สวัสดีทุกคน เราชื่อ k. นี่เป็นกระทู้แรกของเราและมันคงเป็นกระทู้สุดท้ายที่เราจะเขียน (ยืมล็อกอินเพื่อน)
เรื่องมีอยู่ว่าเราเคยมีแฟนคนนึงชื่อย่อ บ. เราเคยเจอกันตอนสมัยประถมเราอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่เรียนคนละโรงเรียน เราเคยเล่นสงกรานต์ด้วยกันตอน ป.6 เรารู้สึกกับ บ.ตั้งแต่ตอนนั้น จนขึ้น ม.1 เราก็ได้มาเรียนห้องเดียวกัน(ห้องเรามีคนน้อยมากรู้จักกัน สนิทกันทั้งหมดแบ่งเป็นกลุ่มผู้หญิงกลุ่มผู้ชาย โรงเรียนในอำเภอหนึ่งในจังหวัดร้อยเอ็ด) มันยิ่งทำให้เรารู้สึกกับ บ. มากขึ้นแต่ด้วยความที่เป็นเด็ก ก็จะมีตักกระเเปลกๆคือ เราจะทำตัวไม่เป็นมิตรกับคนที่เราชอบ555 ซึ่งก็คือ บ. เราจะทำทุกอย่างที่เเสดงออกว่าเราไม่ชอบ บ. เราเก็บความรู้สึกเก่งมากตอนนั้น จนมาตอน ม.2 เราก็จะไปเรียนพิเศษตอนเย็นกับเพื่อนผู้หญิงในห้องอีก 2 คน คือ อ. กับ ฟ. ซึ่งการเรียนพิเศษมันทำให้เรารู้ว่า ฟ. ชอบ บ. ตอนนั้นที่เรารู้เราแบบ ได้ไง...กูชอบก่อนนะเว้ยแต่ก็ได้แค่คิดในใจไม่กล้าบอกใครหรอก จนวันภาษาไทย ฟ. ก็ไปสารภาพรักกับ บ. ตอนนั้นเรากับ อ.เป็นคนช่วยให้เขาได้คุยกัน สุดท้ายเขาก็คบกันจริงๆ เราก็เจ็บไปดิแต่ก็เนอะเราไม่กล้าบอกเอง เราต้องทนดูเขาทั้งสองคนและเก็บเอามาร้องไห้ที่บ้าน จนวันที่เขาเลิกกัน(คบได้ไม่นาน) ตอนนั้นเราดีใจนะแต่ก็โกรธที่ บ. ทำเพื่อนเราเจ็บ และหลังจากนั้นเราก็รอเวลา ตอนนั้นจำไม่ได้เเล้วว่าทำไมเราถึงได้มาคุยกัน แต่เรารู้สึกดีมาก เริ่มจากแชทเฟส นานขึ้นก็โทรคุยแต่ก็ยังเป็นแบบเพื่อนที่กวนตีนกันไปเรื่อยแล้วเรากับ บ.ก็เล่นกันที่โรงเรียนมากขึ้น เราเคยขอ บ.เป็นแฟนประมาณ 3 ครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งเขาก็จะบอกว่าไม่และเราก็จะหายไปสักพักแล้วกลับมาคุยใหม่ แล้วก็เป็นแบบนี้วนไป 3 ครั้ง จนครั้งสุดท้ายเรากลับมาคุยกันแต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป มีคอลหากัน เฝ้ากันนอน สักพักเราก็ตกลงคบบกันแต่เพื่อนในห้องไม่มีใครรู้เลยว่าเรากับ บ. คุยกันอยู่ จนวันนึงเรากับ บ.แลกรหัสเฟสกันเราก็ไปเจอว่า บ.ไม่ได้คุยแบบนี้กับเราคนเดียวแต่คุยกับเพื่อนเราอีกคนคือ บบ. ตอนนั้นเราคอลกันอยู่ เราอ่านไปน้ำตาก็ไหลไปจน บ. ถามว่าเป็นอะไรเราก็เงียบและสักพักเราก็ระบายออกมาจนหมด บ.ก็ได้แต่บอกว่าขอโทษๆๆๆ ตื่นมาเป็นวันเสาร์เราก็ไปเรียนพิเศษ(เราเป็นเด็กโครงการ) เราไม่มองหน้า บ. ไม่พูด ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม พักเที่ยงเราก็ออกมากินข้าวกับเพื่อนสนิทเราคนนึงกินเสร็จเราก็เข้ามาในโรงเรียนแต่เรารู้สึกว่าเราไม่โอเคเลยขี่รถออกไปกับเพื่อนสนิคนเดิม ไปที่สวนสาธารณะในอำเภอเรา ตอนนั้นทั้งโกรธและเสียใจบิดรถเต็มที่เลยจ้าา ขับสวนรถของ บ.กับเพื่อนเขา บ.ก็มองตามเรา ตอนนั้นเราไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่าอยากร้องไห้มากๆ เราต้องเห็นทั้ง บ.และ บบ.เราอึดอัดไปหมด เเล้ว บ.