อันนี้เป็นเหตุการณ์สำหรับคนที่หาเพื่อนยากจริง
ตั้งแต่เด็กๆผมไม่มีเพื่อนเลยเพราะผมเป็นออทิสติก เหมือนเพื่อนไม่เอาด้วย พอโตถึงวัยรุ่น กับเพื่อนก็มีปัญหาในหลายๆมุม เช่นเข้ากับเพื่อนไม่ได้ เข้าไม่เป็น อย่างน้อยมีเพื่อนสนิทสักคนนึง สุดท้ายก็โดนเพื่อนแอนตี้จึงต้องย้ายออกจากโรงเรียนไปสู่โรงเรียนใหม่ เพราะมีอาการหื่นหรือ อาการที่ไม่เหมาะสมเพราะผมเป็นคนขี้เล่นกว่าปกติ หลังจากย้ายโรงเรียนแรกๆก็มีเพื่อนบ้าง แต่หลังๆมาก็ไม่มีเหมือนเดิมเพราะทำตัวให้เขาไม่โดนใจเรานั่นเอง พอเข้ามหาลัยก็ไม่มีเพื่อนเพราะต่างคนต่างมาจากแต่ละที่ ผมก็ปรับตัวยากไม่รู้จะทำยังไง เข้ากับใครก็มีปัญหา ผมเป็นคนขาดสัมมาคารวะจริงๆ ไม่รู้ว่าควรพูดแบบไหน เพราะพูดเยอะจนพลาดหลายอย่าง ผมไม่รู้ว่าชีวิตไหนจะมีเพื่อน เพราะทุกอย่างเป็นอุปสรรคไปหมดแล้ว แต่ก็พอจะมีเพื่อนแค่คนเดียวเท่านั้น แล้วเขาก็เป็นออทิสติกเหมือนกันแต่เขามีเพื่อนรักเยอะกว่าผม เพราะเขาพูดน้อย แต่ผมนี่แหละ พูดมากจนน่ารำคาญ เพราะผมก็อยากเข้าสังคมเหมือนกัน แต่เรื่องพวกนี้ต้องใช้เวลานาน ซึ่งผมก็ทำได้แค่ทำใจและปรับตัว ปรับตัวแบบไหนถึงจะมีเพื่อน เพราะผมก็หวังเรื่องนี้มาตั้งนาน แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องนามธรรม จริงๆ ใครที่เห็นโพสนี้จะเศร้าหน่อยนะ
ผมรู้สึกอยู่ตอนไหนก็ตามตั้งแต่อนุบาลจนโต ผมไม่มีเพื่อนไม่มีคนสนใจผม ผมปรับตัวไม่ได้เพราะข้อจำกัดนี่ ผมรู้สึกท้อแท้จริง ทรมานมาก ทำกิจกรรมก็ไม่มีเพื่อน ทำอะไรก็ผิดหมด รู้สึกโลกมันอยู่ยากจริงๆ อยากลาออกเพื่อหนีสังคมและหาสังคมใหม่ที่มันเหมาะกว่า สุดท้ายก็ไม่พบ เพราะนี่คือโลกแห่งความเป็นจริง สิ่งที่ผมเป็นทุกข์มากที่สุดคือเพื่อนหนี ไม่มีใครต้อนรับ จะทำให้ทุกคนมาชอบเป็นไปไม่ได้ เริ่มที่ตัวเรา พอเราทำได้แล้วไม่ได้ผลก็รู้สึก จะปรับตัวไปทำไมถ้ามันไม่ดีขึ้น หงุดหงิด รู้ชะตากรรมตัวเองแล้วละ เป็นคนใจร้อนด้วย เสียไปหลายคนง่ายๆ แต่จะดีอะ ยากมาก ผมเลยตัดปัญหาเลยไม่พูด สุดท้ายไม่ดีขึ้นเพราะยังไงเราก็ต้องคุยอยู่ดี คุยเยอะเสียคนง่าย ที่สำคัญในการคืนดีคือ การขอโทษจากใจจริง ถ้าใครไม่พอใจจริง ผมก็ขอโทษกับการกระทำผมเองและจากใจจริงแหละ ทุกคนควรได้รับโอกาสที่ 2 (Everybody deserve second chance (Logan Paul))ใช่ผมไม่ปรับเองแหละเพราะผมยังไม่ศรัทธามากพอ ตอนฝึกงานเขาไม่สนใจเกรด เขาสนใจว่าคุณทำงานกับคนอื่นได้หรือไม่ ผมยังทำงานในกลุ่มเล็กๆไม่ได้เลย ตั้งแต่เด็กผมเป็นออทิสติกจริงๆ ที่ผมทำได้เพราะผมเป็นน้อย แต่อาจจะยังไม่สุดเท่าไรเนื่องจากมีข้อจำกัด ผมไม่ยอมรับเพราะอาย ผมเข้าใจออทิสติกนะบางเรื่องก็สอนได้และบางเรื่องไม่สามารถสอนได้เพราะสังคมเป็นนามธรรม บางคนอาจจะสอนว่าต้องสื่อสารหรือคุยให้เป็น คนคุยเยอะแต่ไม่เป็นมีเยอะแยะ ไม่รู้กาละเทศะ เยอะแยะ ตัวอย่างบางคนดีจริงแต่ไม่สามารถใช้ได้กับทุกคน สไตล์ไม่เหมือนกัน ผมจะทำตามใครเป็นไม่ได้เพราะถูกสอนมาไม่เหมือนกัน ทุกคนมีปัญหาหมด แต่ปัญหาผมส่งผลต่อคนอื่น
