ถึงกับต้องสมัครแอคเค้าท์พินทิปใหม่ เพื่อที่จะมาตั้งกระทู้นี้ ถ้าเว้นวรรคหรือเว้นบรรทัดไม่ดี ขออภัยด้วยนะคะ พอดีพิมพ์ในมือถือค่ะ

ขออภัยอีกเรื่องหากพูดวกไปวนมาเพราะไม่รู้จะเกริ่นยังไงดีเนื่องไหนดี

เอาเรื่องแรกก่อน
1.
เรามีความรู้สึกเหมือนจะเป็นโรคซึมเศร้า หรือไบโพล่าร์ หรืออะไรสักอย่าง แต่ในบางขณะเราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้เป็นนะ บางทีเราก็ยังยิ้มได้ เราไม่ได้ซึมเศร้าสักหน่อย แต่ในบางจังหวะชีวิต ก็รู้สึกอยากฆ่าตัวตาย เริ่มต้นมาจากการที่ทำร้ายร่างกายตนเองก่อน

เราเริ่มทำเพราะเรามีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า ความเจ็บปวดที่มากกว่าจะช่วยล้างความเจ็บปวดที่มากกว่าได้ เหมือนเวลาที่เราล้ม แล้วเราต้องกัดปากหรือจิกมือแน่นๆให้มาโฟกัสที่จุดอื่นแทน พอเรารู้สึกปวดตรงอก โดนทำร้ายทางความรู้สึก เราก็มาทำร้ายร่างกาย ให้เรารู้สึกเจ็บทางร่างกายแทน

ความรู้สึกอยากตายเราไม่แน่ใจว่าเริ่มมีมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เราคิดว่าคงเริ่มต้นที่ตั้งใจว่าถ้าพ่อกับแม่ตาย เราจะตามพวกท่านไป จะแค่อยู่ดูแลจนวาระสุดท้าย

พอทางบ้านเราเริ่มแตกหักกัน(ถึงขั้นที่อีกนิดจะไม่นับญาติกันแล้ว) เราเริ่มรู้สึกว่าไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ในเมื่อจะไม่ทดแทนบุญคุณไม่ดูแลแล้ว เรายังเหลืออะไรที่ควรค่าให้อยู่ต่อ ไม่มีแรงบันดาลใจ ไม่มีเป้าหมาย พอเจอเรื่องแย่งทีเราก็อยากตายซะดื้อๆ คงประมาณนี้แหล่ะค่ะ อาการซึมเศร้าของเรา แต่เราก็ยังมีช่วงเสลาที่เรายิ้มได้นะ อาการพวกนี้มันไม่ได้อยู่ตลอดเวลา แต่มันมาค่อนข้างบ่อย

2.
เรารู้สึกว่าเรามีความต้องการทางเพศสูง หรือเราชอบเรื่องอย่างว่า รู้สึกว่ามันเติมเต็มชีวิตเราได้
เราเข้าสู่เรื่องแบบนี้เพราะความอยากรู้อยากลอง ผสมกับpuppy love เราคิดว่าเพราะเมื่อก่อนเราเรียบร้อยมาก อยู่ในโรงเรียนที่พูดจาสุภาพ มองคำหยาบเป็นเรื่องต่ำและไม่มีการศึกษา แม้แต่คำว่าโคตรเรายังไม่เคยพูด

เวลาเปลี่ยนสังคมเปลี่ยน เราได้ย้ายรร.มาอยู่รร.รัฐ ที่แม้กระทั่งครูก็พูดคำหยาบ อยู่ในจุดที่พ่อแม่ก็ให้คพตอบไม่ได้ว่า แม่คะทำไมครูเขาถึงพูดคำหยาบล่ะคะ มันเริ่มต้นทำให้เราเรียนรู้เองมาเรื่อยๆ มองเรื่อง one night stand เป็นเรื่องปกติ ถ้าคนสองคนเต็มใจ มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ และมองว่าเพศหญิงก็ไม่ได้เสียเปรียบ วินวินกันทั้งคู่ เราเริ่มเรื่องอย่างว่าด้วยความอยากรู้อยากลอง ต่อมาก็เป็นการบีบบังคับจากเพื่อนชายร่วมห้อง

จริงๆส่วนใหญ่ปัญหามันเกิดที่ เราไม่กล้าปฏิเสธ เป็นเด็กไม่มีเพื่อน เรากลัว กลัวที่ถ้าปฏิเสธไปเขาจะไปเป็นเพื่อนเราอีก อีกส่วนหนึ่งเพราะอารมณ์ทางเพศตามฮอร์โมนวัยรุ่น มันหลายคนขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เราพยายามปฏิเสธ มากสุดที่เราจะพยายามได้ ใช้เวลานานเลยค่ะ ร่วมๆ4-5ปี กว่าเราจะกล้าที่จะหลุดออกมาจากวงจรตรงนั้น หลังจากนั้นเราก็เริ่มคิดว่า ถ้าชีวิตเราไม่มีค่า ไหนๆก็อยากตาย การที่เรามั่วไปทั่วอย่างน้อยเราก็ทำให้คนที่เขารู้สึกอยากมีความสุข ชีวิตเรามันไม้มีค่าอะไรหรอก และอีกอย่างการทำเรื่องแบบนั้น ก็คล้ายๆการดื่มเหล้า มันทำให้เราลืม ลืมเรื่องแย่ๆลืมความรู้สึกแย่ๆที่ผ่านเข้ามาหาเรา เรื่องที่สอง ก็คงจะจบลงประมาณนี้แหล่ะค่ะ

3.
มาถึงเรื่องสุดท้าย ล่าสุดเราพึ่งได้เข้าไปในวงการคล้ายๆอาบอบนวด แต่เป็นการนวดให้ผู้ใช้บริการสำเร็จความใคร่โดยไม่มีเพศสัมพันธ์ เราตั้งใจว่าหลุดไปครั้งนี้ครั้งเดียวเราจะไปกลับไปทำอีก จะดิ้นีนปากกัดตีนถีบทำงานอื่น ใช่ความสามารถที่มี แต่ใจนึงเราก็รู้สึกชอบ ไม่ได้ชอบเพราะมันทำเงินง่าย หรืออยากได้เงินไปซื้อของแบรนด์เนม เราแค่มีอารมณ์ร่วมและอารมณ์ทางเพศไปกับเขา ประกอบกับว่า ทางบ้านร้อนเงินมาก เราไม่อยากเป็นภาระ เราไม่อยากโดนบ่นโดนว่า เราอยากทดแทนบุญคุณเขาให้จบกันไปเสียที

ใครเคยมีประสบการณ์แบบไหนเหมือนเราบ้าง มาแชร์กันนะคะ

ขอไม่เอาคำตอบหรือการช่วยแบบธรรมะธรรโมนะ เราเคยพึ่งทางธรรมแล้ว มันอาจจะดีสำหรับบางคน แต่เราไม่ศรัทธาและสงบจิตสงบใจไม่ได้จริงๆค่ะ

ปล.อยากแท็กสัก10แท็ก