กับเพื่อนเขาก็ตามมาแล้วเขาก็ขอโทษวันนั้นเป็นวันที่เพื่อนทุกคนรู้ว่าเรากับ บ.เป็นแฟนกัน แล้วความรักของเราก็ผ่านมาได้ 6 ปีกว่า เรายอมรับนะว่าเรามีความสุขมากๆตลอดเวลาที่เราคบกัน เราผ่านอุปสรรคมาด้วยกันเขาเป็นคนใจร้อนมาก เราพยายามทำให้เขาใจเย็นลงได้ในระดับนึง เรากับ บ.คบกันที่บ้านของเราทั้งสองคนก็รับรู้ เราไปเรียนพิเศษนตัวจังหวัดด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ตอนนั้นเราไม่เคยคิดว่าวันนึงเราต้องเลิกกัน ช่วง ม.6 เรากับ บ.คุยกันตลอดเรื่องอนาคตคือวางแผนกันจนไม่คิดว่าคู่ชีวิตของเราจะเป็นคนอื่นได้นอกจาก บ. แต่พอเราเข้ามหาวิทยาลัยเราก็ต้องห่างกัน เราไปหาเขาบ้าง เขามาหาเราบ้าง ตอนนั้นเราไม่เชื่อคำว่า "รักแท้ แพ้ใกล้ชิด" เราทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุข ทำเซอไพร์สบ้าง ไปหาเพื่อเซอร์ไพร์สบ้าง จนช่วงกลางปีที่แล้วทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปเพราะเรารู้สึกว่าเขาไม่เหมือนเดิม ในช่วงเวลาที่ชีวิตเราอยู่ในจุดที่แย่มากๆเขากลับไม่สนใจเราเลยตอนนั้นรู้สึกน้อยใจมาก เขาปล่อยให้เราแก้ปัญหาด้วยตัวเราคนเดียว จากที่เคยคุยกันทุกวัน คอลเฝ้ากันนอน แต่เหลือแค่คุยกันไม่กี่ประโยคต่อวัน ตอนนั้นเราดาวน์สุดๆ เราเลยตัดสินใจบอกเค้าว่า "ห่างกันมั้ย เรารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิม" และแน่นอนตอนนั้นเราก็เจ็บไม่แพ้เค้าหรอกเรายอมให้โอกาสเค้าซ้ำแล้วซ้ำอีกแต่มันก็ไม่เหมือนอีกแล้ววว....
***สิ่งที่เราอยากบอกเธอ...เดิมตอนนั้นเราผิดเองที่เราอยากเอาคืนเธอเลยทำตัวเหมือนที่เธอเคยทำกับเรา จนมันส่งผลให้เธอตัดสินใจเปิดใจให้กับคนอื่นคนที่เค้ามาทำให้เธอยิ้มได้ แต่มันต่างกันนะ ทั้งๆที่เราโดนเธอทำร้ายหัวใจเราเเต่เราก็ยังรักและรอเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เรารอวันที่เธอจะทำได้ แต่เธอก็ทำมันไม่ได้และมีใจให้อีกคน คนที่ทำให้เธอยิ้มได้มากกว่าเรา แต่สิ่งที่เธอทำกับเรามันก็เกินจะรับไหวเธอคงลืมสินะว่าเราเป็นผู้หญิง เธออยู่กับเรานอนกับเราก่อนจะขึ้นสถานะเป็นแฟนกับคนนั้นแค่ 1 วันเท่านั้น เราแค่อยากถามว่าเธอทำแบบนั้นทำไม เธอเอาความรู้สึกที่เรามีให้เธอที่มันยังงเหมือนเดิม ยอมเธอเพราะเราไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เธอทำแบบนั้นได้ยังไง เธอใใจร้ายกับเราเกินไปรึป่าว ตอนเเรกเราคิดนะว่าเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม แต่หลังจากวันนั้นเราคิดเสมอนะ "คำว่าเพื่อนเราให้เธอไม่ได้แล้ว" มันจุกไปหมด เคว้งมาก มันไม่รู้ว่าต่อไปเวลาเทศกาลต่างๆที่รวมรุ่นกัน(รวมห้อง) เราจะต้องทำยังไง รู้สึกแบบไหน ขอบคุณที่ปล่อยมือเรา ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าคนที่เคยรักกันมากๆก็สามารถทำร้ายกันได้ ขอบคุณที่ทำให้เชื่อว่า 'รักแท้ แพ้ใกล้ชิด' จริงๆ เราขอให้เธอโชคดีกับคนนั้นของเธอ.