เรื่องสังคมง่ายๆแค่เรื่องเดียวนี่แหละ แต่กลับทำไม่ได้เพราะไม่อยากทำมากกว่า โลกแห่งความเป็นจริงเขาสอนตรงไปตรงมา สอนให้เราเป็นคนเก่งขึ้น เพราะความสันดานของผมเองละที่ทำให้คนอื่นไม่พอใจ ผมยอมรับว่าผมทำให้คนอื่นไม่พอใจ แต่ไม่พบจุดต้นเหตุซึ่งหลายคนบอกว่าคืออะไร จุดเหตุไม่ใช่รูปธรรมทำให้ดูยาก เราไม่รู้ว่าเราทำให้คนอื่นรู้สึกยังไง เพราะไม่มีใครบอกชาตินี้เราก็ไม่รู้ ก่อนที่เราจะทำอะไรเราต้องยอมรับตัวเองว่าเราทำอะไร เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้เลยเรื่องยากกว่านี้จะทำยังไง
1.ขาดความมั่นใจในตนเอง
2.ไม่รู้ว่าจะทำแบบไหน
3.ใช้เวลานานแต่จะนานกว่านี้หรือเปล่า
4.ฝึกทำแบบไหนเพราะทุกอย่างมีขั้นตอนแต่ไม่มีใครที่ทำไม่ได้
5.เผชิญปัญหาไม่เป็น
6.ขาดทักษะสังคมโดยหลักๆ ที่ทำไม่ได้คือสาเหตุหลัก วิธีแก้
1.อยู่เฉยๆรอไปเรื่อยๆ (จะนานมั้ย)
2. ค่อยๆคุยกับเพื่อน(ได้ผลหรือเปล่าไม่รู้) แค่ 2 ทางเลือกนี้แหละไม่รู้จะเลือกอันไหนเพราะทำพลาดไปแล้ว
ปัญหาเรื่องการปรับตัวเข้าสังคม (ออทิสติก)
ตั้งแต่เด็กๆผมไม่มีเพื่อนเลยเพราะผมเป็นออทิสติก เหมือนเพื่อนไม่เอาด้วย พอโตถึงวัยรุ่น กับเพื่อนก็มีปัญหาในหลายๆมุม เช่นเข้ากับเพื่อนไม่ได้ เข้าไม่เป็น อย่างน้อยมีเพื่อนสนิทสักคนนึง สุดท้ายก็โดนเพื่อนแอนตี้จึงต้องย้ายออกจากโรงเรียนไปสู่โรงเรียนใหม่ เพราะมีอาการหื่นหรือ อาการที่ไม่เหมาะสมเพราะผมเป็นคนขี้เล่นกว่าปกติ หลังจากย้ายโรงเรียนแรกๆก็มีเพื่อนบ้าง แต่หลังๆมาก็ไม่มีเหมือนเดิมเพราะทำตัวให้เขาไม่โดนใจเรานั่นเอง พอเข้ามหาลัยก็ไม่มีเพื่อนเพราะต่างคนต่างมาจากแต่ละที่ ผมก็ปรับตัวยากไม่รู้จะทำยังไง เข้ากับใครก็มีปัญหา ผมเป็นคนขาดสัมมาคารวะจริงๆ ไม่รู้ว่าควรพูดแบบไหน เพราะพูดเยอะจนพลาดหลายอย่าง ผมไม่รู้ว่าชีวิตไหนจะมีเพื่อน เพราะทุกอย่างเป็นอุปสรรคไปหมดแล้ว แต่ก็พอจะมีเพื่อนแค่คนเดียวเท่านั้น แล้วเขาก็เป็นออทิสติกเหมือนกันแต่เขามีเพื่อนรักเยอะกว่าผม เพราะเขาพูดน้อย แต่ผมนี่แหละ พูดมากจนน่ารำคาญ เพราะผมก็อยากเข้าสังคมเหมือนกัน แต่เรื่องพวกนี้ต้องใช้เวลานาน ซึ่งผมก็ทำได้แค่ทำใจและปรับตัว ปรับตัวแบบไหนถึงจะมีเพื่อน เพราะผมก็หวังเรื่องนี้มาตั้งนาน แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องนามธรรม จริงๆ ใครที่เห็นโพสนี้จะเศร้าหน่อยนะ
