รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนอยู่คนเดียวในโลก ?

เรารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกนี้จริงๆ
พ่อแม่เราไปอยู่ต่างประเทศ ส่วนเราอยู่ไทยกับยายและน้า นานๆครั้งเราจะได้คุยกับแม่ เพราะแม่ทำงาน
บ้านที่เราอยู่กับน้ากับยาย เรารู้สึกไม่มีใครรักเราเลย น้าเราก็นินทาเรา ว่าเราเสียๆหาย ที่เรารู้คือ แม่มาเล่าให้ฟังว่า น้าเล่าให้แม่ฟังว่าเราแอบไปหาแฟนที่เรียนพิเศษบ้าง ว่าเราหลายเรื่อง ซึ่งเราไม่มีแฟนเลย แล้วก็บอกว่า เราอยู่บ้านเนี่ย เปลืองไฟ ( เราอยู่บ้านยายแค่ปิดเทอมกับเสาร์อาทิตย์ เปิดเทอมเราอยู่หอ ) เราก็ไม่รู้ว่าน้าเกลียดเราขนาดไหน ตอนแรกจากที่เราไว้ใจน้ามาก พอรู้สิ่งที่น้าว่าเราแล้ว มันทำให้เราไม่เชื่ออะไรเลย ต่อหน้าเราน่าก็พูดดีกับเรา แต่ลับหลังเราไม่รู้เลย ยายก็เหมือนจะฟังสิ่งที่น้าพูดเยอะ จนเราไม่แน่ใจแล้วว่าจะไว้ใจยายได้ไหม ไม่รู้จะไปว่าเราลับหลังกันยังไง ตอนเรารู้สึกเหมือนโลกนี้อยู่คนเดียวสุดๆเลยค่ะ รู้สึกไม่มีใครรักเลย จนบางครั้งก็คิดว่าอยากตายไปให้จบๆ แต่ก็ไม่อยากเป็นภาระคนอื่นหลังจากเราตายไป ไม่รู้จะระบายกับใครแล้วค่ะ กับเพื่อนเราก็เกรงใจ ไม่อยากให้เขารู้สึกลำบากใจ อยากหาแรงบันดาลใจให้เรามีชีวิตอยู่ต่อ ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ อยากเข้มแข็งขึ้น

ถ้าเว้นวรรคผิดหรือพิมพ์ไม่รู้เรื่องก็ขอโทษด้วยนะคะ