สิบเอ็ด เดือนสี่ ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

วันนี้เป็นอีกวันที่ตื่นมาแล้วทำอะไรที่ควรทำ แม้จะไม่ทันทีแต่ก็ได้สวดมนต์ นั่งสมาธิ และออกกำลังกาย
ความรู้สึกที่เราได้ทำอะไรที่เราตั้งใจไว้มันช่างดีเหลือเกิน  

ช่วงบ่ายไปขอแกลบที่โรงสีข้าวมาผสมดินปลูกตอนที่ไปเอาเตรียมกระสอบไปแค่ถุงเดียวด้วยเกรงใจเขา
แต่ผลคือมันไม่พอ แม้จะผสมปุ๋ยไปด้วย ดินก็ยังมีอัตราส่วนเยอะอยู่
ช่วงเย็นแม่บอก ไปเอาอีกสิ แม่เคยไปเอามาทีเดียวตั้งเจ็ดกระสอบ โหแม่เยอะไปป่าว
แม่ว่าไม่หรอก โรงสีมีแกลบเยอะ เราไปเอามาใช้ก็เหมือนไปเก็บกวาดให้เขาเสียด้วยซ้ำ
เอ่อ มาคิดดูก็ท่าจะจริงแฮะ เพราะแกลบเยอะมาก เขาคงไม่รู้จะเอาไปทำอะไรทุกวัน

ถ้าฉันเป็นเจ้าของโรงสี จะเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ ปลูกผัก เอาแกลบไปใช้ประโยชน์ให้มากที่สุด
ไม่ทิ้งกองไว้แบบนั้นแน่ๆ  หรือมันจะเยอะเกินเขาเอาไปใช้ไม่หมดกันนะ
ยังไงซะต้องขอบคุณพี่ชายคนดูแลโรงสี ที่ใจดีให้แกลบมาฟรีวันนี้

กลับมาก็ย้ายต้นไม้ออกจากกระถาง เตรียมลงดินต่ออีกนิด เงยหน้าขึ้นมาเกือบห้าโมงเย็น
รีบรดน้ำเสร็จปุ๊บฝนทำท่าจะตกปั๊บ ดีใจน้ำตาจะไหลเลย

ตอนนี้สองทุ่มกว่า ข้างนอกลมแรง เสียงโมบายดังเป็นระยะ ฝนลงบ้างแต่ไม่หนัก คืนนี้ต้องหลับสบายแน่เลย
ช่วงนี้เย็บหมอนใหม่ใช้เอง หนุนสบายหลับถึงเกือบเช้าทุกวัน ไม่ค่อยมีสะดุ้งเหมือนตอนเมื่อก่อนใช้หมอนใบเล็ก
คุ้มค่าเสียจริงที่ทนกับนุ่นฟุ้งกระจายเต็มลานบ้าน เวลาอยู่บ้านก็มีกิจกรรมร้อยแปดสิบอย่าง
มันทำให้ฉันรู้สึกดีที่มีอะไรทำเต็มไปหมดก็จริง แต่มันก็ทำให้ฉันกังวลเพราะที่ทำอยู่ ไม่ได้เงิน

คงมีแต่คนอยากให้ฉันออกไปหางานประจำทำซะ
แต่...ไม่...มี...ทาง
ฉันต้องมีเส้นทางของตัวเอง มีธุรกิจของตัวเองให้ได้
ไม่ได้ก็แค่อดตาย คิดแค่นั้นจริงๆ อย่างที่เคยบอกไว้วันก่อนนู๊นน
ฉันมีชื่อรอเรียกบรรจุราชการอยู่ แต่ฉันไม่หวังเลยเพราะเคยรอเก้อแบบนี้มาแล้วสองที่
เอาจริงดวงฉันคงไม่มาทางนี้มั้ง สอบได้ก็ได้ที่ซะไกลตลอดเลย
ย้อนกลับไปห้าปีก่อน ฉันตะบี้ตะบันอ่านหนังสือสอบราชการ ไปหลายสนาม
บางสนามก็ผ่าน บางสนามก็ตกรอบ รวมๆค่าใช้จ่าย ค่าเอกสาร ค่าติว คงหมดเป็นแสน

ฉันได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว และในเมื่อวันนี้
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็ยังอยู่ที่นั่น ฉันก็เลยเลิกสอบ

หันหลังเก็บค่าสมัคร ค่าเอกสาร ค่าติว มาลงทุนอะไรดีกว่า
แม่มักจะปลอบเวลาที่สอบติดแต่ได้ลำดับรอเรียก หรือสอบไม่ติดว่า
ที่ที่เป็นของเรายังไงก็เป็นของเรา อย่าไปคิดมาก

แม่เป็นคนที่ไม่เคยซ้ำเติมเรื่องใหญ่ เช่น ฉันเคยติดศูนย์ตอน มอหนึ่ง หรือขับรถชนเพราะผ่าไฟแดง ตอน มอสาม
แต่มักจะเครียดเรื่องเล็กน้อย เช่น ฉันทิ้งของที่ไม่ใช้แล้ว และไม่ใช่ของแม่ด้วยซ้ำ

บางทีก็ไม่เข้าใจคนที่เรียกว่าแม่เท่าไหร่  รู้แต่ว่าเธอคือคนเดียวที่ทำให้ฉันอยากดีกว่านี้ แค่นั้นเอง