ผมรู้สึกอยู่ตอนไหนก็ตามตั้งแต่อนุบาลจนโต ผมไม่มีเพื่อนไม่มีคนสนใจผม ผมปรับตัวไม่ได้เพราะข้อจำกัดนี่ ผมรู้สึกท้อแท้จริง ทรมานมาก ทำกิจกรรมก็ไม่มีเพื่อน ทำอะไรก็ผิดหมด รู้สึกโลกมันอยู่ยากจริงๆ อยากลาออกเพื่อหนีสังคมและหาสังคมใหม่ที่มันเหมาะกว่า สุดท้ายก็ไม่พบ เพราะนี่คือโลกแห่งความเป็นจริง สิ่งที่ผมเป็นทุกข์มากที่สุดคือเพื่อนหนี ไม่มีใครต้อนรับ จะทำให้ทุกคนมาชอบเป็นไปไม่ได้ เริ่มที่ตัวเรา พอเราทำได้แล้วไม่ได้ผลก็รู้สึก จะปรับตัวไปทำไมถ้ามันไม่ดีขึ้น หงุดหงิด รู้ชะตากรรมตัวเองแล้วละ เป็นคนใจร้อนด้วย เสียไปหลายคนง่ายๆ แต่จะดีอะ ยากมาก ผมเลยตัดปัญหาเลยไม่พูด สุดท้ายไม่ดีขึ้นเพราะยังไงเราก็ต้องคุยอยู่ดี คุยเยอะเสียคนง่าย ที่สำคัญในการคืนดีคือ การขอโทษจากใจจริง ถ้าใครไม่พอใจจริง ผมก็ขอโทษกับการกระทำผมเองและจากใจจริงแหละ ทุกคนควรได้รับโอกาสที่ 2 (Everybody deserve second chance (Logan Paul))ใช่ผมไม่ปรับเองแหละเพราะผมยังไม่ศรัทธามากพอ ตอนฝึกงานเขาไม่สนใจเกรด เขาสนใจว่าคุณทำงานกับคนอื่นได้หรือไม่ ผมยังทำงานในกลุ่มเล็กๆไม่ได้เลย ตั้งแต่เด็กผมเป็นออทิสติกจริงๆ ที่ผมทำได้เพราะผมเป็นน้อย แต่อาจจะยังไม่สุดเท่าไรเนื่องจากมีข้อจำกัด ผมไม่ยอมรับเพราะอาย ผมเข้าใจออทิสติกนะบางเรื่องก็สอนได้และบางเรื่องไม่สามารถสอนได้เพราะสังคมเป็นนามธรรม บางคนอาจจะสอนว่าต้องสื่อสารหรือคุยให้เป็น คนคุยเยอะแต่ไม่เป็นมีเยอะแยะ ไม่รู้กาละเทศะ เยอะแยะ ตัวอย่างบางคนดีจริงแต่ไม่สามารถใช้ได้กับทุกคน สไตล์ไม่เหมือนกัน ผมจะทำตามใครเป็นไม่ได้เพราะถูกสอนมาไม่เหมือนกัน ทุกคนมีปัญหาหมด แต่ปัญหาผมส่งผลต่อคนอื่น
เรื่องสังคมง่ายๆแค่เรื่องเดียวนี่แหละ แต่กลับทำไม่ได้เพราะไม่อยากทำมากกว่า โลกแห่งความเป็นจริงเขาสอนตรงไปตรงมา สอนให้เราเป็นคนเก่งขึ้น เพราะความสันดานของผมเองละที่ทำให้คนอื่นไม่พอใจ ผมยอมรับว่าผมทำให้คนอื่นไม่พอใจ แต่ไม่พบจุดต้นเหตุซึ่งหลายคนบอกว่าคืออะไร จุดเหตุไม่ใช่รูปธรรมทำให้ดูยาก เราไม่รู้ว่าเราทำให้คนอื่นรู้สึกยังไง เพราะไม่มีใครบอกชาตินี้เราก็ไม่รู้ ก่อนที่เราจะทำอะไรเราต้องยอมรับตัวเองว่าเราทำอะไร เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้เลยเรื่องยากกว่านี้จะทำยังไง
1.ขาดความมั่นใจในตนเอง
2.ไม่รู้ว่าจะทำแบบไหน
3.ใช้เวลานานแต่จะนานกว่านี้หรือเปล่า
4.ฝึกทำแบบไหนเพราะทุกอย่างมีขั้นตอนแต่ไม่มีใครที่ทำไม่ได้
5.เผชิญปัญหาไม่เป็น
6.ขาดทักษะสังคมโดยหลักๆ ที่ทำไม่ได้คือสาเหตุหลัก วิธีแก้
1.อยู่เฉยๆรอไปเรื่อยๆ (จะนานมั้ย)
2. ค่อยๆคุยกับเพื่อน(ได้ผลหรือเปล่าไม่รู้) แค่ 2 ทางเลือกนี้แหละไม่รู้จะเลือกอันไหนเพราะทำพลาดไปแล้ว