สวัสดีค่ะ
นี่เป็นกระทู้เรื่องแรกที่เรามีคำถามและจะมาระบายให้ชาวพันทิปได้รู้และช่วยกันแก้ไขทีค่ะ
เรื่องราวมันเป็นเรื่องของเพื่อนค่ะ เอ...จะเริ่มยังไงดีล่ะ555555 เราก็ไม่เคยมานั่งเขียนกระทู้แบบนี้ด้วยสิ
ทุกคนเคยมีเพื่อนที่ขี้งอน งี่เง่า เอาแต่ใจ และขี้เหงามากๆมั้ยคะ? ถ้าเคยก็คงเป็นเรื่องที่ต้องคอยรับมือและเตรียมใจในทุกๆวัน
ขอยกตย.นะคะ ตอนสมัยที่อยู่มอต้น เราเริ่มสนิทกับเพื่อนคนนี้ค่ะ(นามแฝงขอเป็นAนะคะ)ด้วยเหตุอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้สนิทและอยู่กลุ่มเดียวกันทั้งๆที่ก็รู้จักกันมาตั้งแต่ประถม(กลุ่มเรามีประมาณ4คนนะคะแต่กับเพื่อนคนนี้เรามีปัญหามากที่สุด) ตอนมอต้นตอนที่เริ่มสนิทกันแรกๆก็ไม่ได้มีท่าทีให้เราไม่สบายใจหรอกค่ะ แต่มันเริ่มมีมาเรื่อยๆก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่ตอนไหน คือตอนมอต้น เราแอบชอบเพื่อนผช.คนนึง(นามแฝงN) ซึ่งแน่นอนเวลาเราชอบใครเราก็จะสนใจและพยายามจะเข้าใกล้กับคนที่ชอบใช่มั้ยล่ะคะ แต่ก็ไม่ได้หมายถึงสนใจผู้ชายจนลืมเพื่อนนะ5555
มีอยู่วันนีงค่ะในห้องเรียนนั่นแหละ คือเราโชคดีที่ได้นั่งข้างN เพราะครูจับที่นั่งให้ ด้วยความที่นั่งข้างกัน ก็ต้องมีคุยหยอกล้อกันเป็นปกติ และซึ่งตอนนั้นเรากำลังคุยกับNอยู่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่เราตั้งใจฟังมาก เพราะเพื่อนในห้องเสียงดัง แล้วAก็ตะโกนเรียกเรา เราก็หันไปแล้วก็บอก 'แปปนึง คุยกับN อยู่' เราก็บอกไปแบบนั้น แต่สีหน้าของAนั้นไม่ใช่เลยค่ะ สีหน้าเปลี่ยนไปเลย พอหมดเวลาเรียนมันเป็นช่วงพักเบรก ปกติAจะไปไหนมาไหนในรร.คนเดียวไม่ได้ชอบชวนเพื่อนไปด้วยตลอด และนี่ล่ะค่ะเวลานางชวนไปไหนอย่างเช่น เข้าห้องน้ำ หรือไปนู่นนี่ถ้าไม่ไปด้วยก็จะโกรธค่ะ(- -) อ่ะกลับมาที่พักเบรก ปกติAจะชวนเรและเพื่อนอีกคนนึงไปด้วย แต่ครั้งนี้นางไม่ชวนเราค่ะ ชวนเพื่อนอีกคนนึงไปแทน พอกลับมานางก็ยังทำหน้าไม่พอใจเราค่ะ เราก็เลยเดินไปถามเพื่อนเราที่ไปกับนางไปถามว่า Aมันเป็นอะไรโกรธอะไรเราหรอ เพื่อนคนนั้นก็บอกว่า 'Aมันบอกว่าแกอ่ะมัวสนใจแต่ผู้ชายไม่สนใจเพื่อนบ้างเลย มันก็เลยโกรธ' พอเรารู้เราก็นึกในใจว่าแบบ....อะไรวะเรื่องแค่นี้นี่กูผิดขนาดนั้นเลยหรอ?
