ประสบการณ์นักเลงวัยเรียน

อันนี้อาจไม่ได้ตั้งคำถามอะไรมากแค่อยากแชร์เรื่องราวสมัยมัธยม จริงๆผมเองก็ไม่ได้ใช่คนเกเรนะ การเรียนก็ไม่เก่ง อยู่ในระดับกลางๆ ตอนนั้นใช้ชีวิตสนุกไปวันๆ แต่ด้วยบุคลิกภายนอกดูเงียบๆ เหมือนคนไม่สู้คน ใครเดินผ่านก็ก้มหน้า ไม่อยากมีปัญหา บางทีก็ทำตัวบ้าๆเหมือนคนไม่เต็ม ก็ทำให้โดนรังแกอยู่ตลอด เลยโดนข่มเยอะเช่น ตังบ้างดิ,เก๋าหรอ,น้ำลายใส่เราบ้าง,ตบหัวบ้าง แต่เราก็ไม่สู้พยายามเดินหนี หรือวิ่งหนีแบบคนขี้กลัว อ่อนแอ จนวันนึงมันเริ่มไม่ไหว ก็มีเพื่อนรุ่นเดียวกัน2คนนะบังคับให้ดูดบุหรี่ ซึ่งผมไม่ชอบมันเหม็น แล้วมันบังคับมาก ตบหัวผม จะเอาตังผมผมก็ไม่ให้ มันถามว่าจะดูดไหม ผมบอกว่าไม่ ไม่ขอยอมพวกอีกแล้ว จากเลยสู้กับมันทั้ง2 คนสรุปมันสู้ผมไม่ได้ จนผมเริ่มคิดว่า พอกันทีจะไม่อยู่แบบไร้ศักดิ์ศรีให้คนรังแกอีก จากนั้นผมกลายเป็นคนละคนเลย ใครเข้ามาผมสู้หมด แพ้ชนะไม่รู้. รู้แค่ต้องสู้เท่านั้น มีครั้งนึงไปทัศนศึกษา ผมสังหรใจไม่ดีว่าจะโดนหาเรื่องเลยซื้อไม้คมแฝกติดมาแล้วเอาเสื้อคลุมทับไว้ พอขากลับจากโรงเรียนผมเจอใครไม่รู้จะเข้ามาทำร้ายผม ประมาณ3-4 คนมันมีมีดทุกคนเลย แต่ผมก็ไม่ยอม ใช้คมแฝกฟาดพวกมัน แต่โดนฟันแต่แผลไม่ใหญ่ คนนึงเจอฟาดเต็มคอจนพวกมันหนีไป พอใกล้จบม.6ไม่มีใครกล้ายุ่งกล้าหาเรื่องผมอีก ผมงงมากนะว่าผมทำไรให้ ทำไมต้องหาเรื่องผม ถ้าจะบอกว่าชู้สาวคงไม่ใช่ ช่วงนั้นไม่จีบใครเลย ไม่มีแฟนด้วย บางคนก็บอกว่าผมเก่งเนอะ ตีกับเขาไปทั่ว คือผมก็แค่ป้องกันตัว แต่ไม่เคยหาเรื่องใครก่อนเลยสักครั้งเดียว จบม.6ผมเลยย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพจนปัจจุบันผมจบป.ตรีมีงานทำอยู่ตัวก็มาย้อนคิดว่า การเป็นนักเลงบางทีเราอาจไม่ได้อยากเป็นหรอก แต่แค่สังคมตอนนั้นมันบังคับเราเท่านั้นเอง เพราะหากเราไม่ป้องกันตัวบ้างเราก็คงถูกทำร้ายหรือโดนเอาเปรียบอยู่เรื่อยๆ การทำงานก็เหมือนกันถ้าเรายอมหมดเพื่อนร่วมงานก็อาจเอาเปรียบได้ บางครั้งการปฏิเสธหรือเห็นแก่ตัวบ้างก็ไม่ใช่เรื่องผิดเช่นกัน