เรื่องมีอยู่ว่าผมได้คุยกับพี่ต่างมหาลัยคนหนึ่งครับ เราได้คุยกันทางแชท คอลกันมาเกือบๆปีแล้วครับแล้วเราก็นัดเจอกันช่วงสงกรานต์ไปเที่ยวด้วยกัน3วัน2คืนแต่แยกห้องกันน่ะครับ พี่เขาเป็นคนดีมากครับและระหว่างพักก็ไม่มีเรื่อง18 19+ เลยครับ แต่ความรู้สึกผมที่มีให้พี่เขาตอนแรกๆกับตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วครับ เพราะตอนแรกๆอะไรๆก็น่าสนใจไปหมดแต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรที่พิเศษสำหรับผมเลยครับ แต่กลับกันผมรู้สึกว่าพี่เขาจะชอบผมมากขึ้นแต่อีกทางผมก็มีความรู้สึกต่อพี่เขาน้อยลงครับจนแทบจะเป็น0แล้ว และตอนนี้ผมก็รู้สึกผิดมากที่ให้ความหวังพี่เขามากไปรึเปล่าเพราะพี่เขาชอบถามผมบ่อยๆว่ารักพี่ไหม ผมก็ตอบว่ารักครับแต่เวลาผมตอบมันมีความรู้สึกว่าผมกำลังโกหก ผมก็ไม่เขาใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงไม่รักพี่เขามากขึ้นแล้วตลอดเวลาที่คุยกันมาความสัมพันธ์มันคงเส้นมากครับเป็นเป็นเส้นเรียบๆเส้นหนึ่งเลยถ้าเปรียบกับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจก็เหมือนกับคนตายรึเปล่าครับ55 ไม่มีทะเลาะ ไม่มีปัญหา อะไรเลยเราคุยกันแบบเดิมๆทุกครั้ง แต่ผมก็ลองพยายามรักพี่เขาน่ะผมพยายามหาเหตุลหลายๆอย่างมาทำให้ผมชอบพี่เขา เช่น พี่เขาเป็นคนดีมาก ใส่ใจดี ดีทุกอย่างรวยด้วย555 ผมเคยสงสัยน่ะว่าบางคนที่เลิกกับแฟนตัวเองทั้งที่มีอะไรที่ดีๆทุกอย่างทั้งฐานะ นิสัย การงาน แล้วดีขนาดนั้นจะเลิกทำไมว่ะ แต่ตอนนี้ผมเข้าใจเลยครับเพราะถึงนิสัยเขาจะดียังไง ผมก็ไม่ได้ชอบเขาแล้วไม่ได้ปลว่าผมชอบคนเลวน่ะ55 ผมแค่อยากให้ชีวิตมันมีสีสัน มีทะเลาะ มีง้อ มีงอลกัน มีคืนดีกันมีทั้งเรื่องสุขกับเรื่องเศร้า แต่สำหรับผมกับพี่เขามแต่ความสุขเล็กๆน้อยๆ(รึเปล่าน่ะ55) ตอนนี้ผมก็คิดอะไรไม่ออกเลยครับแบบตันมากจริงๆครับไม่รู้จะไปทางไหน ผมควรหยุดไหมแต่ถ้าผมหยุดพี่เขาจะเสียใจมากแน่ แต่ถ้าผมเดินต่อผมจะมีความสุขไหม ผมจะฝืนตัวเองรึเปล่า
แบบนี้เรียกความรักไหมครับ ชช