สุดท้ายคนที่รักมากก็แพ้อยู่ดี
เรื่องมีอยู่ว่าเราเคยมีแฟนคนนึงชื่อย่อ บ. เราเคยเจอกันตอนสมัยประถมเราอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่เรียนคนละโรงเรียน เราเคยเล่นสงกรานต์ด้วยกันตอน ป.6 เรารู้สึกกับ บ.ตั้งแต่ตอนนั้น จนขึ้น ม.1 เราก็ได้มาเรียนห้องเดียวกัน(ห้องเรามีคนน้อยมากรู้จักกัน สนิทกันทั้งหมดแบ่งเป็นกลุ่มผู้หญิงกลุ่มผู้ชาย โรงเรียนในอำเภอหนึ่งในจังหวัดร้อยเอ็ด) มันยิ่งทำให้เรารู้สึกกับ บ. มากขึ้นแต่ด้วยความที่เป็นเด็ก ก็จะมีตักกระเเปลกๆคือ เราจะทำตัวไม่เป็นมิตรกับคนที่เราชอบ555 ซึ่งก็คือ บ. เราจะทำทุกอย่างที่เเสดงออกว่าเราไม่ชอบ บ. เราเก็บความรู้สึกเก่งมากตอนนั้น จนมาตอน ม.2 เราก็จะไปเรียนพิเศษตอนเย็นกับเพื่อนผู้หญิงในห้องอีก 2 คน คือ อ. กับ ฟ. ซึ่งการเรียนพิเศษมันทำให้เรารู้ว่า ฟ. ชอบ บ. ตอนนั้นที่เรารู้เราแบบ ได้ไง...กูชอบก่อนนะเว้ยแต่ก็ได้แค่คิดในใจไม่กล้าบอกใครหรอก จนวันภาษาไทย ฟ. ก็ไปสารภาพรักกับ บ. ตอนนั้นเรากับ อ.เป็นคนช่วยให้เขาได้คุยกัน สุดท้ายเขาก็คบกันจริงๆ เราก็เจ็บไปดิแต่ก็เนอะเราไม่กล้าบอกเอง เราต้องทนดูเขาทั้งสองคนและเก็บเอามาร้องไห้ที่บ้าน จนวันที่เขาเลิกกัน(คบได้ไม่นาน) ตอนนั้นเราดีใจนะแต่ก็โกรธที่ บ. ทำเพื่อนเราเจ็บ และหลังจากนั้นเราก็รอเวลา ตอนนั้นจำไม่ได้เเล้วว่าทำไมเราถึงได้มาคุยกัน แต่เรารู้สึกดีมาก เริ่มจากแชทเฟส นานขึ้นก็โทรคุยแต่ก็ยังเป็นแบบเพื่อนที่กวนตีนกันไปเรื่อยแล้วเรากับ บ.ก็เล่นกันที่โรงเรียนมากขึ้น เราเคยขอ บ.เป็นแฟนประมาณ 3 ครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งเขาก็จะบอกว่าไม่และเราก็จะหายไปสักพักแล้วกลับมาคุยใหม่ แล้วก็เป็นแบบนี้วนไป 3 ครั้ง จนครั้งสุดท้ายเรากลับมาคุยกันแต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป มีคอลหากัน เฝ้ากันนอน สักพักเราก็ตกลงคบบกันแต่เพื่อนในห้องไม่มีใครรู้เลยว่าเรากับ บ. คุยกันอยู่ จนวันนึงเรากับ บ.แลกรหัสเฟสกันเราก็ไปเจอว่า บ.ไม่ได้คุยแบบนี้กับเราคนเดียวแต่คุยกับเพื่อนเราอีกคนคือ บบ. ตอนนั้นเราคอลกันอยู่ เราอ่านไปน้ำตาก็ไหลไปจน บ. ถามว่าเป็นอะไรเราก็เงียบและสักพักเราก็ระบายออกมาจนหมด บ.ก็ได้แต่บอกว่าขอโทษๆๆๆ ตื่นมาเป็นวันเสาร์เราก็ไปเรียนพิเศษ(เราเป็นเด็กโครงการ) เราไม่มองหน้า บ. ไม่พูด ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม พักเที่ยงเราก็ออกมากินข้าวกับเพื่อนสนิทเราคนนึงกินเสร็จเราก็เข้ามาในโรงเรียนแต่เรารู้สึกว่าเราไม่โอเคเลยขี่รถออกไปกับเพื่อนสนิคนเดิม ไปที่สวนสาธารณะในอำเภอเรา ตอนนั้นทั้งโกรธและเสียใจบิดรถเต็มที่เลยจ้าา ขับสวนรถของ บ.กับเพื่อนเขา บ.ก็มองตามเรา ตอนนั้นเราไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่าอยากร้องไห้มากๆ เราต้องเห็นทั้ง บ.และ บบ.เราอึดอัดไปหมด เเล้ว บ.