ผมขาดคะเเนนวิชาสามัญ ภาษาอังกฤษของมหิดลไป 1.25 คะเเนนครับ โดยที่เพื่อนรร.ผมติด 3 คน มีเพื่อนคนหนึ่งในห้องเราติดเวลาเรียนผมได้คะเเนนเยอะกว่า ผมรู้สึกเสียใจจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้ใครถามอยากเรียนที่ไหนผมก็มุ่งไปมหิดลครับในตอนเเรก โดยที่เพื่อนอีกคนไม่ได้เป็นจุดเด่นอะไรเเต่ก็ติดเเต่หัวเขาดีมากดีกว่าผม จริงๆ เเต่เขาไม่ได้เเเบบขยันเรียนพิเศษ นิสัยดี ผมทำใจยอมรับยากจังครับ เพราะผมไม่ชอบอังกฤษ ผมเลยไม่ได้ ตอนนี้เสียใจเเบบน้อยใจไม่กล้าเจอหน้าเพื่อนอีกเลย กลัวเพื่อนดูถูก เพราะบอกทุกคนว่าอยากเข้ามหิดลในตอนเเรก เพราะหลายๆคนคิดว่าเราจะติด เเต่เราไม่ติด เพื่อนที่คิดว่าไม่น่าได้เท่าเราดันติด คือมันเป็นโควต้าที่ดี ได้ทุน จบมาก็มีงานทำเลย
เอาจริงๆผมเรียนได้อันดับ 1 ของห้อง ผมกดดัน จริงๆผมไม่อยากยึดติด เเต่ผมอายเพื่อน ผมทำได้คะเเนนเเทบทุกวิชาได้ท็อปเเต่ไม่ได้อังกฤษสอบตก
ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ไทย สังคม ผมท็อป ของห้องตลอด ผมก็ไม่ได้อยากยึดติดเเต่ผมเสียดายที่ตัวเองทำไม่ได้เพราะภาษาอังกฤษผมได้ 23.75 เขาเอา 25 คะเเนน ผมท้อมากครับ เสียใจมากกก จริงๆ จริงๆเเล้วผมก็ไม่อยากเทียบกับคนอื่น เเต่ผมกดดันผมถูกมองว่าต้องได้ที่ดี เรียนเก่งสุดในห้อง ผมเสียใจผมอายเพื่อน
สอบไม่ติด ท้อครับ
เอาจริงๆผมเรียนได้อันดับ 1 ของห้อง ผมกดดัน จริงๆผมไม่อยากยึดติด เเต่ผมอายเพื่อน ผมทำได้คะเเนนเเทบทุกวิชาได้ท็อปเเต่ไม่ได้อังกฤษสอบตก
ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ไทย สังคม ผมท็อป ของห้องตลอด ผมก็ไม่ได้อยากยึดติดเเต่ผมเสียดายที่ตัวเองทำไม่ได้เพราะภาษาอังกฤษผมได้ 23.75 เขาเอา 25 คะเเนน ผมท้อมากครับ เสียใจมากกก จริงๆ จริงๆเเล้วผมก็ไม่อยากเทียบกับคนอื่น เเต่ผมกดดันผมถูกมองว่าต้องได้ที่ดี เรียนเก่งสุดในห้อง ผมเสียใจผมอายเพื่อน