เรามีพี่ชายคนหนึ่งแต่เป็นที่พึ่งให้คนในครอบครัวไม่ได้เลย พ่อแม่บอกว่ารักลูกทุกคนเท่ากัน แต่เราพอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
ที่เห็นพ่อแม่จะโอ๋พี่ชายมาก ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว เกือบโดนไล่ออกจากโรงเรียน พอแต่งงานมีลูก เลิกกัน ลูกอยู่กับภรรยาเก่า
ตอนนี้มาเอาภรรยาใหม่ แล้วผู้หญิงไม่ปรับตัวเข้าหาคนไหนบ้าน เวลามีปัญหา 2 คนนี้จะหลบ ชอบอยู่ในห้องกันสองคน
นิสัยไม่แคร์โลกเหมือนกัน ไปๆมาๆอยู่ 2-3 ปีแล้วมั้ง เราเคยต่อว่าไปด้วย ถ้าจะทำตัวแบบนี้ทำไมไม่พากันไปอยู่ข้างนอกน
มันทำคนในบ้านอึดอัด ขนาดพ่อแม่ยังจะไปอยู่ร้าน พี่ชายทำงานประจำมาเป็นสิบๆปีแล้ว เงินเก็บไม่มี บ้านไม่มี มีแต่รถ

ทุกวันนี้เอาภรรยาใหม่มาลงที่บ้าน พ่อแม่ชอบมาบ่นกับเราว่า พี่ชายควรไปหาที่อยู่ใกล้โรงงาน ถูกไง เราเลยว่าไปแล้วและผิดใจกันตั้งแต่นั้นมา
แต่ตัวพี่ชายก็ยังเฉยๆ มึนอยู่ไป พ่อแม่ก็ไม่กล้าว่าอะไร บางทีเรารู้ว่าพ่อแม่อยากบอกพี่ชาย แต่ด้วยความที่เขารักลูกชายเลยไม่กล้าว่า
ช่วงก่อนมีปัญหากัน พี่ชายกับภรรยาเขาก็หลบ มีอะไรไม่พูดกับคนในบ้าน ให้พ่อแม่ออกหน้าแทน
สองคนนี้ชอบแอบฟังเราคุยโทรศัพท์แล้วเอาไปฟ้องแม่ คือถ้าอยู่แบบไม่แคร์ใคร จะแอบฟังเราคุยในห้องทำไม
พอถามก็ไม่ได้คำตอบเวลาได้ยินคุยโทรศัพท์แล้วคิดว่าเรานินทา ทำไมไม่ถามตอนนั้นเลย
เอาไปกวนใจแม่ทำไม แต่สองคนนี้ไม่กล้าเผชิญหน้า เวลาถามไรตรงๆ ไม่กล้าตอบ

สรุปตอนนี้พากันเข้าไปอยู่ในบ้าน ทั้งบ้านพ่อแม่เราและบ้านฝ่ายหญิง ไปๆมาๆ โดยยืนยันว่าไม่ไปหาที่อยู่เองเพราะผู้หญิงเป็นลูกคนเดียว มีบ้าน
แต่ 2 คนนี้ไม่สนไม่แคร์เลยว่าในบ้านมีสมาชิกในครอบครัว บางทีอยากถามว่ารอให้บ้านใดบ้านหนึ่งไม่มีสมาชิกในครอบครัวก่อนเหรอ
สองคนนี้ถึงจะตัดสินใจว่าจะอยู่ที่ไหน จริงๆ คนอื่นไม่มีปัญหา แต่เขาทำตัวไม่สนสิ่งรอบข้างเกินไป จะทำอะไรก็ทำ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร พอไปพูด พี่ชายจะมึนๆ ไม่ตอบแล้วปล่อยผ่านไป สร้างเรื่องมาตั้งแต่สมัยเรียนแต่พ่อแม่ไม่เคยว่า พี่สาวเราก็รู้
ตอนนี้คือเราก็อยู่บ้านไม่ได้ ถ้าอยู่แต่พ่อแม่ไปอยู่ที่อื่น ก็ต้องทนรับสภาพเพราะพี่ชายพึ่งไม่ได้และมีอะไรจะเข้าภรรยา
ทุกวันนี้เรากับพี่ชายก็ไม่พูดกัน ตั้งแต่คนนี้มา ก็เลยกลายเป็นว่าเราต้องไปอยู่ข้างนอก พ่อแม่ก็ด้วย
พ่อบอกว่าพี่รักคนนี้ เข้าใจแต่พวกเขาไม่ได้มีบ้านเป็นของตัวเอง ต้องเข้าสังคมครอบครัวด้วย แต่เหนื่อยใจจะพูดแล้ว พูดไปก็เหมือนเทน้ำทิ้ง
ขนาดพ่อแม่ยังคิดเลยว่าเขาต้องไปอยู่ข้างนอกกัน แต่พ่อแม่ไม่กล้าไปพูดกับเขา แล้วใครจะพูด เราเป็นน้อง พูดไปเขาไม่ฟังหรอก