กับเพื่อนเขาก็ตามมาแล้วเขาก็ขอโทษวันนั้นเป็นวันที่เพื่อนทุกคนรู้ว่าเรากับ บ.เป็นแฟนกัน แล้วความรักของเราก็ผ่านมาได้ 6 ปีกว่า เรายอมรับนะว่าเรามีความสุขมากๆตลอดเวลาที่เราคบกัน เราผ่านอุปสรรคมาด้วยกันเขาเป็นคนใจร้อนมาก เราพยายามทำให้เขาใจเย็นลงได้ในระดับนึง เรากับ บ.คบกันที่บ้านของเราทั้งสองคนก็รับรู้ เราไปเรียนพิเศษนตัวจังหวัดด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ตอนนั้นเราไม่เคยคิดว่าวันนึงเราต้องเลิกกัน ช่วง ม.6 เรากับ บ.คุยกันตลอดเรื่องอนาคตคือวางแผนกันจนไม่คิดว่าคู่ชีวิตของเราจะเป็นคนอื่นได้นอกจาก บ. แต่พอเราเข้ามหาวิทยาลัยเราก็ต้องห่างกัน เราไปหาเขาบ้าง เขามาหาเราบ้าง ตอนนั้นเราไม่เชื่อคำว่า "รักแท้ แพ้ใกล้ชิด" เราทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุข ทำเซอไพร์สบ้าง ไปหาเพื่อเซอร์ไพร์สบ้าง จนช่วงกลางปีที่แล้วทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปเพราะเรารู้สึกว่าเขาไม่เหมือนเดิม ในช่วงเวลาที่ชีวิตเราอยู่ในจุดที่แย่มากๆเขากลับไม่สนใจเราเลยตอนนั้นรู้สึกน้อยใจมาก เขาปล่อยให้เราแก้ปัญหาด้วยตัวเราคนเดียว จากที่เคยคุยกันทุกวัน คอลเฝ้ากันนอน แต่เหลือแค่คุยกันไม่กี่ประโยคต่อวัน ตอนนั้นเราดาวน์สุดๆ เราเลยตัดสินใจบอกเค้าว่า "ห่างกันมั้ย เรารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิม" และแน่นอนตอนนั้นเราก็เจ็บไม่แพ้เค้าหรอกเรายอมให้โอกาสเค้าซ้ำแล้วซ้ำอีกแต่มันก็ไม่เหมือนอีกแล้ววว....
***สิ่งที่เราอยากบอกเธอ...เดิมตอนนั้นเราผิดเองที่เราอยากเอาคืนเธอเลยทำตัวเหมือนที่เธอเคยทำกับเรา จนมันส่งผลให้เธอตัดสินใจเปิดใจให้กับคนอื่นคนที่เค้ามาทำให้เธอยิ้มได้ แต่มันต่างกันนะ ทั้งๆที่เราโดนเธอทำร้ายหัวใจเราเเต่เราก็ยังรักและรอเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เรารอวันที่เธอจะทำได้ แต่เธอก็ทำมันไม่ได้และมีใจให้อีกคน คนที่ทำให้เธอยิ้มได้มากกว่าเรา แต่สิ่งที่เธอทำกับเรามันก็เกินจะรับไหวเธอคงลืมสินะว่าเราเป็นผู้หญิง เธออยู่กับเรานอนกับเราก่อนจะขึ้นสถานะเป็นแฟนกับคนนั้นแค่ 1 วันเท่านั้น เราแค่อยากถามว่าเธอทำแบบนั้นทำไม เธอเอาความรู้สึกที่เรามีให้เธอที่มันยังงเหมือนเดิม ยอมเธอเพราะเราไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เธอทำแบบนั้นได้ยังไง เธอใใจร้ายกับเราเกินไปรึป่าว ตอนเเรกเราคิดนะว่าเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม แต่หลังจากวันนั้นเราคิดเสมอนะ "คำว่าเพื่อนเราให้เธอไม่ได้แล้ว" มันจุกไปหมด เคว้งมาก มันไม่รู้ว่าต่อไปเวลาเทศกาลต่างๆที่รวมรุ่นกัน(รวมห้อง) เราจะต้องทำยังไง รู้สึกแบบไหน ขอบคุณที่ปล่อยมือเรา ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าคนที่เคยรักกันมากๆก็สามารถทำร้ายกันได้ ขอบคุณที่ทำให้เชื่อว่า 'รักแท้ แพ้ใกล้ชิด' จริงๆ เราขอให้เธอโชคดีกับคนนั้นของเธอ.