกเรียนหนักมาก และอยากอยู่คนเดียว (วัยรุ่นแล้วมันจะมีโลกส่วนตัวหน่อย) แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นที่ไม่คุยกับแม่เลย ตอนม.ต้น ก็ขี่รถไปกลับรรใกล้ๆค่ะ พอเราม.ปลายขึ้นมาก็อยู่รรในเมือง (รรประจำ) เลยทำให้เราได้กลับบ้านแค่เดือนละครั้งสองครั้ง แต่เราคุยกับแม่ทุกวันเลยนะคะ ประโยคสนทนาก็จะมีว่า วันนี้กินข้าวกับอะไร เรียนเป็นยังไงบ้าง บอกคิดถึงแม่บ้าง แต่พอเวลาเรากลับบ้าน เราก็อยู่ในห้องบ้าง ทำแต่เรื่องของตัวเอง จนแม่ทนไม่ไหวแล้วก็มาพูดหลายครั้งว่าเราไม่อยากคุย รำคาญแม่ แต่คือจริงแล้วไม่รู้จะพูดอะไร เพราะพูดไปหมดแล้ว(เช่น เรื่องตลก เรื่องดารา เรื่องคนแถวบ้าน เรื่องครอบครัว อนาคตของเราจะเรียนอะไร เห็นไม้พูดไม้เห็นนกพูดนกจนไม่รู้จะพูดอะไร) เรากับแม่ไม่ค่อยสนิทกันค่ะ ไม่มีเล่นหยอดมุขตลกหัวเราะ เพราะเราเล่นแล้วเคยโดนแม่ด่าหน้าตาจริงจังมาก เลยไม่กล้าเล่น จนถึงวันที่แม่เราจะไปทำงานที่ยุโรป รอวีซ่าอีกแค่2-3เดือน แม่โทรมาบอกว่า เราปรับตัวเข้าหากับคนอื่น ไม่ว่าจะญาติๆหรือเพื่อนๆ แต่ไม่เคยอยากใกล้ชิดแม่ พูดน้อย แม่เลยพูดขึ้นมาว่า เราไม่เคยรักแม่เลย ทุกวันนี้ที่ทนอยู่เพราะแม่ส่งเรียน บอกว่าเรายังอยู่เพราะเงิน คือเราไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน เพราะเป็นคนกลัวแม่มาก กลัวพูดอะไรก็กลัวไม่เข้าหูแม่ กลัวแม่ด่าไปหมด พูดไปบางทีก็ว่าเราแก้ตัว แม่บอกว่าจะไม่รบกวนแล้วถ้าคิดว่าอยู่คนเดียวมันสบายใจกว่าที่จะอยู่กับแม่ ซึ่งเราก็พูดไม่ได้ค่ะว่าไม่ใช่อย่างที่แม่คิด เพราะรู้ว่าพูดไปแล้วแม่จะตอบกลับมาว่า แล้วทำแบบนี้ทำไม (ไม่ได้คิดเองค่ะ เพราะเรื่องนี้เราทะเลาะกับแม่หลายครั้งแล้ว จนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเหมือนกัน) ทำยังไงดีคะ เราไม่เข้าใจแม่มากพอหรือว่าแม่ไม่เข้าใจเรา เรามีอาการเข้าข่ายซึมเศร้า หรืออะไรรึเปล่าคะ