และมันก็มักจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็น ชวนไปไหนแล้วไม่ไปก็โกรธ ทำงานเสร็จไม่รอส่งพร้อมกันก็โกรธ พูดอะไรนิดหน่อยถ้าไม่พอใจก็โกรธ เวลานางทะเลาะกับเพื่อนคนนี้แล้วไม่เข้าข้างนางก็โกรธอีก นางแกล้งคนอื่นได้นะอย่างเช่นแกล้งเรา พอเราแกล้งกลับก็โกรธ พอมีงานกลุ่มถ้านางสั่งให้เพื่อนทำแบบนี้ๆถ้าเพื่อนไม่ทำก็โกรธ โวยวาย แล้วก็จะทิ้งงานนั้นไปเลย ปล่อยให้พวกเราทำกันเอง และเวลาจดงานแล้วต้องส่งท้ายคาบเราเป็นคนเขียนเร็วแต่นางเขียนช้า เขียนช้าไม่พอถ้าจดไม่ทันก็จะหยุดจนทันที พอจะส่งท้ายคาบ นางก็ขอเราดู เราก็แบบอยากส่งใช่มั้ยล่ะไม่ได้จะหวงไม่ให้ดูนะ ก็แบบเราก็เร่งนาง แบบ 'แกเร็วๆครุจะออกแล้วนะ ดูสิเจ๊แกเค้ายืนนับสมุดแล้ว' ก็บอกไปแบบร่าเริงๆ แต่ผลที่ได้ 'งั้นเอาไปส่งเหอะ เดี๋ยวลอกคนอื่นก็ได้' แล้วนางก็เขี่ยสมุดเราทิ้งเว้ยแล้วก็โกรธ... เวลาโกรธหรือทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน ก็จะออกจากกลุ่มในไลน์/เฟส แถมยังโพสด่าตัดพ้ออีก...คือสารพัดอ่ะค่ะ คือเหนื่อยมาก อึดอัดมาก
และคือทุกสถานการณ์เราต้องเป็นคนง้อทุกอย่าง! ต้องเป็นคนเข้าไปอธิบายบลาๆๆๆๆ เห็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่เปิดใจกันนะคะ เปิดกันบ่อยมาก....
คือเราก็นึกนะว่าแบบนี่กูทนต่อไปเพื่ออะไรวะ? เหนื่อยใจนะคะแบบนี้ และยิ่งไปกว่า ถ้าเรางอนนางแล้วเราไม่คุย นางก็จะไม่คุยจะไม่ง้อเพื่อนเลย คือทิฐิสูงมากค่ะ
และอีกเรื่องที่จะยกตย.ให้ได้รู้กันนะคะ อาจจะยาวหน่อยนะคะแหะๆ ;___;
คือAจะเป็นประเภทที่พ่อ-แม่ไม่ปล่อยให้ไปเที่ยวค่ะ อย่างเช่นห้างบลาๆ จะไปดูหนังกับเพื่อน พ่อ-แม่นางก็ไม่ให้ไป แต่ต่างจากเราและเพื่อนคนอื่นๆที่สามารถไปไหนก็ย่อมได้ ก็ชวนกันไปห้างอะค่ะตามปกติแบบวัยรุ่นทั่วไป แต่Aก็จะเป็นคนเดียวที่ไปไม่ได้ เราสงสารนะก็อยากให้ไปกันให้ครบ แล้วเวลาเพื่อนชวนไปไหนAก็เป๋นคนเดียวที่ไปไม่ได้อีก เรารู้ว่านางอยากไป และถ้าเวลาที่เห็นเพื่อนถ่ายรูปลงเฟสและมาเห็นแต่ไม่มีเราในนั้นใครๆก็ต้องเสียใจอันนี้เรารู้ดี แต่ก็นั่นค่ะนางไปไม่ได้และถ้าจะให้เพื่อนหลายๆคนมาไม่ไปเพราะนางคนเดียวก็คงไม่ใช่
