นั่งดูข่าวในพระราชสำนัก เห็นพระราชกรณียกิจของฟ้าหญิงจุฬาภรณ์ ทรงเปิดศูนย์ดูแลสุนัขจรจัด นครชัยบุรินทร์ แถบอีสานใต้ทำให้เห็นปัญหาที่น่าจะเกิดขึ้นอีกในอนาคต
    ในอดีตเมื่อสี่ห้าปีก่อน หมาจรจัดในเขตชนบทบ้านผม ( สุรินทร์ ) มีไม่ค่อยเยอะ เพราะชาวบ้านมีวิธีควบคุมการแพร่พันธ์สุนัขดีพอสมควรแต่อาจจะขัดกับหลักศีลธรรมอันดีบ้าง คือจะมีพ่อค้านำรถบรรทุกมาหาสุนัขในหมู่บ้าน โดยการเอาครุ กะละมัง มาแลก แล้วเอาสุนัขเหล่านั้นไปขายในประเทศเราบ้าง ประเทศเพื่อนบ้านบ้าง ในหมู่บ้านจะหาสุนัขจรจัดแทบไม่มี เพราะถ้าไม่ใช่สุนัขที่มีเจ้าของ พ่อค้าจะไล่จับเอาหมด  ไม่ต้องเสียผลิตภัณฑ์แลกกัน  ทำให้ปริมาณสุนัขจรจัดมีน้อยมาก
   แต่ในปัจจุบัน ผมขับรถผ่านไปทุกหมู่บ้าน จะมีสุนัขจรจัด สุนัขที่ชาวบ้านเลี้ยงแบบทิ้ง ๆ ขว้าง ๆเยอะมาก เเต่ละเช้านอนขวางถนน
รถขับไปมาลำบาก  กลัวชนสุนัขเหล่านั้น บางตัวสภาพดูไม่ได้ เหมือนกับไม่ได้กินอาหารมาหลายวัน ผอมโซ  ยิ่งโรงเรียนที่ผมทำงานอยู่สุนัขจรจัดเยอะมาก มารอกินเศษอาหารจากเด็ก ๆ  ไล่ก็แล้ว ไม่หมดสักคิที   มีชาวบ้านเอามาทิ้งเรื่อย ๆ พอจะจับฉัดวัคซีน ก็วิ่งเข้าป่า  จับไม่ได้สักที
  ปัญหาน่าจะมาจากคนไทยคิดอยากจะเลี้ยงก็เเลี้ยง   เบื่อก็ทิ้งก็ชว้าง ทำให้คิดว่าน่าจะมีกฏหมายควบคุมการเลี้ยงได้เเล้ว ใครจะเลี้ยงต้องขออนุญาต และต้องดูแลอย่างดี ห้ามปล่อยทิ้งขว้าง  ต้องมีโทษ จะได้คนเลียงท่ีมีคุณภาพจริงๆ  ไหน ๆก็มีกฏหมายคุ้มครอง น่าจะมีกฏหมายขออนุญาตเลี้ยงได้เเล้ว
ส่วนที่จรจัดเร่ร่อนทุกวันนี้ ก็ค่อย ๆจับทำหมั่นไป อย่าให้ขยายพันธ์ุต่อไปได้  ทุกวันนี้ใครจะฆ่าสุนัขก็กลัวติดคุกกันหมด  แต่ใครจะทิ้งสุนัขไม่ยักกะมีคนกลัวติดคุก