ความสุข...เริ่มต้นที่ครอบครัวจริงๆ

ครอบครัวเราค่อนข้างเป็นครอบครัวใหญ่ มีกัน 15 คน พี่น้องพ่อเราก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นหมด บ้านที่เราอยู่ตอนนี้มีอยู่กัน 5 คน(ครอบครัวไม่ได้มีฐานะรวย) คือปู่ย่าพ่อแม่และเรา เรามีความสุขมากได้กินข้าวพร้อมหน้ากัน 5 คน ไปเที่ยวกันก็เที่ยวแบบยกครัว 15 คน จนทำให้เราอยากกลับไปเป็นเด็กหรืออยากให้เป็นครอบครัวแบบนี้ตลอด เรามีแม่ที่สอนมารยาทเราทุกอย่าง คือเวลาแม่ถามว่ารักแม่มากแค่ไหนเราจะตอบว่าเท่าฟ้า ส่วนพ่อนี่น่ารักนะเวลาเราไปเที่ยวเราจะชอบให้เขาเอามือมาจับไหลเราแล้วเดินแบบรถไฟตลอด มันทำให้เรารู้สึกว่ามีเขาตลอดไม่ไปไหน ปู่นะเวลาเขาดูทีวีเราก็จะชอบไปบีบสิวที่หลัง ส่วนย่าเหมือนเพื่อนเลยเล่นเหมือนย่าเป็นบาร์บี้5555 พอเราโตขึ้นเข้าเรียนมัธยม เราเป็นเด็กเรียบร้อยไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย เรียนเกรดไม่เคยตกสักเทอม เราชอบมากเวลาผลการเรียนออกมาพ่อแม่จะดีใจ สมัยเรียนเราคิดเสมอว่าต้องทำให้พ่อแม่ แต่จริงๆแล้วเราทำเพื่อตัวเองคนที่ดีใจและภูมิใจที่สุดคือตัวเองพ่อให้เงินเราไปโรงเรียนวันละ 120 เราก็เหลือกลับวันละ 100 บ้าง 80 บ้าง ไม่เคยต่ำกว่านี้เลย เอาข้าวไปกินเองกับเพื่อนๆทำจนจบ ม.6 เลย แต่ ม.6 ได้เงินวันละ 200 บาท บางวันก็ไม่ได้ใช้เลย ใช้แต่เศษเหรียญค่ารถวันละ 20 บาท เท่านั้น เราเป็คนประหยัดมาก เพราะเราอยากซื้อของที่ๆอยากได้เอง และเราก็ซื้อของขวัญให้พ่อแม่เสมอๆเพราะเป็นการตอบแทนที่เขาให้เรามาเยอะแล้ว ปัจจุบันพ่อจะชอบว่า ว่าซื้ออะไรทำไมไม่บอกพ่อ จะได้เอาเงินให้ แล้วพ่อก็คืนเงินจริงๆ แตาหลังๆเราจะไม่บอกราคา เราซื้อของแบรนด์เนมให้พ่อแม่ได้โดยที่ใช้เงินเก็บของเราตลอด แล้วเรื่องดีก็เริ่มหายไป พอเราจบ ม.3 แม่เราลาออกจากงาน ทั้งบ้านมีพ่อทำงานครเดียว ตอนแม่ลาออกจากงานแม่มาเป็นแม่ค้าได้สักพักก็เลิกทำแล้วเป็นแม่บ้านเฉยๆ เราสังเกตแม่เปลี่ยนไปพูดจาหยาบคาย เสียงดัง กลายเป็นคยที่ไม่ใช่คนเดิมที่เคยสอนลูกมา แม่จะมองหางตาใส่คนอื่นตลอด แม่ไม่ชอบให้ทำอะไรที่ไม่สมควรแต่แม่กลับทำ ทั้งคำพูดและการกระทำ ส่วนพ่อเวลากลับบ้านมาแล้วเจออะไรที่ผิดแปลกจะยกความผิดทั้งหมดให้เราทั้งๆที่เราพึ่งกลับมาถึงบ้านเป็นแบบนี้ตลอด ไม่มีใครช่วยเราด้วย เราเสียใจมากตอนเด็กๆก็โดนพ่อตีบ่อยมาก ทำการบ้านช้า ตี     กินข้าวตอนเช้าไม่หมด ตี คือพ่อตักข้าวให้ครึ่งชาม(ใหญ่) อ้วกทุกทีร้องไห้ทุกเช้า ปู่กับย่าก็ค่อยไม่สนใจเราแล้ว เวลานอนตื่นสายเขาคุยกันดังลั่น คิดว่าตาย!! เข้ามหาลัยเรียนมีงาน นอนหลังเที่ยงคืนทุกวันนี่ แต่ไม่ดคยเที่ยวกลางคืนหรือไปเที่ยวกับเพื่อนเลยจนปัจจุบันขึ้นปี 2 แล้ว เราเหมือนเดิมทุกอย่างคือทุกวันนี้ทุกคนเปลี่ยนไปหมดเลย เราคุยกับใครก็ถูกเมินใส่  จนเรากลายเป็นคนที่ปากแห้งทุกครั้งที่อยู่บ้าน และเราก็เป็นโรคเครียดกับซึมเศร้าไปพบแพทย์มาแล้วพ่อแม่อยู่ฟังด้วย แต่เขากลับไม่ช่วยอะไรให้เราดีเลย ทำเหมือนเราปกติ แต่จริงเราไม่ปกติอะส่วนมากก็พูดกับหมา แต่อยู่มหาลัยเราเป็นคนละคนเลยเป็นคนเก็บกฎ เฮฮามาก ตลก ENTERTAIN ทุกคน แต่เราก็ไม่ได้คิดนะว่าเพื่อนจะดีกว่าครอบครัว ทุกวันนี้เราเป็นกลางกับทุกอย่าง....มันดีไหมกับชีวิตแบบนี้