และทุกครั้งที่ไปเที่ยวแล้วชวนนาง นางก็จะบอกว่า 'ไปเหอะ กูไปไม่ได้อะ' ด้วยสีหน้าปนโกรธและไม่พอใจ มีอยู่หลายครั้งที่เราไปเที่กับเพื่อนกับอีกกลุ่มนึงที่Aไม่ได้สนิทด้วย และถ้าAรู้ว่าเราไปกับเพื่อนกลุ่มนี้นางจะโกรธเราค่ะ เพราะโทษฐานที่ไปแล้วไม่ชวน....คือเรารู้ว่าชวนไปยังไงนางก็ไปไม่ได้ เราก็เลยคิดว่าเราจะไม่ชวนดีกว่าถ้าเราชวนอีก เดี๋ยวนางก็จะรุ้สึกอยู่ที่ใจอีกว่า ทำไมเราถีงไปไม่ได้ๆ แล้วก็จะเสียใจ พอเราคิดแบบนี้เราก็เลยเลือกที่จะไม่ชวน ไม่รู้ว่าเราคิดผิดมั้ย แต่เราก็บอกนางหลายรอบแล้ว....
บอกตามตรงเราอึดอัดมาก อยู่กับนางเราต้องคิดนู่นคิดนี่ตลอด กลัวทำอะไรแล้วนางไม่พอใจ นางเป็นเพื่อนคนเดียวที่เราอยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจเลยค่ะ...บทจะดีนางก็ดีนะคะแต่นิสัยตรงส่วนนี้ที่เราเอามาบอกมันก็มีมากเหลือเกินค่ะ
.
.
จริงๆมีมากกว่านี้นะคะ แต่นี่ก็น่าจะยาวเกินไปแล้ว ยังไงดีคะ?ทุกคนมีเพื่อนอารมณ์เดียวกับเรามั้ย ถ้ามีทุกคนจะตั้งรับมือยังไงดีคะ และควรทำยังไงต่อไปดี?
ควรจะทำยังไงดี?
เรื่องราวมันเป็นเรื่องของเพื่อนค่ะ เอ...จะเริ่มยังไงดีล่ะ555555 เราก็ไม่เคยมานั่งเขียนกระทู้แบบนี้ด้วยสิ
ทุกคนเคยมีเพื่อนที่ขี้งอน งี่เง่า เอาแต่ใจ และขี้เหงามากๆมั้ยคะ? ถ้าเคยก็คงเป็นเรื่องที่ต้องคอยรับมือและเตรียมใจในทุกๆวัน
ขอยกตย.นะคะ ตอนสมัยที่อยู่มอต้น เราเริ่มสนิทกับเพื่อนคนนี้ค่ะ(นามแฝงขอเป็นAนะคะ)ด้วยเหตุอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้สนิทและอยู่กลุ่มเดียวกันทั้งๆที่ก็รู้จักกันมาตั้งแต่ประถม(กลุ่มเรามีประมาณ4คนนะคะแต่กับเพื่อนคนนี้เรามีปัญหามากที่สุด) ตอนมอต้นตอนที่เริ่มสนิทกันแรกๆก็ไม่ได้มีท่าทีให้เราไม่สบายใจหรอกค่ะ แต่มันเริ่มมีมาเรื่อยๆก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่ตอนไหน คือตอนมอต้น เราแอบชอบเพื่อนผช.คนนึง(นามแฝงN) ซึ่งแน่นอนเวลาเราชอบใครเราก็จะสนใจและพยายามจะเข้าใกล้กับคนที่ชอบใช่มั้ยล่ะคะ แต่ก็ไม่ได้หมายถึงสนใจผู้ชายจนลืมเพื่อนนะ5555
