อีกไม่กี่วันจะสงกรานต์ล่ะ นึกได้ว่าเคยเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับสงกรานต์ไว้เรื่องหนึ่ง ซึ่งเป็นแนว ........ ลองอ่านกันนะครับ
=====================================================================================
SONGKRAN OF THE DEAD
“เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!!”
ปราณ ชายหนุ่มร่างเล็กพูดขึ้นมา ทันทีที่หนีออกมาจากรถได้ เขารีบวิ่งเข้าไปหลบที่มุมหนึ่ง มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
แมร่ง! สวิฟท์ของฉัน... รถคันแรกด้วย จะได้ภาษีคืนไหมวะ
เขายังคงบ่นในใจ สายตามองพื้นที่รอบ ๆ
สภาพรถซูซูกิสวิฟท์สีน้ำตาลเข้มเสียหายพอสมควร ตอนนี้มันถูกรายล้อมด้วยอะไรบางอย่างที่เคยเป็นมนุษย์
“มีซอมบี้ได้ไง“นี่มันบ้าเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดขึ้นต่อ ใช้มือเช็ดรอยเปื้อนที่ติดตามตัว
ใช่แล้ว อะไรบางอย่างที่เคยเป็นมนุษย์ก็คือ ซอมบี้นั่นเอง
“แค่สงกรานต์ก็ไม่ชอบแล้ว ยังมีซอมบี้อีก โลกเราช่างอยู่ยากเกินไปแล้ว” ปราณยังคงบ่นต่อ สายตาก็ควานหาหนทางหนีจากตรงนี้
คล้ายนึกอะไรได้ เขารีบควักโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมากดโทรออก
เสียงถอนหายใจคล้ายโล่งอกดังขึ้น ทีแรกปรานคิดว่าหากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้สัญญาณโทรศัพท์ต้องใช้ไม่ได้ แต่นี่ยังใช้ได้อยู่
เสียงรอสายยังดังเข้าโสตรับฟังของชายหนุ่มอีกหลายครั้ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนตามจำนวนครั้งของเสียงตืด
ไม่รับสาย…
เป็นอะไรรึเปล่าฮาร์ท…
จากนั้นก็พยายามกดโทรออกอีกครั้ง จนแน่ชัดว่าเบอร์ปลายทางไม่รับสาย
“ทำไมไม่รับสาย ก่อนหน้านี้ยังโทรมาบอกว่าถึงแล้วเลย เป็นอะไรรึเปล่า”
ปราณยังพูดขึ้นต่อ เขาพยายามออกจากมุมหลบซ่อน และมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่ง
“เมื่อเป็นแบบนี้ก็ต้องมีแต่รีบไปที่นั่นสินะ”
สีหน้าของเขาเคร่งเครียดยิ่งขึ้น
(มีต่อครับ)
SONGKRAN OF THE DEAD
=====================================================================================
SONGKRAN OF THE DEAD
“เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!!”
ปราณ ชายหนุ่มร่างเล็กพูดขึ้นมา ทันทีที่หนีออกมาจากรถได้ เขารีบวิ่งเข้าไปหลบที่มุมหนึ่ง มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
แมร่ง! สวิฟท์ของฉัน... รถคันแรกด้วย จะได้ภาษีคืนไหมวะ
เขายังคงบ่นในใจ สายตามองพื้นที่รอบ ๆ
สภาพรถซูซูกิสวิฟท์สีน้ำตาลเข้มเสียหายพอสมควร ตอนนี้มันถูกรายล้อมด้วยอะไรบางอย่างที่เคยเป็นมนุษย์
“มีซอมบี้ได้ไง“นี่มันบ้าเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดขึ้นต่อ ใช้มือเช็ดรอยเปื้อนที่ติดตามตัว
ใช่แล้ว อะไรบางอย่างที่เคยเป็นมนุษย์ก็คือ ซอมบี้นั่นเอง
“แค่สงกรานต์ก็ไม่ชอบแล้ว ยังมีซอมบี้อีก โลกเราช่างอยู่ยากเกินไปแล้ว” ปราณยังคงบ่นต่อ สายตาก็ควานหาหนทางหนีจากตรงนี้
คล้ายนึกอะไรได้ เขารีบควักโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมากดโทรออก
เสียงถอนหายใจคล้ายโล่งอกดังขึ้น ทีแรกปรานคิดว่าหากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้สัญญาณโทรศัพท์ต้องใช้ไม่ได้ แต่นี่ยังใช้ได้อยู่
เสียงรอสายยังดังเข้าโสตรับฟังของชายหนุ่มอีกหลายครั้ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนตามจำนวนครั้งของเสียงตืด
ไม่รับสาย…
เป็นอะไรรึเปล่าฮาร์ท…
จากนั้นก็พยายามกดโทรออกอีกครั้ง จนแน่ชัดว่าเบอร์ปลายทางไม่รับสาย
“ทำไมไม่รับสาย ก่อนหน้านี้ยังโทรมาบอกว่าถึงแล้วเลย เป็นอะไรรึเปล่า”
ปราณยังพูดขึ้นต่อ เขาพยายามออกจากมุมหลบซ่อน และมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่ง
“เมื่อเป็นแบบนี้ก็ต้องมีแต่รีบไปที่นั่นสินะ”
สีหน้าของเขาเคร่งเครียดยิ่งขึ้น
(มีต่อครับ)