สวัสดีค่ะ. คือเราอยากรู้ว่าเราควรจะทำไงดี ก็ตามหัวข้อเลยค่ะ ตอนนี้เราอายุ18.   ที่เราบอกว่าเราออกเที่ยวไหนไม่ได้เลย ใช่ค่ะ คือเเม่เราห้ามเลย คืออย่างเช่นไปสงกรานต์กับเพื่อนไปหาเพื่อน แบบนี้คือเราก็รู้สึกว่าเราควรออกไปเจอสังคมได้แล้ว เพราะตอนนี้เรารู้สึกตามคนอื่นไม่ทัน (ต้องบอกก่อนว่าเราอยู่แถวชนบท ไม่ใช่ตัวเมืองค่ะ)  คือปีน่าเราก็จะไปเรียนต่อแล้ว และด้วยความที่ว่าเราจะไปเรียนใน มหาวิทยาลัย ซึ่งแน่นอนค่ะสังคมในเมือง และที่เราจะไปก็เป็นต่าง. จ.  คือเราต้องอยู่คนเดียว ไปตัวคนเดียว
     คือเรามีความคิดว่าเราควรจะได้ออกไปใช้ชีวิตไปเรียนรู้สังคม แต่เราไม่ได้หมายถึงว่าเราจะออกไปเที่ยวกะเพื่อนจนดึกดื่น  คือเราแค่อยากไปอย่างเช่นเพื่อนเราอยู่เป็นกลุ่มๆ ด้วยความที่เราโตไปตามอายุซึ่งเป็นวัยรุ่น เรารู้ว่าพ่อกะแม่ห่วง แต่เรามีความคิดว่าเราอาจจะกำลังเข้าสู่คำว่า พ่อแม่รังแกฉัน จนเพื่อนบอกว่าตอนนี้เราเหมือนเด็กไม่รู้อะไรเลย เราก็รู้สึกแย่

    และอีกอย่างนึงที่เราอยากจะปรึกษาเพื่อนๆคือ  เรากำลังดูใจกับคนๆนึงอยู่ คือเวลาเราคบกับใครเราบอกพ่อกับแม่เราตลอด ซึ่งคนนี้เจาพยายามเข้าหาทครอบครัวเรา เพื่อที่เวลาไปไหนก็จะได้ไม่ให้พ่อกัยแม่ห่วง แต่ไม่ได้ผลค่ะ พ่อกับแม่ไม่ให้เข้าหาเลย ซึ่งตอนนี้เรารู้สึกว่าครอบครัวเราเลี้ยงเราแบบสมัยก่อน (แต่เราก็เข้าใจนะนะว่าท่านห่วง)  แต่จะทำไงได้เมื่อเราโตตามอายุความคิดเราก็โตขึ้น ซึ่งควรจะมีความเปลี่ยนแปลง ที่ไม่ได้ให้ใช้ชีวิตแบบเดิมตั้งแต่เล็กยันโต เราควรจะทำไงดีค่ะตอนนี้เรารู้สึกเหมือนเด็กเก็บกดมาก  

ขอบคุณมากค่ะ.