มีอยู่วันนีงค่ะในห้องเรียนนั่นแหละ คือเราโชคดีที่ได้นั่งข้างN เพราะครูจับที่นั่งให้ ด้วยความที่นั่งข้างกัน ก็ต้องมีคุยหยอกล้อกันเป็นปกติ และซึ่งตอนนั้นเรากำลังคุยกับNอยู่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่เราตั้งใจฟังมาก เพราะเพื่อนในห้องเสียงดัง แล้วAก็ตะโกนเรียกเรา เราก็หันไปแล้วก็บอก 'แปปนึง คุยกับN อยู่' เราก็บอกไปแบบนั้น แต่สีหน้าของAนั้นไม่ใช่เลยค่ะ สีหน้าเปลี่ยนไปเลย พอหมดเวลาเรียนมันเป็นช่วงพักเบรก ปกติAจะไปไหนมาไหนในรร.คนเดียวไม่ได้ชอบชวนเพื่อนไปด้วยตลอด และนี่ล่ะค่ะเวลานางชวนไปไหนอย่างเช่น เข้าห้องน้ำ หรือไปนู่นนี่ถ้าไม่ไปด้วยก็จะโกรธค่ะ(- -) อ่ะกลับมาที่พักเบรก ปกติAจะชวนเรและเพื่อนอีกคนนึงไปด้วย แต่ครั้งนี้นางไม่ชวนเราค่ะ ชวนเพื่อนอีกคนนึงไปแทน พอกลับมานางก็ยังทำหน้าไม่พอใจเราค่ะ เราก็เลยเดินไปถามเพื่อนเราที่ไปกับนางไปถามว่า Aมันเป็นอะไรโกรธอะไรเราหรอ เพื่อนคนนั้นก็บอกว่า 'Aมันบอกว่าแกอ่ะมัวสนใจแต่ผู้ชายไม่สนใจเพื่อนบ้างเลย มันก็เลยโกรธ' พอเรารู้เราก็นึกในใจว่าแบบ....อะไรวะเรื่องแค่นี้นี่กูผิดขนาดนั้นเลยหรอ?
และมันก็มักจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยมาก ไม่ว่าจะเป็น ชวนไปไหนแล้วไม่ไปก็โกรธ ทำงานเสร็จไม่รอส่งพร้อมกันก็โกรธ พูดอะไรนิดหน่อยถ้าไม่พอใจก็โกรธ เวลานางทะเลาะกับเพื่อนคนนี้แล้วไม่เข้าข้างนางก็โกรธอีก นางแกล้งคนอื่นได้นะอย่างเช่นแกล้งเรา พอเราแกล้งกลับก็โกรธ พอมีงานกลุ่มถ้านางสั่งให้เพื่อนทำแบบนี้ๆถ้าเพื่อนไม่ทำก็โกรธ โวยวาย แล้วก็จะทิ้งงานนั้นไปเลย ปล่อยให้พวกเราทำกันเอง และเวลาจดงานแล้วต้องส่งท้ายคาบเราเป็นคนเขียนเร็วแต่นางเขียนช้า เขียนช้าไม่พอถ้าจดไม่ทันก็จะหยุดจนทันที พอจะส่งท้ายคาบ นางก็ขอเราดู เราก็แบบอยากส่งใช่มั้ยล่ะไม่ได้จะหวงไม่ให้ดูนะ ก็แบบเราก็เร่งนาง แบบ 'แกเร็วๆครุจะออกแล้วนะ ดูสิเจ๊แกเค้ายืนนับสมุดแล้ว' ก็บอกไปแบบร่าเริงๆ แต่ผลที่ได้ 'งั้นเอาไปส่งเหอะ เดี๋ยวลอกคนอื่นก็ได้' แล้วนางก็เขี่ยสมุดเราทิ้งเว้ยแล้วก็โกรธ... เวลาโกรธหรือทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน ก็จะออกจากกลุ่มในไลน์/เฟส แถมยังโพสด่าตัดพ้ออีก...คือสารพัดอ่ะค่ะ คือเหนื่อยมาก อึดอัดมาก
และคือทุกสถานการณ์เราต้องเป็นคนง้อทุกอย่าง! ต้องเป็นคนเข้าไปอธิบายบลาๆๆๆๆ เห็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่เปิดใจกันนะคะ เปิดกันบ่อยมาก....
คือเราก็นึกนะว่าแบบนี่กูทนต่อไปเพื่ออะไรวะ? เหนื่อยใจนะคะแบบนี้ และยิ่งไปกว่า ถ้าเรางอนนางแล้วเราไม่คุย นางก็จะไม่คุยจะไม่ง้อเพื่อนเลย คือทิฐิสูงมากค่ะ
และอีกเรื่องที่จะยกตย.ให้ได้รู้กันนะคะ อาจจะยาวหน่อยนะคะแหะๆ ;___;
คือAจะเป็นประเภทที่พ่อ-แม่ไม่ปล่อยให้ไปเที่ยวค่ะ อย่างเช่นห้างบลาๆ จะไปดูหนังกับเพื่อน พ่อ-แม่นางก็ไม่ให้ไป แต่ต่างจากเราและเพื่อนคนอื่นๆที่สามารถไปไหนก็ย่อมได้ ก็ชวนกันไปห้างอะค่ะตามปกติแบบวัยรุ่นทั่วไป แต่Aก็จะเป็นคนเดียวที่ไปไม่ได้ เราสงสารนะก็อยากให้ไปกันให้ครบ แล้วเวลาเพื่อนชวนไปไหนAก็เป๋นคนเดียวที่ไปไม่ได้อีก เรารู้ว่านางอยากไป และถ้าเวลาที่เห็นเพื่อนถ่ายรูปลงเฟสและมาเห็นแต่ไม่มีเราในนั้นใครๆก็ต้องเสียใจอันนี้เรารู้ดี แต่ก็นั่นค่ะนางไปไม่ได้และถ้าจะให้เพื่อนหลายๆคนมาไม่ไปเพราะนางคนเดียวก็คงไม่ใช่
และทุกครั้งที่ไปเที่ยวแล้วชวนนาง นางก็จะบอกว่า 'ไปเหอะ กูไปไม่ได้อะ' ด้วยสีหน้าปนโกรธและไม่พอใจ มีอยู่หลายครั้งที่เราไปเที่กับเพื่อนกับอีกกลุ่มนึงที่Aไม่ได้สนิทด้วย และถ้าAรู้ว่าเราไปกับเพื่อนกลุ่มนี้นางจะโกรธเราค่ะ เพราะโทษฐานที่ไปแล้วไม่ชวน....คือเรารู้ว่าชวนไปยังไงนางก็ไปไม่ได้ เราก็เลยคิดว่าเราจะไม่ชวนดีกว่าถ้าเราชวนอีก เดี๋ยวนางก็จะรุ้สึกอยู่ที่ใจอีกว่า ทำไมเราถีงไปไม่ได้ๆ แล้วก็จะเสียใจ พอเราคิดแบบนี้เราก็เลยเลือกที่จะไม่ชวน ไม่รู้ว่าเราคิดผิดมั้ย แต่เราก็บอกนางหลายรอบแล้ว....
บอกตามตรงเราอึดอัดมาก อยู่กับนางเราต้องคิดนู่นคิดนี่ตลอด กลัวทำอะไรแล้วนางไม่พอใจ นางเป็นเพื่อนคนเดียวที่เราอยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจเลยค่ะ...บทจะดีนางก็ดีนะคะแต่นิสัยตรงส่วนนี้ที่เราเอามาบอกมันก็มีมากเหลือเกินค่ะ
.
.
จริงๆมีมากกว่านี้นะคะ แต่นี่ก็น่าจะยาวเกินไปแล้ว ยังไงดีคะ?ทุกคนมีเพื่อนอารมณ์เดียวกับเรามั้ย ถ้ามีทุกคนจะตั้งรับมือยังไงดีคะ และควรทำยังไงต่อไปดี?